Σχεδόν με ρυθμό ρουτίνας -και ανεξαρτήτως της έκτασής του- παρατηρείται κάθε χρόνο στη χώρα μας ένα συγκεκριμένο φαινόμενο. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι άλλο από τις φωτιές. Βεβαίως μάλλον είναι δύσκολο να αποτελέσεις εξαίρεση όταν, συντελούσης και της λεγόμενης κλιματικής αλλαγής, έχει καεί η μισή Ευρώπη και πάντως χώρες που βρίσκονται στη μεσογειακή ακτογραμμή όπως η Ισπανία και η Γαλλία.
Συνήθως, σε πλαίσιο πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, που πάντοτε θα εκδηλώνεται όσο υπάρχουν δυσάρεστα περιστατικά, κυρίως φυσικών καταστροφών, θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι στο σύστημα εναλλαγής στην εξουσία πάντοτε θα υπάρχει κάποιος που, ενώ θα καταδικάζει τον άλλο για ό,τι δεν έγινε για την αποφυγή του δυσάρεστου γεγονότος ή τον περιορισμό των αποτελεσμάτων του, συγχρόνως θα είναι και υπόλογος για όσα ο ίδιος δεν έκανε, το διάστημα που ήταν αυτός στα πράγματα και είχε την ευκαιρία να αντιμετωπίσει παρόμοιες καταστάσεις.
Στην ουσία τώρα του θέματος. Οι όποιες αντιπαραθέσεις, καθαρώς πολιτικής και περιστασιακής σκοπιμότητας, δεν θίγουν ποτέ τον πυρήνα του προβλήματος. Ποιος θα μπορούσε να είναι αυτός:
Πρώτον, η από κοινού και διακομματική αντιμετώπιση, κάποτε, ενός ζητήματος τόσο μεγάλου που είναι δημοσίου συμφέροντος και ως εκ τούτου υπερβαίνει την απλή διαχείρισή του από μία κυβέρνηση και μόνο. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν το ζήτημα των πυρκαγιών επαναλαμβάνεται. Και για να αντιληφθούν όλοι τι εννοούμε, αν, ο μη γένοιτο, εμπλεκόμασταν σε μία σύρραξη για τα εθνικά μας δικαιώματα, θα άρχιζαν άραγε να ερίζουν κάποιοι για ψύλλου πήδημα ή θα υπήρχε η ομοψυχία που επιβάλλει ο κοινός και μοναδικός στόχος;
Δεύτερον, το πρόβλημα δεν έγκειται στο αν σηκώθηκε και πότε το άλφα ή βήτα ειδικό αεροσκάφος. Το πρόβλημα έγκειται στο αν κάποια στιγμή θα εξαλειφθεί οποιοδήποτε πλαίσιο ευνοεί -πέραν των περιπτώσεων ενός φυσικού φαινομένου όπως η λεγόμενη ξηρά καταιγίδα- τις πυρκαγιές.
Λόγου χάρη, όταν ακόμη επί χρόνια δεν είχαμε Κτηματολόγιο και, αντιθέτως, επιβραβευόταν επί μισό και πλέον αιώνα η αυθαίρετη δόμηση και «εγκρίνονταν» οι παράνομοι οικισμοί, τότε είναι φυσικό να συνεχίζονται να καίγονται τα δάση με περισσότερες ανθρώπινες αιτίες παρά από φυσικά φαινόμενα.
Όπως είχε γράψει σε παλαιότερη ανάλυσή του για τα αίτια των πυρκαγιών αλλά και τον τρόπο αντιμετώπισής τους ο καθηγητής Φυσικών Καταστροφών κ. Συνολάκης, σε έρευνα που είχε κάνει με τον Γιώργο Καραγιάννη στο Πολυτεχνείο Κρήτης, η αντίληψη της κατάστασης, η διαστασιολόγηση των απαραίτητων πόρων και η αξιολόγηση του χρόνου κινητοποίησης είναι από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στην αντιμετώπιση μιας έκτακτης ανάγκης. Και είχε προσθέσει ότι «η έκβαση της κατάσβεσης μιας πυρκαγιάς κρίνεται πάντα από την αρχική επέμβαση. Οι Γάλλοι πυροσβέστες λένε χαρακτηριστικά ότι “το πρώτο λεπτό η πυρκαγιά σβήνεται με ένα ποτήρι νερό, το δεύτερο λεπτό με έναν κουβά νερό, το τρίτο λεπτό με μια δεξαμενή νερό, μετά κάνουμε ό,τι μπορούμε”».
Εφημερίδα Απογευματινή
