Η εγκληματική ενέργεια σε βάρος στελεχών του κυβερνώντος κόμματος είχε τελικώς το αποτέλεσμα που επεδίωκαν οι δολοφόνοι αυτοί. Διότι υπήρξε θύμα. Και μάλιστα αθώο, καθώς επρόκειτο για τη μητέρα του στελέχους της Ν.Δ. που υπήρξε στόχος των θρασύδειλων δραστών. Είναι προφανές ότι αυτή η τελικά δολοφονική απόπειρα δεν μπορεί να περιβληθεί τον δικαιολογητικό μανδύα μιας δήθεν ιδεολογικής αντιπαράθεσης, διότι ουδέποτε η τρομοκρατία και η αιματηρή βία της μπορούσαν να έχουν ιδεολογικό περιεχόμενο ή να δικαιολογούνται από οποιαδήποτε πολιτική αντιπαράθεση.
Οι δολοφόνοι αργά ή γρήγορα θα συλληφθούν για να υποστούν τα επίχειρα της απάνθρωπης πράξης τους. Ποιος αμφιβάλλει όμως για την ιδεολογική καταγωγή τους, καθώς στη βία είναι εθισμένη η Αριστερά ως μέσον επιβολής της, την οποία άλλωστε επικαλούνται όλοι αυτοί οι αυτόκλητοι προστάτες της κοινωνικής -υποτίθεται- δικαιοσύνης και της προστασίας των αδυνάτων, μη διστάζοντας πάντως για τους… θεάρεστους σκοπούς τους να σκοτώνουν αθώους ανθρώπους;
Η συχνή αναφορά κάθε φορά που συμβαίνουν τέτοιες αποτρόπαιες πράξεις, ότι αποτελούν πλήγμα στη δημοκρατία, είναι περιττή, διότι η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από έξαλλες αλλά ασήμαντες μειοψηφίες, που μετέρχονται βία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να επιδεικνύεται ανοχή, στο όνομα μάλιστα της δημοκρατίας, στην Ακρα Αριστερά από την οποία πηγάζει και κάθε τρομοκρατική ενέργεια, επειδή τα κόμματα της φιλελεύθερης ιδεολογίας έχουν συμπλεγματική συμπεριφορά απέναντι σε κάθε τι αριστερό, ακόμη και σήμερα που η Αριστερά απομυθοποιήθηκε και διασύρθηκε, επειδή είχε το θράσος να νομίσει ότι έχει την ικανότητα να διαχειριστεί τις τύχες ενός λαού.
Ασφαλώς και το νέο θύμα της τρομοκρατικής αυτής ενέργειας -διότι τέτοια ήταν- αποτελεί για τους δολοφόνους απλώς μία παράπλευρη απώλεια. Μία απώλεια για την οποία δεν θα γεμίσουν πεζοδρόμια με αλαλάζοντες διαμαρτυρόμενους, όπως θα συνέβαινε αν το θύμα ανήκε στον αριστερό χώρο. Κάτι έχουν να πουν γι’ αυτό με τον άδικο θάνατό τους οι νεκροί της Μαρφίν, ο Αξαρλιάν, αλλά και τα άλλα θύματα της αριστερής τρομοκρατίας, τα οποία «άξιζαν» τον θάνατο γιατί δεν ανήκαν σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, ενώ αντιθέτως ένας δολοφόνος και σημαντικός εκπρόσωπος της εγχώριας τρομοκρατίας δεν άξιζε να μείνει ακόμη δύο χρόνια στη φυλακή…
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
