Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει, κατ’ αρχάς, δικαίωμα να ελέγχει πού πηγαίνουν τα λεφτά της -που είναι χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων- και ποιας διαχείρισης τυγχάνουν από τα κράτη που δέχονται τα χρήματα αυτά ως ενίσχυση διαφόρων δραστηριοτήτων. Επομένως, υπό μία έννοια -άκρως στενή- νομιμοποιείται ο έλεγχος στη χώρα μας και ο εντοπισμός πολιτικών προσώπων τα οποία στο πλαίσιο εξυπηρετήσεως ψηφοφόρων παρανόμησαν. Το έργο αυτό το ανέλαβε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, για την επικεφαλής της οποίας πάντως έχουν ακουστεί και γραφεί διάφορα. Όμως δεν είναι εκεί το ζήτημα από τη στιγμή που η αρμόδια εισαγγελέας όφειλε ως εκ της θέσεώς της να πράξει το καθήκον της, εφόσον είχαν διαπιστωθεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο παραβάσεις.
Όμως. Υπάρχουν πολλά «όμως» που αφορούν την «τιμιότητα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ορισμένων αξιωματούχων που εμπλέκονται σε οικονομικά κόλπα, και τον τρόπο με τον οποίο οι θεσμοί της διαχειρίζονται τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων. Έτσι ώστε αποτελεί ανέκδοτο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να κάνει τον τιμητή.
Πολλά στοιχεία για τις παραπάνω διαπιστώσεις τα βρίσκει κανείς στο εξαίρετο βιβλίο -που και με άλλη ευκαιρία έχω αναφέρει- του εγκατεστημένου στις Βρυξέλλες δημοσιογράφου Βασίλη Κορωνάκη, με τίτλο «Το βαθύ κράτος της Ευρώπης». Και βεβαίως ο χαρακτηρισμός «βαθύ» δεν παραπέμπει παρά σε αρνητικά δεδομένα για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Να αναφέρουμε μερικά ενδεικτικά παραδείγματα σε τι πράγμα, στην ουσία, έχει εξελιχθεί η ΕΕ με τα χρόνια, καθώς οι θεσμοί της και οι Αρχές της μένουν στο απυρόβλητο. Καταγράφονται στο βιβλίο που προανέφερα.
Ιδού μερικά παραδείγματα:
-Μέσω διαφόρων πρωτοβουλιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν σκοπό να επικοινωνηθεί η έννοια της Ευρώπης, δισεκατομμύρια ευρώ έχουν σπαταληθεί στο πέρασμα των χρόνων, και μόνο μία μικρή ομάδα εταιρειών και ατόμων έχει επωφεληθεί. Τελικώς οι Ευρωπαίοι δεν γνωρίζουν τίποτε στην ουσία για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για το σύστημα της ΕΕ οι ενημερωτικές αυτές πρωτοβουλίες θεωρήθηκαν επιτυχείς. Στην πραγματικότητα όμως ο στρατηγικός στόχος όλων αυτών των ενεργειών ήταν να κρατηθεί μισό δισεκατομμύριο Ευρωπαίων πολιτών σε άγνοια και σε απόσταση από το πώς διαμορφώνεται η πολιτική της ΕΕ!!
-Μόνο το χρήμα των Βρυξελλών είναι ασφαλές. Οι επιχορηγήσεις που προέρχονται από τη συμβολή των κρατών-μελών μεταφέρονται σε μεγάλους εργολάβους που υπερτιμολογούν τα έργα στα κράτη-μέλη. Στη συνέχεια το χρήμα από τις υπερτιμολογήσεις και τα όποια κέρδη επιστρέφουν στους εργολάβους και το προϊόν της λεηλασίας διανέμεται όπως το έχουν συμφωνήσει. Η περίτεχνη αυτή επιχείρηση αποκλείεται από οιονδήποτε έλεγχο των ορκωτών λογιστών, που τους έχει επιλέξει άλλωστε το «σύστημα».
-Το ωραίο με τα ευρωπαϊκά προγράμματα είναι ότι όλο το χρήμα που διανέμεται, δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο, δαπανάται με πολύ μικρό -ή και καθόλου- όφελος για την κοινωνία. Στην πραγματικότητα, αυτοί που επωφελούνται από τα προγράμματα αυτά είναι ορισμένοι τύποι οργανισμών με «προσόντα», όπως κέντρα μελετών και ερευνών, ΜΚΟ αλλά και το προσωπικό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που διαχειρίζεται τα κονδύλια!
-Αυτοί που επωφελούνται από τα ευρωπαϊκά κονδύλια παίρνουν τα χρήματα όχι επειδή διαθέτουν την κορυφαία επιστημονική ικανότητα, αλλά χάρη στην επιδεξιότητα που έχουν αναπτύξει στον χειρισμό περίπλοκων (και κυρίως άχρηστων) γραφειοκρατικών διαδικασιών και τυπικών απαιτήσεων, ώστε να συμπληρώνουν τις σχετικές αιτήσεις κατάλληλα. Μπορεί να διαθέτεις δύο-τρεις επιστήμονες βραβευμένους με Νόμπελ στην ομάδα σου, αλλά από τη στιγμή που στην 600 σελίδων πρόταση που υποβάλλεις για να χρηματοδοτηθεί το πρόγραμμά σου υπάρχει μία απλώς τυπική παράλειψη, παύεις να είσαι μεταξύ των εκλεκτών και αποκλείεσαι από τη χρηματοδότηση.
-Χρησιμοποιώντας διάφορα επιχειρήματα, όπως το «παραμύθι» ότι τα κράτη-μέλη είναι διεφθαρμένα ενώ στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν υπάρχει διαφθορά (!), το «σύστημα» κατάφερε να έχει τη δικαιοδοσία της διανομής των διαφόρων ευρωπαϊκών κονδυλίων. Έτσι τα κράτη-μέλη αποκλείονται από τη διαδικασία διανομής των κονδυλίων σε εκείνους που τα δικαιούνται. Το σχετικό προνόμιο έχει μεταφερθεί στις υπηρεσίες της Κομισιόν και το χρήμα μοιράζεται σε όσους «έχει επιλέξει» η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η οποία είναι και υπεύθυνη για τη λεηλασία!
-Το «σύστημα» έχει έξυπνα καταφέρει να εισαγάγει αναρίθμητους κανόνες, που σε αρκετές περιπτώσεις αλληλοκαλύπτονται, και ανάλογα με την περίπτωση το «σύστημα» δίνει τις ερμηνείες που το βολεύουν. Γι’ αυτό άλλωστε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει Νομική Υπηρεσία, μία Γενική Διεύθυνση που ανήκει κατευθείαν στον πρόεδρο της Επιτροπής με περισσότερους από 150 δικηγόρους, χώρια που κάθε Γενική Διεύθυνση έχει τη δική της νομική ομάδα με αρκετούς δικηγόρους και νομομαθείς. Έτσι, όταν προκύπτει μια διαφορά μεταξύ του «συστήματος» και ενός μη προνομιούχου κράτους-μέλους, το «σύστημα» κερδίζει, διότι έχει βαθύτερη γνώση των νομικών κανόνων που διέπουν την περίπτωση που εξετάζεται!!
Εφημερίδα Απογευματινή
