Η Ελλάδα την παρούσα χρονιά αλλά και τις επόμενες, μέχρι τουλάχιστον να ανακτηθεί μια στοιχειώδης ευταξία στο διεθνές σύστημα, έχει ένα δύσκολο «στοίχημα» να αντιμετωπίσει: Να μην επιστρέψει ως χώρα και ως οικονομία σε αρνητικό ή και «βαλτώδες» έδαφος. Αυτό δεν είναι κάτι απλό. Είναι μια πολύ λεπτή ισορροπία επειδή η Ελλάδα ενώ έχει ανακτήσει την επενδυτική της βαθμίδα, έχει ισχυρό διεθνές προφίλ αξιοπιστίας ως προς το πολιτικό ρίσκο και άμυνες στα κρατικά της ομόλογα, την ώρα που η διεθνής πολιτική αλλά και η εθνική της άμυνα ενισχύονται, είναι μια ακριβή χώρα.
Υπάρχουν συνεχείς και χωρίς δημοσιονομικό ρίσκο αυξήσεις μισθών και συντάξεων. Ταυτόχρονα μείωση φόρων. Αλλά για να συμπέσει η πραγματικότητα στην καθημερινότητα με την εικόνα των αριθμών χρειάζεται χρόνος. Και ο χρόνος αυτός δεν υπάρχει. Δεν είμαστε (όχι εμείς η Ελλάδα, αλλά η Ευρώπη) σε μία θετική συγκυρία που να δίνει δεδομένα μεγαλύτερης ευημερίας και να διευκολύνει την όλη εθνική εξέλιξη. Τα δημόσια οικονομικά είναι ισχυρά, αλλά τα ιδιωτικά οικονομικά είναι οριακά. Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης που έχουν πολιτικές και κομματικές φιλοδοξίες αλλά όχι κυβερνητικές ευθύνες, κάθε θετική ανακοίνωση ή δέσμη μέτρων από την πλευρά της κυβέρνησης τη μηδενίζουν. Μιλούν σε σταθερή βάση για «ψίχουλα» ή μηδενικά αθροίσματα. Προτείνουν μάλιστα μέτρα εντυπωσιακά αφού το κριτήριό τους δεν είναι ο ρεαλισμός και οι πραγματικές δυνατότητες του προϋπολογισμού ή οι διασφαλίσεις για τη σταθερή θετική πορεία αλλά η μία ημέρα δημοσιότητας στα μίντια. Κάτι δεκαδικά παραπάνω στις δημοσκοπήσεις της εβδομάδας. Την ευθύνη της πορείας και της σταθερότητας στην εξέλιξη της χώρας -δημόσιων και ιδιωτικών οικονομικών- την έχει η κυβέρνηση. Και τελικά ο πρωθυπουργός. Η διακυβέρνηση Μητσοτάκη έχει την πλήρη ευθύνη για την πορεία της χώρας των νοικοκυριών ή των επιχειρήσεων στο όριο φυσικά που της επιτρέπεται από τους ευρωπαϊκούς περιορισμούς. Την ευθύνη αυτή θα την έχει πλήρως μέχρι να φθάσουμε στο τέλος ουσιαστικά της συνταγματικής δεύτερης θητείας της οπότε οι πολίτες με την ψήφο τους θα αποφασίσουν για τη συνέχεια.
Η Ελλάδα στη φάση της θετικής πορείας στην οποία βρίσκεται σε καμία περίπτωση δεν ήθελε μία ενεργειακή κρίση της κλιμάκωσης που σημειώνεται εν μέσω μάλιστα του φθινοπώρου και ενόψει του χειμώνα. Επίσης σε καμία περίπτωση δεν τη βολεύει η κρίση των κρατικών ομολόγων που άρχισε από τις ΗΠΑ και απλώνεται στην Ευρώπη μέσω των διεθνών αγορών χρήματος. Φυσικά δεν την ευνοούν οι αυξήσεις των επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ και της Ευρώπης, που σημαίνει πιο ακριβό χρήμα για δάνεια, επενδύσεις, την κίνηση των κεφαλαίων. Στην παρούσα συγκυρία η Ελλάδα πιέζεται στα δημόσια οικονομικά της, την καθημερινότητα για τα νοικοκυριά και στη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει διάχυτη ανησυχία ότι μπορεί η θετική πορεία της προς την ανάκαμψη και η σταθερότητα μπορούν να ανακοπούν και πολύ περισσότερο να αναστραφούν σε μια διαδρομή προς, εκτός ελέγχου, δημοσιονομικές αναταράξεις. Αυτό είναι το πλεονέκτημα που υπάρχει: Η επιτυχία μιας κοινής πορείας διακυβέρνησης και πολιτών όλα αυτά τα τελευταία χρόνια. Είμαστε εδώ και φιλοδοξούμε βάσιμα ότι θα πάμε παραπέρα.
Ναι, αλλά τι θα γίνει τώρα μέσα σε αυτήν την περιδίνηση των πολλαπλών κρίσεων που μας επηρεάζουν; Την πορεία θα τη δώσει η διακυβέρνηση. Το γεγονός ότι δεν αγωνιούμε για μία νέα χρεοκοπία είναι απόδειξη ότι το μοντέλο Μητσοτάκη λειτουργεί και μας προφυλάσσει από τις ισχυρές παγκόσμιες ανατροπές. Αλλά η καθημερινότητα βαραίνει. Φθάνει σε όρια μη ανεκτά ή απολύτως ασφυκτικά. Χθες είχαμε ένα υπουργικό με δικλίδες διεξόδου. Ανάσες, αλλά όχι ανακούφιση. Σε δύο εβδομάδες θα υπάρξουν και νέες ανακοινώσεις. Με ανάσες θα προχωρήσουμε και όχι με υπερβάσεις. Θα χρειασθούν πειθαρχία και συνοχή αυτήν την περίοδο από τους σώφρονες και λογικούς ανθρώπους. Και είναι πολλοί οι λογικοί σε αυτήν τη χώρα που έχει δοκιμασθεί τόσο πολύ από το… παράλογο ή το ευκαιριακό.
Εφημερίδα Απογευματινή
