Υπήρξε μια σημαντική αναφορά από την πλευρά του Ντόναλντ Τραμπ στη διάρκεια του πράγματι λαμπρού επίσημου δείπνου που παρέθεσε προς τιμή του Κινέζου ομολόγου του και της συζύγου του στον Λευκό Οίκο. «Από τη μία πλευρά, η Κίνα αντλεί δύναμη από χιλιάδες χρόνια ιστορίας και παράδοσης, από τον Σουν Τζου έως τον Σουν Γιατ Σεν. Εμείς οι Αμερικανοί, κληρονομούμε μια παρακαταθήκη πίστης που εκτείνεται από την Ιερουσαλήμ έως τη Ρώμη, τη δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας, τους θριάμβους της Σπάρτης και την ελευθερία που διακηρύχθηκε στη Φιλαδέλφεια (αναφέρεται στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ που υιοθετήθηκε στις 4 Ιουλίου 1776, ημέρα εθνικής εορτής μέχρι και σήμερα για την Ομοσπονδία)».
Η συγκεκριμένη προσέγγιση του Αμερικανού προέδρου ούτε συγκυριακή ούτε επιπόλαιη είναι. Απέναντι στην κινεζική υπεροψία για το βάθος του πολιτισμού της «αυτοκρατορίας του Δράκου», η ηγετική δύναμη της Δύσης που είναι οι ΗΠΑ, δεν είναι ένας «νέος κόσμος», με 250 χρόνια πορεία. Είναι η «κιβωτός» και η εξέλιξη της Δύσης ως ενότητα πολιτισμού που κινείται στους αιώνες. Η πορεία αυτή έχει αναλογία με το βάθος του πολιτισμού της Κίνας όχι μόνον χρονικά αλλά ηθικά και αξιολογικά .
Οι Κινέζοι είναι γνωστό ότι αναγνωρίζουν ως ανάλογου βάθους πολιτισμό τον Ελληνικό. Η αναφορά του προέδρου Τραμπ στην Αθήνα και τη Σπάρτη επίσης δεν είναι τυχαία, αλλά συνδυάζει την απαρχή της Δημοκρατίας με το κλέος του πολεμιστή. Η Ρώμη έχει τους συμβολισμούς των κρατικών δομών, της νομοθεσίας και της εξέλιξης της Δύσης, φθάνοντας στη «νέα Ρώμη» που είναι οι ΗΠΑ.
Η Ιερουσαλήμ ως πατρίδα του ιουδαϊσμού είναι η βάση των μονοθεϊστικών θρησκειών. Ακολούθησε ο χριστιανισμός και το Ισλάμ. Οι συμβολισμοί είναι κρίσιμοι για τις ΗΠΑ στη σχέση τους με την Κίνα όσο και η ισχύς στην ΑΙ.
Εφημερίδα Απογευματινή
