Δύο… τύποι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα. Άλλοι βεβαίως, κατά την παροιμία μαλώνανε, αλλά τόσο η αστική μας ευγένεια όσο και το γεγονός ότι η στήλη θέλει να αποφύγει τις παρεξηγήσεις, άλλαξε λίγο τη λαϊκή ρήση. Οι τύποι λοιπόν που μαλώνανε ήταν οι επικεφαλής αλλά και οι περί αυτούς της ΕΛΑΣ (όχι της Αστυνομίας και καταντάει κουραστικό να πρέπει να το διευκρινίζουμε κάθε φορά επειδή έλειψε η έμπνευση από τον ιδρυτή του κόμματος αυτού) και του ΠΑΣΟΚ.
Κατ’ αρχάς, μία άλλη παροιμία λέει (και νομίζω ότι στη Βουλή θα έπρεπε να τη διαβάζουν σε κάθε συνεδρίαση δίκην προσευχής) ότι στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί. Επομένως στη συγκεκριμένη περίπτωση ο μεταφορικώς κρεμασμένος είναι αυτός που άρχισε τη σχετική συζήτηση και συγκεκριμένα το κόμμα του κ. Τσίπρα το οποίο με ανακοίνωσή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ζήτησε να μάθει τις συνολικές οφειλές από δανεισμό της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Διότι πριν να ζητήσει τα ρέστα λογικό είναι να είχε δικαιολογήσει το πού βρίσκει τα λεφτά για Ινστιτούτα (όχι καλλονής) κόμματα κ.λπ. αλλά και για την κατά ΠΑΣΟΚ ακριβότερη καμπάνια κόμματος.
Ο λόγος επομένως περί χρημάτων, τα οποία ως γνωστόν καταστρέφουν ακόμη και οικογένειες. Το ζήτημα όμως που ενδιαφέρει τον κοσμάκη δεν είναι τα λεφτά που δανείζονται τα κόμματα και πόσα χρωστάνε σε δάνεια και αν τα δάνεια τα αποπληρώνουν. Άλλα είναι τα προβλήματα της κοινωνίας για τα οποία λογικώς έχει την απαίτηση να του πουν ποιες λύσεις έχει ο καθένας από αυτούς που τσακώνεται για τα χρήματα του άλλου! Διότι αν θέλουμε να αξιολογήσουμε αντικειμενικώς αυτό που λέει το καθένα από τα κόμματα αυτά, έχουμε και λέμε: Η μεν ΕΛΑΣ έχει φλομώσει τον κόσμο με αφηρημένες έννοιες περί εντιμότητας, δικαιοσύνης, κράτους δικαίου, ευημερίας, ανεξαρτησίας, διαμορφώνοντας (για τους αφελείς βεβαίως) τη σύγχρονη Νεφελοκοκκυγία. Είναι σαν να μην ψάχνει οπαδούς και ψήφους αλλά κότες και πετεινούς.
Το ΠΑΣΟΚ που ζει τη δική του απόγνωση εξαιτίας του ότι χάνει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τον ουρανοκατέβατο, όντως έχει δείξει στην κοινωνία ένα πρόγραμμα υπέρ αυτής. Θα έρθει, ωστόσο, η στιγμή που η ίδια η κοινωνία θα πληρώσει τα «ευεργετήματα» από την τσέπη της, καθώς όπως σωστά έλεγε ο Πάγκαλος «μαζί τα φάγαμε».
Αυτό το άτιμο παρελθόν που δεν λέει να ξεκολλήσει από την πλάτη όσων κυβέρνησαν είναι που τα αποδομεί και όχι μόνο τα ποσά που δανείστηκαν και ξοδεύουν για να πείσουν. Ίσως αντί να αναλώνονται στο ποιος ξόδεψε τα περισσότερα ή πού βρήκε αυτά που ξοδεύει, να επιχειρούσαν να κάνουν τον κόσμο να ξεχάσει τι υπήρξαν τα κόμματα αυτά και κυρίως τι έκαναν. Δυστυχώς, ενώ υπάρχουν… ψεκασμένοι δεν υπάρχει ψεκαστήρι λήθης…
Eφημερίδα Απογευματινή
