Ξεφεύγοντας από τα τετριµµένα της πολιτικής, µολονότι τα πήγαιν’-έλα στον αριστερό χώρο έχουν την αστεία τους πλευρά, παρουσιάζει ενδιαφέρον µία έρευνα (MRB) µε ιδιαίτερα µεταφυσική διάσταση ως προς ένα σκέλος της, καθώς επιχειρεί να διαπιστώσει το πόσο κοντά είναι στη θρησκεία οι Ελληνες και τι πιστεύουν. Το άλλο σκέλος της έρευνας αφορά την εµπιστοσύνη ή µη στην Ευρωπαϊκή Ενωση -που φαντάζοµαι δεν πρέπει να µας πολυνοιάζει, αρκεί να πέφτουν από εκεί τα όβολα, όπως άλλωστε έχουµε συνηθίσει. Για τον συγγραφέα της παρούσης στήλης υπάρχει µία… ανορθογραφία σε συγκεκριµένο πίνακα συγκεκριµένης ερωτήσεως, καθώς η ερώτηση είναι πόσο κοντά αισθάνεστε στη θρησκεία και στις απαντήσεις κατηγοριοποιείται το δείγµα των ερωτωµένων µε το αν είναι κοντά ή µακριά από την Εκκλησία.
Αλλο το ένα, που είναι η πίστη του καθενός, και άλλο η εκπροσωπούσα τη θρησκεία Εκκλησία. Μπορεί να πιστεύεις αλλά να µην πατάς στην Εκκλησία, δεδοµένου ότι οι άνθρωποι και συγκεκριµένα ένα ιερατείο είναι που παλαιόθεν επέβαλαν ότι µόνον «εν Εκκλησίαις ευ λογείτε τον Θεόν». Από πού κι ώς πού η πίστη, που είναι µία προσωπική µεταφυσική, πρέπει σώνει και καλά να έχει συγκεκριµένη στέγη; Και γιατί θα πρέπει να αποκλειστούν από πι στοί όλοι αυτοί που πιστεύουν αλλά δεν πατάνε στην Εκκλησία, µη θέλοντας να συγχρωτίζονται µε την υποκρισία αρκετών «πιστών» και θέλουν απλώς να προσεύχονται στο δικό τους εικονοστάσι;
Αν εξαιρέσουµε τους µη πιστεύοντες που είναι προσκολληµένοι σε έναν υλισµό, αποκοµµένοι από κάθε µεταφυσική έννοια που ήταν ιδιαίτερα έντονη ακόµη και µεταξύ των αρχαίων φιλοσόφων, δεν θα συναντήσει κανείς αντίρρηση στην εκδοχή ότι µπορεί και η Εκκλησία αλλά και κυρίως οι εκπρόσωποί της να µην την κάνουν ελκυστική σε αριθµό πιστών. Με τον δογµατισµό τους, µε τις επιβολές τους και µε ό,τι δεν έχει διδάξει ο Χριστός, αλλά τη διδασκαλία του κάποιοι την απέδωσαν έτσι όπως τους βόλευε. Για να έχουν υποχείριο το ποίµνιο… Ο Ζαν Ντανιέλ, ο Γάλ λος συνιδρυτής του «Nouvel Observateur», στο βιβλίο του «Είναι ο Θεός φανατικός;» (Εκ δόσεις «Πόλις»), παρατηρεί σχετικώς ότι κανένα κείµενο του ινδουισµού, του βουδισµού κ.λπ. δεν επιβάλλει αυστηρή οργάνωση της ζωής των ανθρώπων. ∆ηλαδή, όπως η εβραϊκή Τορά, τα δόγµατα του καθολικισµού και η µουσουλµανική σαρία… Και κάτι ιδιαίτερα επίκαιρο, όπως παρα τηρεί ο Ντανιέλ: Κανένα κείµενο του ινδουισµού δεν επικαλείται τον ιερό πόλεµο και δεν προτρέπει στη µισαλλοδοξία. Είναι ή δεν είναι εκπρόσωποι της θρησκείας αυτοί που προέτρεψαν σε πολέµους, όπως λ.χ. οι Σταυροφορίες ή η Τζιχάντ; Εποµένως η πίστη είναι κάτι «εν οίκω» και δεν µπαίνει στο ζύγι ούτε του ιερατείου ούτε των ερευνών. Και ασφαλώς µπορεί να είναι περισσότερο αγνός στην ψυχή κάποιος που όντως «αγαπά αλλήλους» από κάποιον που πάει συχνά στην Εκκλησία, αλλά θεωρεί ότι δικαιούται ο Θεός να είναι φανατικός…
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
