Με αφορμή την προσπάθεια επανόδου του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας, παρακολουθούμε τη διοργάνωση δεκάδων αποθεωτικών εκδηλώσεων προς το πρόσωπό του, οι οποίες αποσκοπούν στη διαφήμιση της «κυβερνώσας Αριστεράς στη σύγχρονη εποχή», με πρωταγωνιστή φυσικά τον ίδιο. Αν όμως εξετάσει κανείς με ελαφρώς κυνικό τρόπο τα γεγονότα, μπορεί εύκολα να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όλη αυτή η συζήτηση δεν εδράζεται σε αλήθειες που γεννούν προσδοκίες για το μέλλον.
Διότι ποτέ δεν υπήρξε γνήσια «κυβερνώσα Αριστερά» στο παρελθόν, ώστε να επαναφέρεται σήμερα ως ιστορική αναγκαιότητα η επιστροφή της μέσα από τις «μεσσιανικές» τοποθετήσεις του Αλέξη Τσίπρα. Ο σωστός τίτλος αυτών των συζητήσεων πρέπει να είναι όχι για την «κυβερνώσα Αριστερά» αλλά για το πώς γίνεται να κυβερνά κανείς με… δανεικά. Διότι εγγυητής της ενότητας του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ το 2015, που κακώς έχει καταγραφεί ως «πρώτη φορά Αριστερά», δεν ήταν ο Αλέξης Τσίπρας αλλά ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ, Πάνος Καμμένος. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα δεν εξασφάλισε ποτέ την απόλυτη εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος. Ο Π. Καμμένος ήταν αυτός που ευνόησε τους συριζαίους να γίνουν «νοματαίοι» και «παράγοντες» του δημόσιου βίου της χώρας, ασκώντας κυβερνητικά καθήκοντα. Στον πρώην πρόεδρο των ΑΝΕΛ οφείλουν να ανάψουν ένα κερί και να του εύχονται «υπέρ υγείας», ακόμη και αν δεν είναι της εκκλησίας, διότι αν δεν τους στήριζε κοινοβουλευτικά το 2015, δεν θα είχαν ποτέ αντικρίσει το… φως της εξουσίας.
Επίσης, μεγάλη χάρη χρωστούν και στα υπεύθυνα κόμματα της αντιπολίτευσης. Δηλαδή στη ΝΔ, που τότε είχε πρόεδρο τον Ευάγγελο Μεϊμαράκη, αλλά και την αείμνηστη Φώφη Γεννηματά από το ΠΑΣΟΚ, που έβαλαν πλάτη για να ψηφιστεί το τρίτο μνημόνιο, ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να λειτουργήσουν ρεβανσιστικά και να παρακολουθούν με αδιαφορία την πτώση της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα τον Αύγουστο του 2015, όταν καμιά τριανταριά βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, με επικεφαλής τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, αρνήθηκαν να του δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στα μέτρα που έφερε στη Βουλή.
Η υπενθύμιση των παραπάνω γεγονότων δεν είναι διόλου άσχετη με τις σημερινές εξελίξεις στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς με φόντο το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Διότι τα βαθυστόχαστα λογύδριά τους περί «ανασύνθεσης του χώρου της Κεντροαριστεράς», όπως και οι αναφορές τους στη «συγκρότηση ενός προοδευτικού μετώπου με στοίχημα μια νέα κυβερνώσα Αριστερά», είναι παντελώς ανυπόληπτα και ουδείς μπορεί να τα λάβει σοβαρά υπόψη του. Εδώ δεν είναι σε θέση να συγκροτήσουν μια «αντικυβερνώσα» αντιπολίτευση με ενιαία και αδιαίρετη πολιτική έκφραση, τσακώνονται μεταξύ τους για ψύλλου πήδημα, διασπώνται σε χίλια κομμάτια, βγάζουν ο ένας τα μάτια του άλλου, πέφτουν διαγραφές, γίνονται καταγγελίες από τη μια πλευρά προς την άλλη. Και το δυστύχημά τους, σε αυτήν τη γραφική εικόνα που βγάζουν προς τα έξω, είναι ότι δεν υπάρχει ένας Πάνος Καμμένος για να τους επαναφέρει στην τάξη της πολιτικής επιβίωσής τους.
