Δεν είναι δυνατόν να μην παραδεχθεί κανείς ότι η Ευρώπη κλονίζεται. Διότι αυτά που συμβαίνουν σε αρκετές από τις χώρες της που θεωρούνται και πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης οδηγούν όχι μόνο σε παρατεταμένες εθνικές κρίσεις, που είναι φυσικό να επηρεάσουν και τη συνοχή της ΕΕ, οπότε είναι εξίσου φυσικό σε μία τέτοια περίπτωση να ισχύει το μότο των Τριών Σωματοφυλάκων (Τεσσάρων για την ακρίβεια) «Chacun pour soi et Dieu pour tous». Δηλαδή «ο καθένας για τον εαυτό του και ο Θεός για όλους»! Αλλά και σε εξελίξεις με την ενίσχυση ή κυριαρχία των κομμάτων της ακραίας ρητορικής, τις τελικές επιπτώσεις των οποίων είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς από τώρα.
Το πλαίσιο που έχει διαμορφώσει τη σημερινή κατάσταση στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και πάντως στις ισχυρές της ΕΕ έχει ως εξής:
Πρώτον, η οικονομική κρίση που προηγήθηκε επιβάρυνε μισθωτούς και συνταξιούχους και μείωσε την προσφορά του κράτους προς τους πολίτες και, κυρίως, την κοινωνική πρόνοια.
Δεύτερον, η ανεργία συνεχώς αυξανόταν εξαιτίας της ύφεσης και σήμερα προβλέπεται πάλι ύφεση στην παγκόσμια οικονομία. Συνοδευτικά έχουμε και τον πληθωρισμό που καλπάζει και που συρρικνώνει την αγοραστική δύναμη των πολιτών.
Τρίτον, η εγκληματικότητα, την οποία στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης απέδωσαν στην αύξηση των μεταναστών και κυρίως των λαθραίων εξ αυτών. Το Μεταναστευτικό παραμένει ένα διαρκές πρόβλημα και πάνω σε αυτό έχουν στηριχθεί τα ακροδεξιά κόμματα για να αυξήσουν την επιρροή τους.
Οι ταραχές και οι συγκρούσεις στη Γαλλία και ανάλογα φαινόμενα στην Ισπανία αλλά και η καθίζηση των παραδοσιακών συστημικών κομμάτων, που σε αρκετές περιπτώσεις, αν δεν είχαν μια κυβερνητική μεταξύ τους συνεργασία, συντηρούσαν έναν δικομματισμό που εξασφάλιζε πολιτική σταθερότητα, δείχνουν τρία πράγματα:
Το πρώτο είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης των κοινωνιών έναντι του πολιτικού συστήματος της πατρίδας τους.
Το δεύτερο, συνάρτηση ασφαλώς του πρώτου, είναι οι κατώτερες των περιστάσεων ηγεσίες, συγκριτικά μάλιστα με τις ευρωπαϊκές πολιτικές προσωπικότητες που κατηύθυναν κάποτε τις χώρες τους αλλά και την Ευρώπη, στην ενοποίηση της οποίας συνέβαλαν. Μπορεί να μην ολοκληρώθηκε το όραμά τους έτσι όπως είχαν φανταστεί και σχεδιάσει την Ευρώπη, αλλά δεν είναι δικό τους σφάλμα οι μετέπειτα εξελίξεις.
Το τρίτο στοιχείο -ασφαλώς συναρτάται προς το δεύτερο, αυτό των ανίσχυρων ηγεσιών- είναι η αποτυχία των πολιτικών που εφαρμόστηκαν και οι οποίες υπό την πίεση της διεθνούς συγκυρίας -τα κακά της παγκοσμιοποίησης- επιδείνωσαν τα οικονομικά των χωρών αυτών, που πέραν όλων των άλλων κάμπτονται και από τον ισχυρό ανταγωνισμό των ασιατικών χωρών.
Το επικίνδυνο της διαπιστούμενης κοινωνικής αναταραχής σε χώρες-κλειδιά για την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν και φαίνεται μάλιστα να διογκώνονται είναι αν τα φαινόμενα αυτά είναι και… εξαγώγιμα. Δηλαδή να μολύνουν και άλλες χώρες ώστε να παρατηρηθούν και σε αυτές ανάλογα φαινόμενα, δεδομένου ότι οι απαιτητικές πάντοτε κοινωνίες αποφεύγουν να αξιολογήσουν τις πραγματικές δυνατότητες και παρασύρονται από τους λαϊκιστές που υπάρχουν σε όλες τις χώρες και τους ευνοεί το χάος που δημιουργούν.
Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο ο κόσμος όλος βρίσκεται σε μια αναταραχή, που δεν ξέρουμε αν αποτελεί ένα μεσοδιάστημα πριν κατακαθίσει ο κουρνιαχτός και ο κόσμος επιστρέψει σε μια σταθερότητα ανάπτυξης και ασφάλειας. Οι εξελίξεις είναι ασφαλώς συνάρτηση και των πολιτικών συστημάτων και των ηγετών τους, καθώς μια αποκατάσταση της σταθερότητας μπορεί να προέλθει από το αν οι ξεσηκωμένοι λαοί ξαναβρούν και πάλι την εμπιστοσύνη τους προς τις πολιτικές ηγεσίες τους.
Βεβαίως η αντίδραση των λαών και η στροφή τους προς έναν τάχα αντισυστημισμό δεν αποτελεί και την καλύτερη επιλογή, αν σκεφτεί κανείς ότι οι εκπρόσωποι του αντισυστημισμού αποτελούν και την πιο φαιδρή εκδοχή της πολιτικής. Το έχουμε δει και στη χώρα μας. Και ασφαλώς κάποιοι μπορεί να θεωρούν τα συμβαίνοντα στην Ευρώπη ευνοϊκές συνθήκες για αυτούς, καθώς φαίνεται ότι «η αναταραχή, υπέροχη κατάσταση» έχει παύσει πλέον να αποτελεί κομμουνιστικό μονοπώλιο…
Εφημερίδα Απογευματινή
