Ελάχιστες ημέρες πριν ξεσπάσουν οι μαζικές ταραχές στη Γαλλία, η συντηρητική «Figaro» σε ανάλυσή της σημείωνε πόσο κοντά στην Ελλάδα των αρχών της προηγούμενης δεκαετίας βρίσκεται σήμερα η Γαλλία. Με μια τρόικα ανάλογη με την τότε στη χώρα μας αποτελούμενη από εκπροσώπους τριών γραφειοκρατιών, του ΔΝΤ, της Κομισιόν και της ΕΚΤ, να αναλαμβάνει τον έλεγχο ενός δραστικού προγράμματος δημοσιονομικής λιτότητας και πειθαρχίας με ευρεία περιστολή των δημόσιων και κοινωνικών δαπανών. Το χάος στη Γαλλία ξεκίνησε από ένα σχολείο. Επεκτάθηκε σε άλλα σχολεία, σε πολλά σχολεία και σε ένα κίνημα περισσότερο των μαθητών για τα προβλήματα της δημόσιας παιδείας και του δημόσιου τομέα. Ακολούθησαν οι φοιτητές, τα συνδικάτα, τα «Κίτρινα Γιλέκα» και καθοριστικά οι «άρπαγες» των προαστίων, κουκουλοφόροι, μετανάστες και «εμιγκρέ». Επικράτησε η πλήρης αναρχία για ημέρες με χιλιάδες συλλήψεις, τραυματισμούς αστυνομικών και διαδηλωτών, η ασέβεια και η καταστροφή σε μνημειώδη κτίρια της χώρας, η βεβήλωση εμβληματικών αγαλμάτων, η λεηλασία στους πολυτελείς οίκους μόδας αλλά και στα σουπερμάρκετ.
Η περίπτωση της Γαλλίας δεν είναι μοναδική ούτε αφετηριακή για τη μακρά, όπως διαφαίνεται, περίοδο αναταραχής στην Ευρώπη. Υπάρχει μια δομή κοινών προβλημάτων για τα κράτη της Ένωσης. Η κλιμάκωση της ακρίβειας στα καύσιμα και η γενικότερη αύξηση του κόστους ζωής, χωρίς οι μισθοί και εν γένει οι αποδοχές της μέσης οικογένειας να θεωρούνται επαρκείς για μια άνετη καθημερινότητα, η στεγαστική κρίση που επεκτείνεται, η αναποτελεσματικότητα του κράτους να διαχειρισθεί τις κρίσεις με επάρκεια, το τεκμήριο της αναξιοπιστίας των πολιτικών συστημάτων να διατηρήσουν το τεκμήριο της ηγεσίας σε κοινωνίες που δοκιμάζονται, το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας στη βιομηχανία και στις επιχειρήσεις, η αποτυχία του κανονιστικού και στρατηγικού μοντέλου της υπεροπτικής γραφειοκρατίας της Κομισιόν είναι παράμετροι του «τέλους της ιστορίας» για την εταιρική Ευρώπη, μέσα στην οποία ζούμε για τρεις δεκαετίες.
Οι ταραχές στη Γαλλία όμως έχουν επιδραστικό χαρακτήρα, γιατί η κεντρική αυτή δύναμη δεν είναι μόνον από τις μεγαλύτερες οικονομίες μαζί με τη Γερμανία, αλλά στη Γαλλία χτυπά η ψυχή της Ευρώπης. Εκεί δομήθηκε μεταπολεμικά με τον πλέον ιδεαλιστικό, οραματικό τρόπο και έξαρση το μοντέλο της Ενωμένης Ευρώπης. Ο γερμανικός καπιταλισμός και η βρετανική ιδιαιτερότητα ποτέ δεν θα μπορούσαν ούτε θα έπειθαν για την ευρωπαϊκή ενωσιακή-κοινοτική ετερότητα. Η Γαλλία σήμερα δεν δείχνει μόνο την πολιτική αρρυθμία της Ευρώπης διχασμένη ανάμεσα στη νέα Δεξιά της Εθνικής Συσπείρωσης υπό τη Λεπέν και την Αριστερά των «οδοφραγμάτων» υπό τον Μελανσόν. Επιδεικνύει τις πληγές μιας αποτυχίας μέσα από τα δημοσιονομικά ελλείμματά της, το δημόσιο χρέος της, την αδυναμία του κοινωνικού κράτους να διαχειρισθεί τις ανισότητες, την αποτυχία των θεωριών της ενσωμάτωσης για τους πληθυσμούς του Ισλάμ, που έχουν συρρεύσει στις μητροπόλεις για μια καλύτερη ζωή. Κατέληξαν όμως στον ετεροκαθορισμό και τα «γκέτο».
Δεν είναι μόνον η λαθρομετανάστευση το πρόβλημα. Είναι τα γαλλικά διαβατήρια στους κατοίκους των πρώην αποικιών και η λάθος στρατηγική της Ένωσης να μην επιστρέψει το ζήτημα στις αποικίες ως πολιτική, οικονομική και αναπτυξιακή εξωστρεφής ενιαία οντότητα.
Στην Ελλάδα υφίσταται ανησυχία για την επέκταση των ταραχών και την πολιτική, οικονομική, μεταναστευτική απορρύθμιση. Ενδεχομένως μια νέα χρεοκοπία εν μέσω χάους οργής στους δρόμους. Οι συνθήκες στην Ελλάδα είναι όμως διαφορετικές από πολλά ευρωπαϊκά κράτη. Υπάρχουν μια χρεοκοπία και τρία μνημόνια-εφιάλτης από την προηγούμενη δεκαετία. Υφίσταται σταθερότητα διακυβέρνησης, ακόμη και αν το κομματικό και κοινοβουλευτικό σύστημά της έχει περιέλθει σε δοκιμασία. Υπάρχουν τα ίδια ζητήματα ακρίβειας, μη επαρκών αποδοχών, Στεγαστικό, ενεργειακή κρίση, τα κοινά δηλαδή προβλήματα με την άλλη Ευρώπη και μάλιστα αυξημένα. Όχι όμως τα ελλείμματα και τα δημοσιονομικά κενά. Διατηρεί συνοχή και προβλεψιμότητα η διακυβέρνηση της χώρας από το 2019 υπό την ηγεσία Μητσοτάκη. Για να συμβεί εκτροχιασμός στην Ελλάδα, που θα είναι και από τους πιο μοιραίους στην Ευρώπη, θα πρέπει οι ίδιοι οι Έλληνες πολίτες να το επιλέξουν με την ψήφο τους στις εκλογές της άνοιξης. Και αυτό αποτελεί προνόμιο και πλεονέκτημα για τη χώρα μας εν μέσω θυέλλης.
Εφημερίδα Απογευματινή
