Όπως ήταν αναμενόμενο οι πολύκροτες εξελίξεις στον χώρο του ελληνικού μπάσκετ μετατράπηκε πολύ γρήγορα στο διαδίκτυο σε… ξεκατίνιασμα Ολυμπιακών και Παναθηναϊκών για την επιστροφή των κλεμμένων (όχι μαρμάρων αλλά πρωταθλημάτων).
Οι μεν «ερυθρόλευκοι» ζητούν να ελεγχθεί μέχρι κεραίας ο βίος και η πολιτεία του Κορομηλά, του Παπαπέτρου και του Πηλοΐδη (καθώς και οι τρεις θεωρούνταν πριν από χρόνια μέρος του «συστήματος Βασιλακόπουλου» όπως το αποκαλούσαν διαχρονικά στον Πειραιά, επικαλούμενοι διαιτητικές αποφάσεις όπως το περίφημο non call στον Δημήτρη Διαμαντίδη), οι δε «πράσινοι» απαιτούν αποκατάσταση δικαιοσύνης για την τελευταία τριετία έχοντας ως οδηγό τις δημόσιες καταγγελίες του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, εις βάρος του Λιόλιου, της Τσαρούχα και των περισσότερων εκ των συλληφθέντων. Μέχρι και ο Κέντρικ Ναν ζήτησε να του επιστραφούν οι τίτλοι που στερήθηκε.
Όλα αυτά εντάσσονται στο πλαίσιο της φυσιολογικής καθημερινότητας του δηλητηριασμένου (από τα μικρόβια της καχυποψίας και του οπαδικού μίσους) μικρόκοσμου του ελληνικού αθλητισμού.
Επιτρέψτε μας, όμως, να αναδείξουμε ως πλέον εξοργιστικό σκέλος του κατηγορητηρίου αυτό που αφορά τη χειραγώγηση αγώνων σχολικών πρωταθλημάτων με φόντο την εισαγωγή μαθητών στα Ανώτερα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας. Σε απλά ελληνικά, η Ελληνική Δικαιοσύνη ερευνά την ύπαρξη κυκλώματος που όριζε το ακαδημαϊκό μέλλον παιδιών, εξαργυρώνοντας με το αζημίωτο τις υπηρεσίες του.
Το να επιχειρεί ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ, η Ρεάλ, η Μπαρτσελόνα, η Γιουβέντους, η Ίντερ, η Μάντσεστερ Σίτι ή η Παρί Σεν Ζερμέν να έχει -αν όχι την κυριαρχία- τον μεγαλύτερο δυνατό έλεγχο της διαιτησίας στα εγχώρια πρωταθλήματα και όχι μόνο, προκαλεί σοκ μόνο σε όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι εκεί έξω υπάρχει ένας… αγγελικά πλασμένος επαγγελματικός αθλητισμός. Ο ρομαντισμός εκλείπει ολοκληρωτικά οπουδήποτε υπάρχουν τόσο μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.
Η ΑΝΑΓΚΗ
Για να μην το κουράζουμε, η προσπάθεια ελέγχου της διαιτησίας για την εξυπηρέτηση αγωνιστικών συμφερόντων ανώνυμων εταιρειών αποτελεί πρόβλημα της «κλειστής» κοινωνίας του αθλητισμού.
Όταν όμως συζητάμε για χειραγώγηση αγώνων σχολικών πρωταθλημάτων, το αποκρουστικό φαινόμενο αποτελεί καθρέφτη για ολόκληρη την κοινωνία.
Ποιος έχει όφελος από την εισαγωγή ενός παιδιού σε ένα πανεπιστήμιο, πλην του ίδιου του μαθητή; Είτε ο γονιός του είτε κάποιος εκπαιδευτικός! Για να χρησιμοποιήσουμε όρους της καθημερινότητας: για να «λαδωθεί» ένας διαιτητής θα πρέπει να τον πλησιάσει και να τον δωροδοκήσει είτε κάποιος γονιός είτε κάποιος εκπαιδευτικός ώστε να ευνοηθεί ένα συγκεκριμένο παιδί και να αποκτήσει μόρια πριμοδότησης έναντι άλλων συνομηλίκων του.
Καταλαβαίνετε για πόσο μεγάλη διάβρωση της κοινωνίας μας συζητάμε; Συνειδητοποιείτε πόσο ανήθικος μπορεί να είναι ένας διαιτητής για να συμμετάσχει σε μια ανάλογη δοσοληψία;
Αντιλαμβάνεστε πόσο έχουμε κατρακυλήσει ως άνθρωποι όταν αποφασίζουμε ως γονείς να δωροδοκήσουμε ή να προβούμε σε άλλες παράνομες πράξεις για να ευνοηθεί το δικό μας παιδί αδιαφορώντας παντελώς για τις συνέπειες που έχουν οι πράξεις μας στις ζωές των διπλανών του;
Όχι, γι’ αυτή μας την κατρακύλα δεν ευθύνονται ούτε οι πολιτικοί ούτε οι ιδιοκτήτες ομάδων ούτε κανένας άλλος επώνυμος με ισχύ στα χέρια του. Φταίμε μόνο εμείς οι ίδιοι που είτε επικροτούμε είτε αποδεχόμαστε με τη σιωπή μας (ή και τον φόβο μας) ανάλογα θλιβερά φαινόμενα.
Καλός ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, αναπόφευκτο το οπαδικό μας ξεκατίνιασμα, αλλά ακόμη και μέσα από τη διερεύνηση ενός -θεωρητικά- αθλητικού σκανδάλου αναδύεται όλη η δυσοσμία μιας κοινωνίας που αδιαφορεί παντελώς πλέον για την τήρηση στοιχειωδών κανόνων ηθικής. Μιας κοινωνίας που οφείλει κάποια στιγμή να καθίσει με ειλικρίνεια απέναντι στον καθρέφτη της!
Εφημερίδα Απογευματινή
