Το κυκλοφοριακό της Αττικής δεν είναι πια πρόβλημα μιας λεωφόρου ούτε μιας συγκεκριμένης ώρας. Είναι μόνιμη πίεση που απλώνεται από τον Κηφισό και την Κηφισίας έως τη Μεσογείων, την Κατεχάκη, τη Βουλιαγμένης και την Ποσειδώνος. Το 2025, σύμφωνα με μελέτες, ο μέσος οδηγός στην Αθήνα έχασε 143 ώρες στις ώρες αιχμής, ενώ η μέση ταχύτητα έπεσε περίπου στα 15 χιλιόμετρα την ώρα. Αυτή δεν είναι απλώς ταλαιπωρία. Είναι χαμένος χρόνος εργασίας, οικογενειακής ζωής και παραγωγικότητας.
Οι αριθμοί εξηγούν πολλά. Το 1995 στην Αττική κυκλοφορούσαν περίπου 1.170.000 επιβατικά ΙΧ. Το 2004 είχαν ήδη φτάσει τα 2.140.000, αύξηση 83% σε εννέα χρόνια. Σήμερα οι εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό κοντά στα 3.000.000. Οι δρόμοι όμως δεν έγιναν δύο και τρεις φορές μεγαλύτεροι. Ούτε θα μπορούσαν άλλωστε με μαγικό τρόπο. Άρα το ζητούμενο δεν είναι να χωρέσουν απεριόριστα περισσότερα αυτοκίνητα, γιατί κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, αλλά να μειωθούν οι περιττές μετακινήσεις με ΙΧ και να αξιοποιηθεί καλύτερα το υπάρχον δίκτυο.
Για αυτό και η λύση δεν βρίσκεται σε ένα ακόμη «μαγικό» μεγαλόπνοο έργο με πολυετή προοπτική κατασκευής. Χρειάζεται κυρίως διαχείριση της καθημερινότητας. Το 2023 τοποθετήθηκαν γερανοφόρα σε δύο σημεία του Κηφισού για την άμεση απομάκρυνση οχημάτων που ακινητοποιούνται από βλάβη ή σύγκρουση. Φτωχά τα αποτελέσματα. Σήμερα ο ΚΟΜΒΟΣ της Τροχαίας με το Traffic Commander επιχειρούν θεωρητικά σε μεγαλύτερη κλίμακα, με 235 κάμερες, drones και περισσότερους από 135 αστυνομικούς. Στον Κηφισό καταγράφονται περίπου δέκα συμβάντα την ημέρα. Κάθε λεπτό που κερδίζεται πριν σχηματιστεί ουρά χιλιομέτρων έχει μεγάλη αξία.
Υπάρχει πρόοδος και στις συγκοινωνίες. Από τα 1.322 ενεργά λεωφορεία τα 951 είναι νέα, ενώ στο πρώτο τετράμηνο του 2026 τα οχηματοχιλιόμετρα των λεωφορείων αυξήθηκαν κατά 3,54%. Προστέθηκαν επίσης νέες συνδέσεις στην Ανατολική και Δυτική Αττική και λειτουργούν εικοσιτετράωρες συγκοινωνίες κάθε Σάββατο. Είναι πραγματικές βελτιώσεις, όχι όμως αρκετές. Για να αφήσει ο πολίτης το ΙΧ πρέπει το λεωφορείο να περνά συχνά, να μην κολλάει πίσω από διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα και να υπάρχουν αξιόπιστες συνδέσεις με μετρό και προαστιακό.
Εδώ η εικόνα γίνεται χειρότερη. Η αυστηρότητα που βλέπουμε -και πολύ σωστά- στους ελέγχους για αλκοόλ πρέπει να μεταφερθεί και στην παράνομη στάθμευση. Σε μία μόλις εβδομάδα του Σεπτεμβρίου έγιναν στην Αττική περίπου 35.000 αλκοτέστ. Είναι εξαιρετική πολιτική και πρέπει να συνεχιστεί. Αλλά δεν γίνεται, την ίδια ώρα, πεζοδρόμια, στάσεις λεωφορείων, γωνίες, λεωφορειολωρίδες και ολόκληρες λωρίδες κυκλοφορίας να θεωρούνται ελεύθερο πάρκινγκ.
Οι συγκοινωνιολόγοι έχουν προτείνει συγκεκριμένα μέτρα: πραγματική αστυνόμευση λεωφορειολωρίδων και στάθμευσης, αυστηρά ωράρια τροφοδοσίας, περιορισμούς στην κίνηση βαρέων οχημάτων στις ώρες αιχμής, χώρους park and ride δίπλα σε σταθμούς μετρό και προαστιακού, έξυπνη σηματοδότηση, καλύτερη διαχείριση συμβάντων και στοχευμένες παρεμβάσεις για αύξηση της κυκλοφοριακής ικανότητας του Κηφισού.
Δεν υπάρχει ένας ένοχος. Κυβέρνηση, Περιφέρεια, δήμοι και Τροχαία έχουν ευθύνη για σχεδιασμό και εφαρμογή. Οι πολίτες έχουμε ευθύνη για τη συμπεριφορά μας. Το Λεκανοπέδιο δεν χρειάζεται ούτε άλλοθι ούτε θαύματα. Χρειάζεται ένα πράγμα πολύ δυσκολότερο αλλά σίγουρα αποτελεσματικότερο: συνέπεια από όλους, κάθε μέρα. Κράτος και πολίτες.
Εφημερίδα Απογευματινή
