Το γεγονός ότι επλήγη από πυρά το μοναστικό συγκρότημα της Λαύρας των Σπηλαίων μαζί με το παρακείμενο σε αυτό μουσείο, τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου και την παραμονή της Συνόδου του G7 στο Εβιάν της Γαλλίας, δεν είναι ένα αίσχος που θα πρέπει να απασχολήσει τη Δύση και τον πολιτισμένο κόσμο όπου γης μόνο. Ούτε το όνειδος αυτό ορίζεται απλώς από το γεγονός ότι μιλάμε για παγκόσμια κληρονομία της ανθρωπότητας σύμφωνα με την UNESCO.
Η Λαύρα των Σπηλαίων δίνει οντότητα, βάθος και αρχιτεκτονικό μεγαλείο στον Χριστιανισμό των Σλάβων. Και αυτός ο Χριστιανισμός ακουμπά τόσο τους Ουκρανούς όσο και τους Ρώσους. Η Λαύρα των Σπηλαίων αναφέρεται στο παρελθόν και στην ενιαία επικράτεια όταν και κτίσθηκε. Αλλά και στο μέλλον, όταν ο πόλεμος αυτός θα έχει τελειώσει. Και μια νέα ειρήνη θα εμπεδώνεται. Τότε που οι λαοί θα αναζητούν συμβολισμούς που θα τους βοηθήσουν να υπερβούν τους εφιάλτες που δημιουργούν σήμερα οι νεκροί, οι καταστροφές και η δυστυχία που σωρεύεται. Πέραν των άλλων, Ρώσοι και Ουκρανοί θα θελήσουν να επιδείξουν στην ανθρωπότητα τα δημιουργήματα της δικής τους πίστης, των δικών τους Εκκλησιών, το δικό τους ίχνος στην παγκόσμια ιστορία και στα σύμβολα του Χριστιανισμού και της Ορθοδοξίας.
Δεν υπάρχει κανένα νόημα και καμία αξιοπιστία στις καταγγελίες μεταξύ τους για το ποιος έκανε το έγκλημα. Ποιου ήταν το πυρ που έκαψε τη στέγη του ναού της Θεοτόκου. Η ευθύνη είναι κοινή. Είναι των Σλάβων, που βρίσκονται και στη μία και στην άλλη πλευρά των χαρακωμάτων. Και αν οι Έλληνες θα μιλούσαμε για την Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης στην αντιστοιχία ή οι Γάλλοι μιλούν για πλήγμα αντίστοιχο στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων ή τη βασιλική του Σεν Ντενί, Ρώσοι και Ουκρανοί θα πρέπει να προβληματισθούν από κοινού για το τι συνέβη…
Εφημερίδα Απογευματινή
