Λογικό είναι να βρίσκονται σε σκληρό ανταγωνισμό τα κόμματα των κ. Τσίπρα και Ανδρουλάκη για τη δεύτερη θέση (αυτήν της αξιωματικής αντιπολίτευσης) με την προοπτική -ίσως μάταιη στη φάση αυτή- να κυβερνήσουν κάποια στιγμή, που φαίνεται να αργεί.
Η φιλοδοξία αμφοτέρων είναι απολύτως θεμιτή διότι ως γνωστόν οι ανθρώπινες φιλοδοξίες δεν συμβαδίζουν πάντοτε με τον ρεαλισμό. Αλλά ας δούμε με βάση την εμπειρία από τον τρόπο που κυβέρνησαν τι εκπροσωπούν. Και τι βεβαίως θα ήταν πολύ πιθανό να επανλάβουν. Ας αρχίσουμε από το κόμμα του κ. Ανδρουλάκη, μιας και είναι το κόμμα που έχει κυβερνήσει περισσότερο από κάθε άλλο στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Δεν λέω… περάσαμε ζάχαρη, που λέει και ο λαός. Ποιος ξεχνάει τις πρωθυπουργικές εξαγγελίες για εβδομάδα 40 εργάσιμων ωρών και στη συνέχεια 36; Μέχρι και διαδικτυακό ανέκδοτο είχε γίνει εκείνη η διακυβέρνηση κατά την οποία ίσχυε το «φάε, πίνε και ευφραίνου…», καθώς εμφανίζεται σε διάφορα σατιρικά βιντεάκια ο ιδρυτής του κόμματος να λέει (ειδικά για την περίοδο του κορωνοϊού) ότι με την κυβέρνησή μας αν έβηχες δεν έμπαινες σε καραντίνα αλλά έβγαινες στη σύνταξη. Νάναι καλά ο άνθρωπος εκεί που είναι…
Βεβαίως όλες αυτές οι γαλαντομίες που δεν ήταν και λίγες στοίχισαν διότι τα δανεικά για να εφαρμόζονται στην πράξη αυτές κάποτε αναγκαστήκαμε να τα πληρώσουμε. Χρόνια μετά και αφού περάσαμε ζωή χαρισάμενη, αλλά ως γνωστόν όσο πιο πολλά δάνεια παίρνεις και όσο οι δανειστές σου ανακαλύπτουν ότι μπορεί να μην είσαι και σε θέση να τα εξοφλήσεις τόσο σου βάζουν όρους οικονομικής αυτοκτονίας. Στη συγεκριμένη περίπτωση έχουμε την προοπτική ότι αργούμε μεν να πληρώσουμε αλλά πάντως πληρώνουμε και μάλιστα με το αίμα μας…
Πάμε τώρα στον άλλο διεκδικητή της δεύτερης θέσης. Αυτός είτε επειδή δεν ήξερε τη δουλειά είτε επειδή δεν την είχε ξανακάνει ή επειδή συνεπεία των προηγουμένων λειτουργούσε και αυτός και οι συνεργάτες του ως ερασιτέχνες -που σημαίνει ότι «μαθαίνω στου κασίδι το κεφάλι» (όπου ο κασίδης στη συγκεκριμένη περίπτωση είμαστε όλοι εμείς)- φρόντισε να μας κάνει να πληρώνουμε προκαταβολικά. Και μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις, αχρείαστα, προκειμένου και να ξεπληρώνει τα παλιά αλλά και να δανείζεται και αυτός, ακόμη κι όταν δεν χρειαζόταν και μάλιστα με κανόνες και όρους μιας άλλου είδους οικονομικής αυτοκτονίας.
Επομένως το κοινωνικό δίλημμα όσον αφορά και τους δύο είναι (εφόσον έχουν τη σχετική εμπειρία να ακολουθήσουν την πολιτική που ξέρουν μιας και δεν φαίνεται να έχουν ξεφύγει από το δέλεαρ του λαϊκισμού, ως αποτελεσματικής τακτικής παραπλάνησης) ένα: Να πληρώσει ο κοσμάκης αργότερα και με τόση καθυστέρηση ώστε να μη θυμάται ότι περνάει μεν καλά, αλλά με ξένα… κόλλυβα; Ή να αρχίσει να πληρώνει αμέσως, με φολολογικές αφαιμάξεις, με περικοπές συντάξεων και άλλα ευφρόσυνα;
Είναι θέμα γούστου…
Εφημερίδα Απογευματινή
