«Ήμασταν η δεύτερη καλύτερη ομάδα στο γήπεδο και χάσαμε δίκαια». Σε οποιαδήποτε σοβαρή ποδοσφαιρική κοινωνία του πλανήτη, η δημόσια παραδοχή ενός προπονητή (όπως του Τζέικομπ Νίστρουπ λίγα λεπτά μετά τη λήξη του ντέρμπι Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού) θα έδινε τέλος σε μορφής συζήτηση περί διαιτησίας ή αδικίας σε βάρους οποιουδήποτε ηττημένου.
Στην Ελλάδα, όμως, ουδεμία σχέση έχει αν ο τεχνικός και οι παίκτες μιας ομάδας αποδέχονται με περίσσεια ειλικρίνεια την ανωτερότητα του αντιπάλου τους.
Τέτοιου είδους συμπεριφορές, βλέπετε, δεν εξυπηρετούν τη βιομηχανία του μίσους και του φανατισμού από την οποία πλουτίζουν καθημερινά εκατοντάδες άνθρωποι διαφόρων επαγγελμάτων. Δεν βλέπετε τι γίνεται καθημερινά ακόμη και σε τηλεοπτικές ή διαδικτυακές εκπομπές που συμμετέχουν επαγγελματίες δημοσιογράφοι; Η συνταγή των οπαδικών καβγάδων και του ξεκατινιάσματος κυριαρχεί παντού, με αποτέλεσμα τοποθετήσεις όπως αυτή του Νίστρουπ να… χαλάνε την πιάτσα.
Το πρόβλημα δεν αφορά φυσικά τον Παναθηναϊκό και όσα διαβάζουμε και ακούμε από το βράδυ της Κυριακής περί «σφαγής» του «τριφυλλιού» από τον Ερνάντεθ Ερνάντεθ (έναν elite διαιτητή που προορίζεται να σφυρίξει το πρώτο classico Μπαρτσελόνα – Ρεάλ στην Ισπανία), καθώς το συγκεκριμένο φαινόμενο των κραυγών αγανάκτησης αποτελεί εδώ και χρόνια βασικό συστατικό της επικοινωνιακής στρατηγικής όλων των «μεγάλων», μηδενός εξαιρουμένου.
Απλώς πλέον έχουμε φτάσει στο σημείο να μην διαμαρτύρονται οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές και να αναλαμβάνουν χρέη… υπεύθυνου επικοινωνίας των ΠΑΕ πρόσωπα εκτός οργανισμών τα οποία λειτουργούν ως… βασιλικότεροι του βασιλέως.
Σύμφωνα με όσα αντικρίζουμε στο διαδίκτυο από το βράδυ της Κυριακής, ο Ερνάντεθ έπρεπε να έχει αποβάλει εκτός του Σάλιακα, τον Πιρόλα και τον Ορτέγκα και να έχει καταλογίσει δύο πέναλτι υπέρ του Παναθηναϊκού.
Και όταν επιχειρεί κανείς να ψελλίσει το αυτονόητο επιχείρημα «μα καλά, αν ο Ισπανός ήθελε να ευνοήσει τον Ολυμπιακό δεν μπορούσε να έχει αποβάλει τον Αντίνο με δεύτερη κίτρινη πριν την κόκκινη του Σάλιακα», δέχεται διαδικτυακό λιθοβολισμό!
Ένα σημάδι ελπίδας
Συγχωρέστε μας, αλλά πλέον η συγκεκριμένη καθημερινότητα που βιώνουμε ύστερα από κάθε ντέρμπι (με διαφορετικούς πρωταγωνιστές και άλλα χρώματα φανέλας στον ρόλο του θύτη και του θύματος) ξεπερνά ακόμη και τα όρια της αρρωστημένης νοοτροπίας που είναι εγκατεστημένη εδώ και χρόνια στα ελληνικά γήπεδα.
Ομολογουμένως, όμως, είναι σοκαριστική πλέον ακόμη και η έλλειψη σεβασμού στις απόψεις των προπονητών και των παικτών των ομάδων που υποστηρίζουμε.
Σε ό,τι αφορά τον Παναθηναϊκό, η αντίδραση του Νίστρουπ και τα σχόλιά του για την εμφανή ανωτερότητα του Ολυμπιακού, αποτελούν το πιο ελπιδοφόρο σημάδι για τη συνέχεια των «πράσινων» στη διάρκεια της σεζόν.
Μόνο αν άπαντες στον οργανισμό του «τριφυλλιού» ακολουθήσουν το παράδειγμα του Δανού και πορευτούν στο μονοπάτι της αυτοκριτικής, θα υπάρχει ελπίδα βελτίωσης, άρα και επιστροφής στον θρόνο του πρωταθλητή. Αν κάποιος πιστεύει ότι υπάρχει αποβολή στο μαρκάρισμα του Πιρόλα στον Τεττέη, μπορεί να το πράττει ελεύθερα. Αν επίσης θεωρεί ότι υπάρχει η παραμικρή ομοιότητα στη φάση με πρωταγωνιστές τον Ορτέγκα και τον Τεττέη με την αντίστοιχη της αποβολής του Ντραγκόφσκι στις Σέρρες, να το κάνει! Γιατί να χαλάσουμε εμείς το αφήγημα της… απουσίας κουτουλιάς στη φάση του Καραϊσκάκη;
Το ζητούμενο δεν είναι ούτε τι λέμε εμείς ούτε οι βασιλικότεροι του βασιλέως. Το αύριο του Παναθηναϊκού στη φετινή σεζόν θα εξαρτηθεί από τη σοβαρότητα και την ειλικρίνεια με τις οποίες θα διαχειριστούν την ήττα και την κάκιστη εμφάνιση του Καραϊσκάκη όσοι πρέπει να εντοπίσουν τα αίτιά τους. Και το πρώτο δείγμα γραφής της αντίδρασης του Τζέικομπ Νίστρουπ ήταν άκρως ελπιδοφόρο και ολότελα… κόντρα στη θλιβερή νοοτροπία της ποδοσφαιρικής μας κοινωνίας.
Εφημερίδα Απογευματινή
