Σίγουρα δεν πίστευε κανείς στο παρελθόν ότι θα μεταπηδούσαν από το τσίρκο στην πολιτική. Αναφερόμαστε στους κλόουν. Διότι έχουμε δει στα χρόνια της Μεταπολίτευσης και ειδικότερα την τελευταία δεκαπενταετία απίθανες φιγούρες να παριστάνουν τους πολιτικούς, με μόνο βεβαίως δικαιολογητικό τους μια δημοκρατική νομιμότητα, επειδή κάποιοι τους ψήφισαν και τους έβαλαν μέσα στη Βουλή. Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι δεν μπορεί να διεκδικεί την ιδιότητα του κλόουν και κάποιος εξωκοινοβουλευτικός που ασχολείται με την πολιτική.
Για να πούμε την αλήθεια, δεν αποτελούν ελληνικό μονοπώλιο οι τραγελαφικές πολιτικές φιγούρες. Αστεία περίπτωση λ.χ. υπήρξε ο Πέπε Γκρίλο στη γειτονική μας χώρα ενώ, παρά την απαράδεκτη επίδειξη του ρωσικού ιμπεριαλισμού στην Ουκρανία, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ουκρανός ηγέτης δεν είναι και αυτός μια αστεία πολιτική φιγούρα κλοουνίστικου είδους. Άλλωστε υποκριτική τέχνη έχει σπουδάσει.
Το κακό είναι ότι ενώ στις παραστάσεις του τσίρκου οι κλόουν είναι διασκεδαστικοί για τα παιδιά, οι κλόουν της πολιτικής δεν είναι διασκεδαστικοί για τους μεγάλους. Διευκρίνιση. Δεν κάνουμε διάκριση φύλων. Συνηθίζουν να λένε απίθανα ψέματα. Αδιανόητες σκέψεις που μόνο ένας παράφρων θα διατύπωνε. Υπερβολές στα όρια του γελοίου, ενώ βεβαίως η πλέον τυπική ταύτιση με τον κλόουν του τσίρκου είναι η κοροϊδία του κόσμου. Άλλο βεβαίως να είσαι θεατής στην παράσταση και άλλο να είσαι πολίτης, μέλος μιας κοινωνίας.
Επειδή οι καρτουνίστικες αυτές φιγούρες έχουν πληθύνει στην πολιτική, ένα ενδιαφέρον ερώτημα είναι αν υπάρχει σημαντικό τμήμα της κοινωνίας που του αρέσει να αναδεικνύει στην πολιτική κάτι τέτοιες μορφές. Ενδεχομένως να ταυτίζονται όσοι τους ψηφίζουν λ.χ. με τις φιγούρες αυτές. Να διασκεδάζουν με όσα λένε και όσα κάνουν οι εκλεκτοί αυτοί συγκεκριμένης μερίδας των συμπατριωτών μας. Θα πείτε, οι υπόλοιποι τι φταίμε! Έτσι όμως είναι η δημοκρατία. Να ανέχεσαι και τους κλόουν και αυτούς που τους ψηφίζουν.
Το κακό είναι ότι η πολιτική δεν γίνεται διασκεδαστικότερη για τον απλό λόγο ότι αποτελεί μια σοβαρή, κατά τα άλλα, υπόθεση ώστε να ανέχεται τους διασκεδαστές. Μπορεί προφανώς όμως να τους υπομένει.
Τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα για τις χώρες και τις κοινωνίες τους -προφανέστατα δε και κυρίως για τη δική μας που δεν στερείται τέτοιων αστείων μορφών- όταν κλόουν αναλαμβάνουν ή τους αναθέτουν ευθύνες. Διότι προφανώς από αστείες μορφές δεν μπορείς να περιμένεις σοβαρές δράσεις. Μπορείς μόνο να κάνεις τον σταυρό σου, διότι, ως γνωστόν, και ο Θεός της Ελλάδας είναι μεγάλος, και είμαστε και ο μόνος λαός που συνηθίζει να λέει «έχει ο Θεός». Μέχρι να του εξαντληθεί αυτό που έχει…
Εξίσου κακό είναι ότι οι κλόουν δεν αντιλαμβάνονται αυτό που είναι, αλλά αντιθέτως διακρίνονται για την αυτοπεποίθησή τους. Ως κουίζ θα μπορούσε ο καθένας να φανταστεί ή να υποπτευθεί ποιοι θα μπορούσαν στην ελληνική πολιτική σκηνή να είναι οι αξιαγάπητοι αυτοί τύποι…
Εφημερίδα Απογευματινή
