Από τη Μεταπολίτευση και μετά τρία κόμματα κυριάρχησαν, σε διαφορετικές περιόδους και με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ κατά κύριο λόγο, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ αργότερα, γνώρισαν μεγάλες ως και… θηριώδεις εκλογικές πλειοψηφίες. Σήμερα όμως και τα τρία βρίσκονται αντιμέτωπα με τη φθορά. Η Νέα Δημοκρατία είναι η μόνη που εξακολουθεί να διατηρεί δυνάμεις αντίστοιχες μεγάλου κόμματος, απέχει όμως αισθητά δημοσκοπικά από το τελευταίο εκλογικό ποσοστό της σε εθνικές κάλπες. Το ΠΑΣΟΚ βλέπει την επιρροή του να παραμένει περιορισμένη, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ουσιαστικά εξαϋλωθεί.
Παράλληλα, τα κόμματα αυτά -με τον ΣΥΡΙΖΑ λιγότερο από τα άλλα δύο- έχουν συμβάλει στη δημιουργία μιας ευρύτερης αίσθησης ότι το λεγόμενο «συστημικό» πολιτικό σκηνικό δεν εκφράζει πλέον ένα σαφές πλειοψηφικό κομμάτι της κοινωνίας. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και στον δημόσιο λόγο, η διάθεση για ψήφο σε κόμματα που αυτοπροσδιορίζονται ως «αντισυστημικά» είναι πλέον εμφανής. Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια ξεπήδησαν πολιτικοί σχηματισμοί που συναγωνίζονται στην αντισυστημικότητα, ορισμένοι μάλιστα φτάνοντας σε θέσεις ή υπερβολές που θα έμοιαζαν αδιανόητες μέχρι πριν από λίγα χρόνια, ωστόσο σήμερα βρίσκουν ευήκοα ώτα.
Υπάρχει και μία άλλη πλευρά της πολιτικής παρακμής που δεν έχει τίποτα το γοητευτικό. Είναι η ευκολία με την οποία ορισμένοι πολιτικοί μετακινούνται από κόμμα σε κόμμα (συστημικό ή «αντισυστημικό») με ταχύτητα που θα ζήλευε ακόμη και ο Κεντέρης στις χρυσές εποχές του. Μέσα σε λίγα χρόνια κάποιοι έχουν αλλάξει πολιτικά στρατόπεδα περισσότερες φορές από όσες θα μπορούσε να δικαιολογήσει οποιαδήποτε μεταβολή πεποιθήσεων.
Φυσικά, δεν είναι όλες οι μετακινήσεις ίδιες. Υπάρχουν άνθρωποι που άλλαξαν παράταξη επειδή διαφώνησαν πραγματικά, εξήγησαν δημόσια τη στάση τους και απέδειξαν με τη διαδρομή τους ότι πρόκειται για συνειδητή πολιτική επιλογή. Έτσι λειτουργεί η δημοκρατία. Αντίθετα, όταν η αλλαγή στρατοπέδου μοιάζει να υπαγορεύεται από την προσωπική κοινοβουλευτική επιβίωση, την προσδοκία μιας θέσης ή απλώς την ανάγκη να παραμείνει κάποιος στο προσκήνιο, τότε η πολιτική μετατρέπεται σε επάγγελμα χωρίς αρχές.
Και το φαινόμενο γίνεται ακόμη πιο απωθητικό όταν οι μεταγραφέντες, στην προσπάθειά τους να αποδείξουν πόσο πιστοί είναι στο νέο τους κόμμα, επιδίδονται σε γενιτσαρισμούς εναντίον εκείνων με τους οποίους μέχρι χθες συμπορεύονταν. Πηδούν από βραχάκι σε βραχάκι σαν βατραχάκια και μόλις βρουν το καινούργιο αρχίζουν να χτυπούν με πάθος το παλιό.
Οι κάλπες, όποτε και αν στηθούν, πρέπει να μην τους δικαιώσουν. Και ίσως η πιο ηχηρή απάντηση σε αυτούς τους πολιτικούς να μην είναι η καταγγελία αλλά η αδιαφορία και φυσικά το «μαύρο» στην κάλπη. Απλώς να τους αφήσουμε εκεί όπου πραγματικά ανήκουν: στην πολιτική ιστορία των προσωπικών τους «μεταγραφών». Στην περιφρόνηση…
Εφημερίδα Απογευματινή