Από τα καλάθια της ΝΙΚΗΣ ψώνισε η Μαρία Καρυστιανού
Δεν χωράει καμία αμφιβολία ότι οι άνθρωποι που πλαισιώνουν τη Μαρία Καρυστιανού σε οργανωτικό και επικοινωνιακό επίπεδο για τη συγκρότηση του κόμματος που ετοιμάζει είναι κάτι μυστήριοι τύποι, οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους με την ιδιότητα των «αντιστασιακών» στη νέα τάξη πραγμάτων. Αυτοί έχουν συναντηθεί και στο παρελθόν ως ομοϊδεάτες αγωνιστές σε οργανώσεις ή πολιτικούς σχηματισμούς, που διακρίνονται για τη θρησκοληψία τους, τη φοβία τους απέναντι στους μετανάστες, την άρνησή τους να αποδεχθούν ως αληθινή απειλή την πανδημία του κορωνοϊού, καθώς και την πεποίθησή τους ότι τα εμβόλια ήταν μια σατανική επινόηση των ισχυρών για να επιτευχθεί η μείωση του πληθυσμού της Γης.
Επιπλέον, οι «συνοδοιπόροι» της Μαρίας Καρυστιανού είναι πρόσωπα που ασπάζονται κάθε θεωρία συνωμοσίας, διαβλέποντας κινδύνους για την ανθρωπότητα ακόμη και μέσα από την έκδοση μιας νέας ταυτότητας. Η κυρία Καρυστιανού «ψώνισε» τα καλύτερα μυαλά μέσα από το «καλάθι» του κόμματος της ΝΙΚΗΣ του Δημήτρη Νατσιού, γεγονός που επιβεβαιώνει την υστέρησή της να απευθυνθεί σε πολίτες που τουλάχιστον δεν χαρακτηρίζονται από εμμονές και ιδεοληψίες, οι οποίες εδράζονται σε «κυνήγι μαγισσών», αναπόδεικτες εικασίες και προβολή… ιστοριών για αγρίους.
Τα ίδια έλεγε και στο προηγούμενο συνέδριο της ΝΔ ο Δένδιας
Καλό θα είναι στη δημοσιογραφία να μην κάνουμε ειδήσεις τις επιθυμίες μας, χρησιμοποιώντας την παρέμβαση ενός πολιτικού προσώπου ώστε να τη φέρουμε στα μέτρα της ατομικής αντιπολιτευτικής ανάλυσής μας. Και αναφέρομαι στα σχόλια και τα πρωτοσέλιδα που έγιναν πρόσφατα για την παρέμβαση του Νίκου Δένδια στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, όπου κάποιοι έκαναν την τρίχα τριχιά, επιχειρώντας να προσδώσουν στην ομιλία του χαρακτήρα μανιφέστου ή ιδεολογικής πλατφόρμας, με υπαινιγμούς ή ευθείες παρατηρήσεις ότι τοποθετήθηκε ηγετικά απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Θα συνιστούσα λοιπόν σε όλους αυτούς να ρίξουν μια ματιά στην ομιλία που είχε κάνει ο Ν. Δένδιας στο προηγούμενο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο είχε λάβει χώρα -αν δεν κάνω λάθος- το 2024. Εκεί θα διαπιστώσουν ότι το ύφος και το πνεύμα της ομιλίας του είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό της παρέμβασής του στο 16ο Συνέδριο της ΝΔ. Ο Νίκος Δένδιας ακριβώς τα ίδια πράγματα, σχεδόν μοτ-α-μο σε κάποιες περιπτώσεις, ανέφερε και σε εκείνη την ομιλία του.
Συγκεκριμένα δήλωνε: «Εμείς, η Νέα Δημοκρατία, δεν είμαστε μηχανισμός νομής εξουσίας. Ασκούμε εξουσία κατ’ εντολήν του ελληνικού λαού στο όνομα αρχών και αξιών. Αυτή είναι η ισχυρή μας νομιμοποίηση και αυτός είναι ο λόγος ύπαρξής μας. Όχι η νομή της εξουσίας, όχι το κράτος-λάφυρο. Είμαστε το κόμμα της μετριοπάθειας, είμαστε το κόμμα της ευπρέπειας, το κόμμα της αλήθειας, των επιχειρημάτων. Το κόμμα που στέκεται κάθετα απέναντι στον λαϊκισμό. Και απέναντι σε κάθε μορφής φανατισμό. Στεκόμαστε απέναντι στον εκχυδαϊσμό της πολιτικής. Η Ελλάδα, φίλες και φίλοι, δεν είναι εισπρακτική εταιρεία ευρωπαϊκών κονδυλίων».
Εφημερίδα Απογευματινή
