Κάποτε θα συνέβαινε και αυτό. Μάλιστα, σε ανύποπτο σχετικά χρόνο η στήλη αυτή είχε επισημάνει τον κίνδυνο όχι απλώς εισόδου μεταναστών στις χώρες του προηγμένου κόσμου αλλά, κυριολεκτικώς, μιας πληθυσμιακής εισβολής. Την προοπτική αυτή την έχει περιγράψει εδώ και 40 χρόνια και ο Ουμπέρτο Έκο σε ένα από τα μεστά νοήματος πονήματα που δημοσίευε στον ιταλικό Τύπο.
Αυτό που συνέβη στη Θέουτα είναι ένα μικρό δείγμα της εισβολής που αναφέρθηκε πιο πάνω. Εισβολή η οποία χαρακτηρίστηκε και από ένα μένος των εισερχομένων παρανόμως και με το έτσι θέλω, καθώς τα βίντεο που διακινήθηκαν στο Διαδίκτυο, συνοδεύοντας τα σχετικά διεθνή ρεπορτάζ, έδειχναν τους εισβολείς να πετούν πέτρες σε ΙΧ οχήματα που περνούσαν αλλά και σε αστυνομικά αυτοκίνητα. Ήταν μία ένδειξη της εχθρότητας απέναντι στον χριστιανικό κόσμο που δείχνει το Ισλάμ, ασχέτως των αφορμών και που στην προκειμένη περίπτωση ήταν η αντίδρασή τους στην αναγκαστική επιστροφή τους από εκεί που ήλθαν.
Πίσω όμως από την ανάγκη μετανάστευσης πλήθους κόσμου από τις λιγότερο αναπτυγμένες περιοχές του πλανήτη βρίσκεται και μία συγκεκριμένη ευρωπαϊκή κυρίως πολιτική. Η πολιτική που άνοιξε τις πόρτες για οικονομικούς λόγους στους μετανάστες, μεταξύ των οποίων βρέθηκαν και εγκληματικά στοιχεία αλλά και τζιχαντιστές, καθώς βρήκαν την ευκαιρία για τη δική τους είσοδο και τους δικούς τους στόχους. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι της εισβολής στη Θέουτα είχε προηγηθεί η εφαρμογή της πολιτικής των ανοικτών θυρών από τον ευρισκόμενο σήμερα στο στόχαστρο όχι μόνο των συμπατριωτών του αλλά και της λοιπής Ευρώπης, λαϊκιστή σοσιαλιστή πρωθυπουργό της Ισπανίας.
Βεβαίως για να μην τον αδικήσουμε, ως πρωτοπόρο της πολιτικής των ανοικτών θυρών (κάτι που το βιώσαμε και στην πατρίδα μας επί αριστερής διακυβέρνησης) πρώτη η Γερμανία εφάρμοσε την πολιτική αυτή αναζητώντας εργατικά χέρια που της έλειπαν. Όμως, πρόκειται και για μία πολιτική απάνθρωπης εκμετάλλευσης, καθώς ομολογείται επισήμως ότι εκτός από την κάλυψη αναγκών σε τομείς όπως η γεωργία και η φροντίδα ηλικιωμένων (καθώς οι καλομαθημένοι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί δεν καταδέχονται να κάνουν τέτοιες ποταπές δουλειές) οι μετανάστες συμβάλλουν στη συγκράτηση του κόστους για τις επιχειρήσεις. Με άλλα λόγια, οι επιχειρήσεις κάθε τύπου εκμεταλλεύονται τους μετανάστες βάζοντάς τους να δουλεύουν έναντι των ψίχουλων που τους δίνουν!
Από την άλλη μεριά, όπως έδειξε παλαιότερη βρετανική μελέτη για τους μετανάστες που εκεί βρίθουν εδώ και καιρό, μπορεί μεν να συμβάλουν διά της εργασίας τους στην αύξηση της παραγωγικότητας, αλλά κάθε άλλο παρά είναι συμφέροντες για την Οικονομία. Πρώτον, διότι ό,τι βγάζουν δεν το αφήνουν στη χώρα που είναι αλλά το εμβάζουν σε συγγενείς τους στις χώρες προέλευσής τους, ενώ από την άλλη, έχουν επιβαρύνει το ασφαλιστικό σύστημα και ιδιαίτερα το σύστημα Δημόσιας Υγείας, δεδομένου ότι οι εισφορές τους είναι από ελάχιστες έως ανύπαρκτες.
Οι Ευρωπαίοι πληρώνουν σήμερα την επιπολαιότητα της πολιτικής τους…
Εφημερίδα Απογευματινή
