Ο τίτλος του σημειώματος αναφέρεται σε σατιρικό τραγούδι του αξέχαστου Χάρρυ Κλυνν με το οποίο αυτός καυτηρίαζε τις μεγάλες κουβέντες των πολιτικών από τις οποίες όμως η κοινή γνώμη τίποτε δεν καταλάβαινε ή, εν πάση περιπτώσει, ελάχιστα.
Η ίδια φράση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και για το συμπέρασμα που κάποιος μπορεί να βγάλει (για την ακρίβεια να μη βγάλει) και από τις δημοσκοπήσεις και συγκεκριμένα από τις απαντήσεις που δίνονται και οι οποίες επιβεβαιώνουν ότι υπάρχει σύγχυση στην κοινή γνώμη. Θα επιμείνει δε ο γράφων στη λέξη αυτή παρά στη διατυπωμένη από τους ειδικούς άποψη ότι η κοινωνία διαπιστώνει έλλειψη αντιπροσώπευσής της.
Ας πάρουμε για παράδειγμα την τελευταία έρευνα της GPO η οποία -όπως και προγενέστερες- επιβεβαιώνουν την αντιφατικότητα στις απαντήσεις. Λαμβάνοντας ως βάση για τον σχετικό συλλογισμό ότι μονίμως από το 2016 και μετά (δηλαδή ακόμη και την εποχή που κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ) σε όλες τις έρευνες είναι πρώτη στις προτιμήσεις της ελληνικής κοινωνίας η Νέα Δημοκρατία, μοιάζει ασυμβίβαστο το να συγκεντρώνει ένα ποσοστό μόνον 28,5% η προτίμηση του κόσμου στο να είναι πάλι κυβέρνηση η ΝΔ με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη (ενώ το να εκλεγεί μία άλλη κυβέρνηση συγκεντρώνει το 70,1%) και συγχρόνως να πλειοψηφεί το ποσοστό:
(α) όσων θέλουν μία αυτοδύναμη κυβέρνηση ακόμη κι αν χρειαστούν και άλλες εκλογές,
(β) εξακολουθεί ο σημερινός πρωθυπουργός να πλειοψηφεί στην προτίμηση της κοινής γνώμης ως ο καταλληλότερος για την πρωθυπουργία έναντι των άλλων πολιτικών του αντιπάλων και μάλιστα με διαφορά,
(γ) υπερτερεί επίσης στις προτιμήσεις της κοινής γνώμης ως προς το ότι ήταν πειστικότερος των άλλων πολιτικών αρχηγών ως προς τα όσα ο καθένας ανακοίνωσε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς οι ανακοινώσεις τους αφορούσαν κυρίως τα οικονομικά, ενώ συγχρόνως σε πολύ μεγάλη πλειοψηφία ο κόσμος θεωρεί το οικονομικό το σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας,
(δ) επιπλέον σε μία κυβέρνηση συνεργασίας πλειοψηφεί το ποσοστό των πολιτών που θέλει σε μία τέτοια περίπτωση να είναι πρωθυπουργός ο αρχηγός του πρώτου κόμματος. Επομένως προκρίνουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, παρά το γεγονός ότι όπως προαναφέρθηκε μία συντριπτική πλειοψηφία θέλει στις επόμενες εκλογές να μην είναι πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης και η ΝΔ κυβέρνηση!
Οι κοινωνίες πάντοτε έχουν απαιτήσεις που υπερβαίνουν συνήθως κατά πολύ τις πραγματικές δυνατότητες του κράτους. Όμως δεν υπάρχουν αντιφάσεις που εντοπίζονται μόνο σε δημοσκοπικό επίπεδο. Λ.χ. δεν υπάρχει αμφιβολία ότι λόγω της ακρίβειας θεωρείται το οικονομικό το σοβαρότερο πρόβλημα της χώρας και έτσι είναι.
Όμως από την άλλη μέσα από ένα πραγματιστικό πρίσμα δεν μπορεί κανείς να μη θεωρήσει ως αντίφαση το γεγονός ότι τόσο σε κάθε αργία όσο και στις καλοκαιρινές διακοπές είναι αδύνατο να βρεις μεταφορικό μέσο ή κατάλυμα αν δεν έχεις προνοήσει γι΄ αυτό όχι μέρες αλλά μήνες πριν. Πράγμα που μπορεί να ερμηνευθεί από το γεγονός ότι η παραοικονομία καλά κρατεί και το «μαύρο χρήμα» συνεχίζει να αλλάζει χέρια με ταχύτητα. Και ότι επομένως οι οικονομικές δυνατότητες μεγάλης μερίδας της κοινωνίας είναι μεγαλύτερες, απ΄ ό,τι κανείς μπορεί να υποθέσει.
Καθώς έτσι έχουν τα πράγματα και κυρίως η επιφυλακτικότητα του κόσμου να καταλήγει σε μία σύγχυση επιλογών, το πρόβλημα που αναφύεται είναι αν η χώρα θα μπει σε εκλογικές και κυβερνητικές περιπέτειες ή θα υπάρξει τελική επιλογή τέτοια που να εξασφαλίζει κυβερνησιμότητα. Διότι η λογική λέει ότι οι εκλογικές αναμετρήσεις δεν είναι ευκαιρίες για πειραματισμούς, όταν στην καταλληλότητα, μάλιστα, για την πρωθυπουργία, δηλαδή σε ποιο πρόσωπο θα εναποθέσει η κοινωνία τις τύχες της, τα ποσοστά που συγκεντρώνουν οι λοιποί πολιτικοί αρχηγοί κυμαίνονται από το 14% του κ. Τσίπρα (που δεν το λες και ευνοϊκή προοπτική για τον ίδιο) έως και 0,3% για τον κάποτε φέρελπι της Αριστεράς (;) Στέφανο Κασσελάκη!
Η αλήθεια, καταλήγοντας, είναι ότι παρά την αναπόφευκτη φθορά των σχεδόν οκτώ χρόνων διακυβέρνησης και τις επίσης αναπόφευκτες κυβερνητικές αστοχίες, ο σημερινός πρωθυπουργός και αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας «έχει το κοκαλάκι της νυχτερίδας», όπως λέει και ο λαός. Υπό την έννοια ότι έχει την τύχη οι πολιτικοί του αντίπαλοι να είναι για την κοινωνία αναξιόπιστοι και η όποια προτίμηση προς αυτούς -μικρή άλλωστε- είναι είτε από γινάτι είτε επειδή κάποιοι μέσα στην κοινωνία δεν έχουν καταλάβει ότι η πολιτική είναι κάτι πολύ σοβαρό για να παίζεις με αυτήν…
Εφημερίδα Απογευματινή
