Όταν ακούτε πολιτικούς να δηλώνουν «είμαι ένας από εσάς», να κρατάτε πάντα μικρό καλάθι. Και κυρίως να μη δυσανασχετείτε όταν στην πορεία, ενώ τους έχετε ψηφίσει, διαπιστώνετε ότι εσείς δεν είστε τελικά… ένας από αυτούς, δηλαδή «ίσα και όμοια», διαβάζοντας τις δηλώσεις «Πόθεν Έσχες» τους. Στη συντριπτική πλειονότητά τους όσοι εμπλέκονται με τα κοινά ανήκουν στην κατηγορία των ευκατάστατων συμπολιτών μας.
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι δεξιοί, αριστεροί και κεντρώοι έχουν το «κομπόδεμά» τους, καθότι η πολιτική είναι ακριβό σπορ και απαιτεί οικονομικό κεφάλαιο για την κάλυψη των εξόδων της. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οι φραγκάτοι πολιτικοί είναι λαμόγια και αυτοί που υποδύονται τον «φτωχούλη του Θεού», προβάλλοντας το αφήγημα «είμαι ένας από εσάς», είναι αρχάγγελοι της τιμιότητας και της ακεραιότητας.
Το πρόβλημα με όσους παραπλανούν τον κόσμο, προπαγανδίζοντας με όρους ηθικοπλαστικής ρητορικής τη λαϊκότητά τους ή αναδεικνύοντας «βιωματικές ομοιότητες» μαζί του, είναι ότι διεκδικούν το μονοπώλιο της κοινωνικής ή πατριωτικής ευαισθησίας, χρησιμοποιώντας ως τεκμήριο αξιοπιστίας τις ιδεολογικές-κοινωνικές καταβολές τους. Στην παρούσα συγκυρία τα κόλπα αυτά εκδηλώνονται από τις λεγόμενες «προοδευτικές» δυνάμεις, που -για έναν ανεξήγητο λόγο- θεωρούν ότι τους ανήκει δικαιωματικά ο τίτλος του προστάτη των συμφερόντων της ελληνικής κοινωνίας.
Η αυθαιρεσία του δόγματος «είμαι αυτό που δηλώνω» εντοπίζεται και σε κύκλους που έχουν αντίθετο ιδεολογικό πρόσημο. Διότι απέναντι στους «αισθαντικούς» της προοδευτικής πτέρυγας βλέπουμε τους… ηρωικούς της δεξιάς «αλάνας», που πουλάνε πατριδοκαπηλία με το τσουβάλι. Ένα ετερόκλητο σχήμα, με κοινό σκοπό τη συγκρότηση ενός τυχοδιωκτικού μετώπου απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ και στον πρωθυπουργό της χώρας Κυριάκο Μητσοτάκη.
Νόμιμο ίσως, ηθικό όμως;
Από κάποια στελέχη της ΝΔ τέθηκαν ερωτήματα, εάν οι «συναλλαγές» του Νίκου Ανδρουλάκη με το Δημόσιο εμπίπτουν στις απαγορευτικές διατάξεις του άρθρου 57 του Συντάγματος, το οποίο απαγορεύει ρητά στους βουλευτές να μετέχουν σε εταιρείες που συνάπτουν συμβάσεις με το Δημόσιο. Σε ό,τι αφορά την περίπτωση του Ν. Ανδρουλάκη υπάρχουν αντικρουόμενες ερμηνείες για το εάν η επίμαχη σύμβαση με το Κτηματολόγιο είναι «μισθωτική» ή «εμπορική», μέσω κάποιας οικογενειακής επιχείρησης, στην οποία είναι και ο ίδιος μέλος.
Μέχρι χθες το βράδυ όσοι έψαχναν το θέμα δεν ήταν 100% σίγουροι ότι υπάρχει ζήτημα. Η εξέλιξη ωστόσο παραμένει ανοιχτή, όχι τόσο σε επίπεδο νομιμότητας και διαφάνειας, αλλά -απ’ ό,τι καταλαβαίνουμε- και στο πεδίο της ηθικής διάστασης. Στο ΠΑΣΟΚ πάντως υποψιάζονται ότι το Μέγαρο Μαξίμου έχει θέσει σε εφαρμογή ένα σχέδιο εξουδετέρωσης του «ηθικού πλεονεκτήματος» του Ν. Ανδρουλάκη, αναδεικνύοντας όχι τα κάλλη του, αλλά τα πλούτη του.
Η «χαμένη ψυχή» της ΝΔ και η χαμένη αξιοπιστία
Γελάει ο κόσμος της Νέας Δημοκρατίας με την επιστολή 10 πρώην «γαλάζιων» βουλευτών στην εφημερίδα «Δημοκρατία», που ξαφνικά τους έπιασε ο πόνος για τη «χαμένη ψυχή» της παράταξης. Άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν συμβάλει στις αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες της ΝΔ με αρχηγό τον Κυριάκο Μητσοτάκη εμφανίζονται ξαφνικά ως τιμητές της ιδεολογικής καθαρότητας του κόμματος ή μέτοχοι μιας κληρονομιάς, την οποία δεν σεβάστηκαν, όχι επί προεδρίας Κ. Μητσοτάκη αλλά επί αρχηγίας Αντώνη Σαμαρά. Να έχεις πάει στους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου, που συνεργάστηκε με τον Αλέξη Τσίπρα και την Αριστερά, και σήμερα να το παίζεις αγανακτισμένος δεξιός, που -τάχα μου- σου φταίει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, συνιστά, αν μη τι άλλο, αναίδεια και απύθμενο θράσος.
Το περιστέρι και η χελώνα που ήθελε να πετάξει
Βλέποντας τις παρεμβάσεις που έγιναν τα τελευταία εικοσιτετράωρα από τον Αλέξη Τσίπρα και τη Μαρία Καρυστιανού, δύο πρόσωπα τα οποία αναμένεται να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις ενόψει των εθνικών εκλογών ως επικεφαλής κομμάτων, μου ήρθε στο μυαλό ένας μύθος του Αισώπου με τίτλο «Η χελώνα που ήθελε να πετάξει». Τα συγκεκριμένα πρόσωπα ανέβασαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με διαφορά ελάχιστων ωρών, κάποια βίντεο με πρωταγωνιστές -εκτός από τους ίδιους φυσικά- κάποια συμπαθή μέλη του ζωικού βασιλείου. Εν οίδα την πανίδα.
Η κυρία Καρυστιανού εμφανίστηκε με ένα περιστέρι, που περισσότερο έμοιαζε με «μια κότα στρουμπουλή, μια όμορφη πουλάδα», το οποίο φεύγει από τα χέρια της και αναδύεται στους ουρανούς, έχοντας στο στόμα του ένα ακατέργαστο κλαδί ελαίας, τύπου καλαματιανής θρούμπας. Με τη σειρά του ο Αλ. Τσίπρας ανέβασε ένα άλλο βίντεο για τα «κόκκινα» δάνεια, δίχως βέβαια να επαναλαμβάνει το σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», το οποίο έδειχνε δύο χελώνες, τη μία επάνω στην άλλη, στις πέτρες μιας λίμνης, θέλοντας να περάσει το μήνυμα ότι οι μόνες που έχουν εξασφαλισμένη στέγη σε αυτή την άτιμη κοινωνία όπου ζούμε είναι οι χελώνες με το καβούκι τους.
Εφημερίδα Απογευματινή
