Η άφιξη της υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ αρμόδιας Πολιτικών Υποθέσεων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανοίγει μια περίοδο όπου η ελληνοαμερικανική συνεργασία, η ανάπτυξη και διεύρυνσή της θα βρεθεί στο επίκεντρο. Η Άλισον Χούκερ ως αποστολή της στην Αθήνα έχει την προετοιμασία της επίσκεψης και των συνομιλιών στην ελληνική πρωτεύουσα του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο.
Ο 6ος γύρος συνομιλίων Ελλάδας – ΗΠΑ θα αφορά μια σειρά ενοτήτων όπως την περιφερειακή ασφάλεια, την οικονομική συνεργασία, την ενέργεια. Θα εξελιχθεί σε μια συγκυρία πολύ περίπλοκη τόσο στο διεθνές όσο και στο περιφερειακό πεδίο. Η κλιμάκωση των εντάσεων στο μέτωπο του Ιράν με νέες στρατιωτικές ενέργειες από την πλευρά των Αμερικανών και αντίστοιχα σε βάρος αμερικανικών στόχων στα αραβικά κράτη στην Εγγύς Ανατολή, αλλά και η εμπλοκή της Γερμανίας, πέραν της Βρετανίας και της Γαλλίας, σε μια πιο έντονη αντιπαράθεση με τη Ρωσία δημιουργούν μεγαλύτερη δυστοπία και κινήσεις για την περιφερειακή ασφάλεια. Η Ελλάδα, πέραν της διμερούς οικονομικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ, έχει να συνεννοηθεί με την Ουάσινγκτον στο πεδίο της διπλωματίας αλλά και της άμυνας, με δεδομένο ότι προβλέπεται να έρθει στην Αθήνα για συνομιλίες επίσης ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, για το περιβάλλον ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Σημείωνε και πολύ εύστοχα προ ημερών ο βουλευτής της ΝΔ αλλά και πολύ έμπειρος στα διπλωματικά και τη διεθνή πολιτική καθηγητής Άγγελος Συρίγος στο parapolitika.gr στη συνάδελφο Χρύσα Μακρή σχετικά με το περιεχόμενο και τα όρια του διαλόγου που θα εξελιχθεί με τους Αμερικανούς: «Εμείς έχουμε τη συνείδηση να τα βλέπουμε όλα μέσα από τα Ελληνοτουρκικά. Δεν το βλέπουν οι Αμερικανοί μέσα από τα Ελληνοτουρκικά. Έχουν ξεχωριστό και παράλληλο χώρο για κάθε χώρα. Ξεχωριστά για την Ελλάδα και διαφορετικά για την Τουρκία. Την Τουρκία τη βλέπουν σε σχέση με τη Μέση Ανατολή, τη Λιβύη, τη Συρία, τον Εύξεινο Πόντο. Εμάς μας βλέπουν σε σχέση με την Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια. Οπότε ο αμερικανικός σχεδιασμός για την Ελλάδα παραμένει ανεξάρτητος των σχεδίων που έχουν για την Τουρκία».
Αυτή είναι η πραγματικότητα της λογικής και της στρατηγικής οπτικής που κυριαρχεί και σήμερα στην Ουάσινγκτον. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση και σε μια συνθήκη που γεωπολιτικά οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις μειώνουν προοπτικά την εμπλοκή τους στις ευρύτερες περιοχές που μας απασχολούν, θα πρέπει κάποια θέματα να αποκτήσουν ξεκάθαρο χαρακτήρα. Η Ελλάδα, πέραν των άλλων ιδιοτήτων της, μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, είναι ενεργό μέλος της συμμαχίας 3+1 με το Ισραήλ και την Κύπρο αλλά και τις ΗΠΑ.
Η Τουρκία δεν περιορίζεται στους χώρους όπου είναι γεωγραφικά, ταυτοτικά (ισλαμική χώρα) και γεωπολιτικά εμπλεκόμενη. Αλλά αναζητά, με ιδιαίτερη ένταση μάλιστα, ηγεμονική εμπλοκή στα της Ανατολικής Μεσογείου. Επιδιώκει να μπλοκάρει την ανάπτυξη δικτύων (ενεργειακών, οπτικών ινών κ.λπ.) στη βάση του διαδρόμου IMEC από την Ευρώπη προς την Ινδία μέσω Δυτικής Ασίας, αλλά και τη συνεργασία με συμβαλλόμενο την Αίγυπτο ή τη Λιβύη στη Νότιο Μεσόγειο. Πέραν του οξυμένου ανταγωνισμού με το Ισραήλ, η Τουρκία παρενοχλεί με δηλώσεις και προκλήσεις τη διαδικασία ενίσχυσης των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων ή τη θωράκιση της εθνικής επικράτειας από τις νέου τύπου ασύμμετρες απειλές και από το Ιράν και επιβουλεύεται ανοιχτά την ιδιοκτησία της Ελλάδας στα νησιά της στο Αιγαίο.
Η Τουρκία, πλέον ενταγμένη και στη συμμαχία της Μέκκας αλλά και με ιδιαίτερες σχέσεις με Κίνα – Ρωσία και τον Οργανισμό της Σαγκάης, θα πρέπει να πιεσθεί να μείνει εντός των συνόρων και των περιοχών όπου εμπλέκεται, εγκαταλείποντας τις φαντασιώσεις περί «Γαλάζιας Πατρίδας» στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτές οι αυθαιρεσίες πέραν των άλλων αφορούν τη διμερή δομική σχέση όπως περιγράφεται στην MDCA που βρίσκεται στο τραπέζι του 6ου γύρου του διαλόγου που θα εξελιχθεί.
Εφημερίδα Απογευματινή
