Τελικώς ξεπερνούν κάθε φαντασία οι αποκαλυπτόμενες περιπτώσεις απάτης σε βάρος του ελληνικού Δημοσίου και πολιτών από επιτήδειους, που εξαντλούν την επινοητικότητά τους σε δράσεις ποινικά κολάσιμες με στόχο τον αθέμιτο πλουτισμό. Και προφανώς η ανακάλυψη από τις Αρχές και άλλων απατεώνων, μαφιόζων και κάθε είδους άλλων εγκληματιών θα έχει τη δέουσα συνέχεια.
Με κάποια ειρωνική διάθεση, χωρίς πάντως η παρακάτω διαπίστωση να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, φαίνεται ότι μεγαλύτερη απόδειξη της φυλετικής συνέχειας των συγχρόνων Ελλήνων με τους αρχαίους ημών προγόνους είναι όσα συνέβαιναν και τότε.
Όπως μας πληροφορεί στο μικρό του πόνημα για τα παθογενή σύνδρομα του δημοσιονομικού συστήματος της αρχαίας Αθήνας ο αείμνηστος Θανάσης Κανελλόπουλος, κατά την αρχαιότητα ήταν παροιμιώδης η ασθενής αντίδραση των πολιτών (αλλά και των πολιτικών) στον πειρασμό του χρήματος!
Βεβαίως η διαφορά από τον σημερινό πολιτικό βίο δεν ήταν μόνο ότι τέτοια κρούσματα είναι σήμερα πιο σπάνια, αλλά ότι τότε σε σχέση με σήμερα ήταν ευκολότερη και ταχύτερη η αποκάλυψη των δωροδοκιών. Είχε μάλιστα αναγνωρισθεί και θεά της δωροδοκίας, η Δωρώ (!) και εκ του γεγονότος αυτού επιβεβαιώνεται ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν εστερούντο χιούμορ.
Το ερώτημα είναι σε ποια έκταση η διαφθορά έχει διαβρώσει την ελληνική κοινωνία. Διότι σε τελευταία ανάλυση αν οι επιτήδειοι (ή όσοι θέλουν να τους δικαιολογήσουν, θαυμάζοντας την «ικανότητά» τους αυτή που οι ίδιοι δεν την αποτολμούν) επικαλούνται διαφθορά στο πολιτικό σύστημα που δίνει το παράδειγμα, ας έχουν υπ’ όψιν τους το εξής: και οι πολιτικοί, τους οποίους υποτίθεται ότι καταγγέλλουν ισοπεδωτικά ότι είναι διαβρωμένοι, προέρχονται από την ίδια κοινωνία που έχει βγάλει τους απατεώνες που βρίσκονται σήμερα στο προσκήνιο της δημοσιότητας.
Και με άλλη σχετική αφορμή είχα καταγράψει από αυτήν εδώ τη θέση το παρακάτω περιστατικό που μου είχε διηγηθεί αυτήκοος μάρτυς. Το επαναλαμβάνω, διότι έχει τη σημασία του, καθώς απεικονίζει αντιλήψεις που υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία και εξαιτίας των οποίων βλέπουμε φαινόμενα όπως η Pizza Fan, το «Χωριάτικο» και η ΜΚΟ που εκμεταλλευόταν αναξιοπαθούντες ασθενείς συλλέγοντας τάχα χρήματα για τη θεραπεία τους. Η στιχομυθία έχει ως εξής και είχε αφορμή μάλιστα το μένος που εκδήλωναν οι συνομιλούντες εναντίον των… πολιτικών. Ρωτάει ο ένας τον άλλον:
– Παντελή, δεν δουλεύεις σήμερα; (Ο Παντελής δουλεύει στην ΕΥΔΑΠ.)
– Πετάχτηκα δυο λεπτά να πάρω τη γυναίκα μου. Κουρεύει μια πελάτισσά της εδώ δίπλα.
– Δουλεύει σε σπίτια; Και αποδείξεις πώς κόβει, ρε συ;
– Δεν κόβει, αυτό έλειπε με 12 ευρώ που χρεώνει το κούρεμα. Ούτε μπλοκ δεν έχει.
– Και από ασφάλιση για σύνταξη τι κάνει;
– Την παίρνει εικονικά ένας κουμπάρος μας στο ξενοδοχείο του έξι μήνες τον χρόνο και τους υπόλοιπους μπαίνει στο ταμείο ανεργίας. Δίνουμε μόνο τις εισφορές.
– Ωραία, είναι ασφαλισμένη, θα έχει σύνταξη και παίρνετε και κάτι.
– Σιγά, ούτε για τη βενζίνη της δεν φτάνουν αυτά που δίνει το ταμείο (ανεργίας)!
Εφημερίδα Απογευματινή
