Όπως είχαμε γράψει στο προηγούμενο άρθρο μας, όταν επίκειτο η έναρξη των διαπραγματεύσεων ΗΠΑ – Ιράν, δεν υπήρχε κατά τη γνώμη μας προοπτική να καταλήξουν σε συμφωνία. Εξηγήσαμε τους λόγους, οπότε η επανάληψη παρέλκει.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι το ίδιο που υφίστατο και πριν. Τι θα γίνει από εδώ και πέρα; Το βασικό σενάριο είναι συνέχιση της κρίσης και της έντασης με αυξομειώσεις αλλά μέσα σε ένα γενικό κανάλι κλιμάκωσης, η οποία δεν θα περιοριστεί στο Ιράν.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν και ξεκίνησαν να εφαρμόζουν αποκλεισμό του Ορμούζ, απαγορεύοντας τον απόπλου και τον κατάπλου από και προς τα Στενά.
Το γεγονός ότι στο Ιράν τα ηνία έχουν πάρει οι πλέον φανατικοί και σκληροπυρηνικοί οδηγεί σε συμπεριφορά η οποία φαίνεται να αγνοεί βασικά δεδομένα. Το καθεστώς, παρασυρμένο από το ότι κατάφερε να επιβιώσει παρά τους σφοδρούς βομβαρδισμούς από ΗΠΑ και Ισραήλ, επιδεικνύει στοιχεία αλαζονικής συμπεριφοράς και υπερτίμησης των δυνατοτήτων του, βασιζόμενο στην επιτυχία που είχε στη διατάραξη της παγκόσμιας οικονομίας και στα σοβαρά πλήγματα που επέφερε στον άμεσο γεωγραφικό και γεωπολιτικό του περίγυρο, στα αραβικά κράτη του Κόλπου.
Έτσι όμως δεν αφήνει άλλη επιλογή στον Αμερικανό πρόεδρο από το να σκληρύνει και αυτός τη στάση του, πολύ περισσότερο που οι ανακοινώσεις και αναρτήσεις στελεχών του καθεστώτος έχουν και προσωπικό προσβλητικό χαρακτήρα κατά του Ντόναλντ Τραμπ.
Το Ισραήλ από την πλευρά του περιμένει το «πράσινο φως» από τους Αμερικανούς για να επανεκκινήσει τις επιχειρήσεις κατά του Ιράν, με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου να δηλώνει ότι ούτως ή άλλως οι ισραηλινές δυνάμεις θα συνεχίσουν τον πόλεμο κατά του ιρανικού καθεστώτος μέχρι να ανατραπεί.
Παράλληλα συνεχίζουν τις επιχειρήσεις στον Λίβανο κατά της Χεζμπολάχ. Οι Ιρανοί επιχείρησαν να εντάξουν και τον Λίβανο στη συνολική συμφωνία εκεχειρίας που διαπραγματεύονταν με τους Αμερικανούς, αλλά εφόσον οι συζητήσεις κατέρρευσαν οι Ισραηλινοί αυξάνουν την πίεση απαλλαγμένοι από τους περιορισμούς της Ουάσινγκτον.
Εν τω μεταξύ η Τουρκία, η οποία βλέπει την κατάσταση να εξελίσσεται εκτός ελέγχου δικού της και δίχως σοβαρή δυνατότητα παρέμβασής της, ανησυχεί, διότι θεωρεί βασίμως ότι αργά ή γρήγορα οι ανακατατάξεις θα επηρεάσουν και την ίδια.
Βέβαια και η ίδια κάνει ό,τι μπορεί για να επιδεινώσει τη θέση της, συνεχίζοντας την επιθετική ρητορική κατά του Ισραήλ, το οποίο πλέον την έχει στοχοποιήσει ως μείζονα απειλή για το ίδιο. Και είναι γνωστό τι ακολουθεί όταν το Ισραήλ χαρακτηρίσει κάποια οντότητα, κρατική ή μη, ως απειλή.
Δεν υπάρχει ημέρα που να μην καταγράφονται προειδοποιητικές δηλώσεις από Ισραηλινούς αξιωματούχους και μάλιστα υψηλόβαθμους, υπουργούς και άλλους. Επίσης κάθε λίγες ώρες ανεβαίνουν αναρτήσεις οι οποίες εντάσσονται εμφανώς σε ψυχολογικό πόλεμο που διεξάγει το Ισραήλ κατά της Τουρκίας, εμφανίζοντάς την ως την επόμενη που η εδαφική της ακεραιότητα θα τεθεί υπό αίρεση.
Η νευρικότητα της Άγκυρας εκδηλώνεται καθημερινά. Δεν είναι όμως διατεθειμένη να περιορίσει την επιθετικότητά της, η οποία αποτελεί την πηγή των τριβών της με όλο τον περίγυρο. Είναι χαρακτηριστική της φοβίας που τη διακατέχει η τοποθέτηση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, ο οποίος δήλωσε ότι η συνεργασία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε πόλεμο…
Διαπιστώνοντας ότι οι απειλές της έχουν όλο και λιγότερη αποτελεσματικότητα και αντιλαμβανόμενη αφενός ότι η Κύπρος αλλάζει επίπεδο και πλέον αποτελεί κόκκινη γραμμή για πολλούς, όχι μόνο για την Ελλάδα, αφετέρου ότι ο εντεινόμενος εξοπλισμός της χώρας μας αλλάζει σταδιακά τους συσχετισμούς, ενώ η συνεργασία με το Ισραήλ λειτουργεί πολλαπλασιαστικά για την αποτροπή και τις επιθετικές δυνατότητές της, φθάνει στα όρια της παράκρουσης.
Η απάντηση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών στον Φιντάν είναι σωστή, στοχευμένη και περνάει το μήνυμα. Τονίζει μεταξύ άλλων ότι «η Ελλάδα διαμορφώνει την εξωτερική της πολιτική ανεξάρτητα, δεν δέχεται υποδείξεις ούτε οφείλει εξηγήσεις σε κανέναν».
Ο εκνευρισμός της Τουρκίας το επόμενο διάστημα θα ενταθεί, όταν συνειδητοποιήσει ότι ούτε και στη Συρία τα πράγματα θα εξελιχθούν όπως νόμιζε και επιδίωκε. Όλα αυτά με φόντο, όπως προαναφέρθηκε, μία διεθνή άτυπη καμπάνια στα κοινωνικά δίκτυα, όπου η Τουρκία εμφανίζεται ως συνεργάτης, χορηγός και υποστηρικτής τρομοκρατικών οργανώσεων, αναξιόπιστος σύμμαχος, κακόβουλος εταίρος και πρόβλημα ασφαλείας για τη Δύση και τα αμερικανικά συμφέροντα…
Αποτυπώνεται δηλαδή η πραγματική της φύση και λειτουργία.
Εφημερίδα Απογευματινή
