Τελικώς πράγματι οι ψευδαισθήσεις κάποια στιγμή αποκαλύπτεται ότι δεν είναι παρά μία φούσκα που δεν είναι δυνατόν να μη σκάσει. Το βλέπουμε αυτό ως επιβεβαίωση στο κόμμα που φέρει τον βαρύγδουπο πλην κενό τίτλο «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», που λογικώς, αν η ιδρύτριά του και οι μέντορές της ήταν ρεαλιστές, θα πρέπει να το μετονομάσουν τώρα σε «Απέλπιδα για την Εξουσία».
Ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει, τραγουδούσε ο αξέχαστος Γιώργος Μαρίνος και δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί διαφορετικά και για ένα κόμμα που γεννήθηκε από μία εκμετάλλευση. Από την εκμετάλλευση του πόνου και την εύλογη ευαισθησία της κοινωνίας απέναντι στο δράμα που περνούσε μία μάνα. Μέχρι που η κοινωνία κατάλαβε. Τι κατάλαβε προκύπτει από τα δημοσκοπικά ποσοστά με τα οποία ξεκίνησε η μετέπειτα ιδρύτρια του κόμματος αυτού και σε τι ποσοστά κατέληξε ως κόμμα. Λογικό, αφού δεν είχε να πει τίποτε εκτός από αντιγεγραμμένες πολιτικές κοινοτοπίες.
Το ζήτημα όμως για τις φούσκες της πολιτικής βρίσκεται και κάπου αλλού. Βλέπουμε λόγου χάριν ότι το ένα μετά το άλλο τα στελέχη της Ελπίδας αποχωρούν με συγκεκριμένες καταγγελίες, έχοντας προφανώς διαπιστώσει όχι μόνο ότι δεν υπάρχει ελπίδα, αλλά και ότι ένα κόμμα που έχει στην προμετωπίδα του τη Δημοκρατία κάθε άλλο παρά υπηρετεί, εσωκομματικά τουλάχιστον, την έννοιά της. Αν διέθεταν βεβαίως μεγαλύτερη πολιτική πείρα όσοι έσπευσαν να συνταχθούν με τη μάνα των Τεμπών, ασφαλώς και δεν επρόκειτο να την ακολουθήσουν. Διότι ευθύς εξαρχής θα ήταν σε θέση -αν διέθεταν την πείρα που προαναφέραμε- να διαπιστώσουν την αρχομανία ενός αρχολίπαρου ατόμου, το οποίο, παρεξηγώντας τις συμπάθειες που ευλόγως προσήλκυσε, θεώρησε τον εαυτό του κάτι μεταξύ Ταλεϊράνδου και Ουάσινγκτον. Δεν μπόρεσαν εγκαίρως να αντιληφθούν ότι συγκροτείτο ένα απολύτως προσωποπαγές κόμμα, με εσωτερικούς κανόνες βασισμένους στο «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» και, επομένως, καμία διαφορετική άποψη δεν θα ήταν επιτρεπτό να διατυπώνεται. Απάντηση δε στις σχετικές καταγγελίες των αποχωρούντων συντεταγμένα είναι είτε η αμήχανη σιωπή είτε κάποιες ασυναρτησίες, που δεν επαρκούν για να δικαιολογήσουν αυτά που κατήγγειλαν όσοι πήραν το καπελάκι τους και έφυγαν…
Από την άλλη πλευρά δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι για πολιτικές φούσκες η ίδια η κοινωνία δημιουργεί το πρόσφορο έδαφος, δείχνοντας πολλές φορές μια αφελή καλοπιστία ή παρασυρόμενη από μεγάλα λόγια που τις περισσότερες φορές στερούνται περιεχομένου. Έτσι όμως εμφανίζονται οι φούσκες πριν τελικώς σκάσουν. Κι έτσι, όπως έχουμε ξαναπεί με άλλη ευκαιρία από αυτήν εδώ τη στήλη, παρέρχεται η δόξα αυτού του κόσμου. Που σε αρκετές των περιπτώσεων έχει αποδειχθεί διαχρονικά ότι δεν πρόκειται τελικά για δόξα που παρήλθε, αλλά για λόξα που την πήρε ο κόσμος χαμπάρι έστω και με καθυστέρηση…
Eφημερίδα Απογευματινή
