Ένα είναι το βέβαιο σε σχέση με την κατάσταση αναταραχής, συγκρούσεων και ρευστότητας στη Δυτική Ασία. Η επόμενη μέρα θα είναι διαφορετική από την προηγούμενη. Έπειτα από ένα σύμπλεγμα πολέμων που εξελίσσονται και διαδέχονται ο ένας τον άλλον, αλλά έχουν μια ενότητα και ακολουθία στον σκοπό τους και τις ειρηνευτικές διαδικασίες και συμφωνίες που θα ακολουθήσουν, το γεωπολιτικό περιβάλλον από τη Μαύρη Θάλασσα και το πέρασμα του Βοσπόρου στην ευρύτητα της Ανατολικής Μεσογείου και τη γεωπολιτική περιοχή που φθάνει μέχρι τον Ινδικό είτε μέσω Σουέζ και Ερυθράς Θάλασσας είτε χερσαία, σε αυτό που ονομάζουμε «Μέση Ανατολή», δεν θα είναι αυτό που γνωρίζουμε.
Ο πόλεμος μάλιστα απέναντι στο Ιράν συνδέει τις ζώνες αυτές με εκείνη της Κασπίας και από πλευράς θαλάσσιων περασμάτων με τα Στενά του Ορμούζ. Η μεγάλη αυτή αναδιάταξη ισορροπιών και ισχύος που εξελίσσεται είναι φανερό ότι θα αναδείξει ως γεωπολιτικό πρωταγωνιστή από τις μη πετρελαϊκές και αραβικές χώρες μια ενισχυμένη δύναμη και δραστικό δρώντα στη νέα αρχιτεκτονική. Το Ισραήλ ή την Τουρκία. Δύο πόλους ενός ανατέλλοντος ανταγωνισμού που όλο και περισσότερο γίνεται φανερός και διαρκώς οξύνεται.
Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν έχουν αιφνιδιασθεί στρατηγικά από τις ραγδαίες εξελίξεις. Στρατηγικά σε βάθος που ξεπερνά τη 15ετία ανέπτυξαν μια τριγωνική σχέση με το Ισραήλ, που αρχικά αντιμετωπίσθηκε πολύ θετικά από την Ουάσινγκτον, με τις ΗΠΑ τελικά να συμμετέχουν πολιτικά στον σύνδεσμο αυτόν (3+1). Παράλληλα τα δύο κράτη των Ελλήνων ανέπτυξαν προνομιακές σχέσεις με την Αίγυπτο και τα κράτη των Αράβων. Ειδικά με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Συνέδραμαν την ασφάλεια υποδομών στη Σαουδική Αραβία. Την Ιορδανία. Ακόμη και το Κατάρ. Συμμετείχε το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις για την ασφάλεια ναυσιπλοΐας στον Λίβανο, όπου η Ελλάδα αργότερα συμμετέχει και στην προσπάθεια της ανασυγκρότησης του κράτους και των ενόπλων δυνάμεων. Στην επιχείρηση «Ασπίδες» στην Ερυθρά Θάλασσα στη συνέχεια, με επιχειρησιακό στρατηγείο στη Λάρισα. Η Ελλάδα προσπάθησε και συνεχίζει να συζητά με το «failed state» Λιβύη για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, ενώ έχει ανακτήσει την επαφή της με την ηγετική οικογένεια του στρατηγού Χαφτάρ στο Τομπρούκ, παρακάμπτοντας τα «παιχνίδια» επιρροής και εξάρτησης της Άγκυρας.
Η γενική αντίληψη που προς όλες τις πλευρές διακηρύσσει η Αθήνα είναι ότι κινείται διπλωματικά για σχέσεις καλής γειτονίας και ειρηνικής συνύπαρξης. Η Ελλάδα βλέπει τις εξελίξεις στην Ασία από την ευρωπαϊκή ακτή και, παρά το γεγονός ότι εξοπλίζεται ταχύτατα και με επάρκεια στρατιωτικά, η διάταξή της είναι αμυντική. Τα όπλα της όμως αναβαθμίζονται ώστε να της επιτρέπουν συμμαχικές αποστολές περιοχής στο πλαίσιο της Ανατολικής Μεσογείου. Η Κύπρος εξάλλου έχει διαφύγει από το εμπάργκο όπλων από τις ΗΠΑ του τελευταίου μισού αιώνα, ενώ έχει κύριες συμμαχικές δυνάμεις για την προστασία της όχι μόνο πλέον την Ελλάδα αλλά και το Ισραήλ. Όσα εξελίχθηκαν επίσης όταν δέχθηκε απειλές από τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου προκάλεσαν τα πλέον άμεσα αντανακλαστικά στο στρατιωτικό επίπεδο όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και σειράς σημαντικών κρατών της Ευρώπης, με προπομπό τη Γαλλία.
Η Τουρκία από τη δική της πλευρά στην τελευταία αυτή 15ετία ανέπτυξε την αυτοκρατορική αντίληψη της «Γαλάζιας Πατρίδας» στην Ανατολική Μεσόγειο. Προσπάθησε με έντονη διπλωματία να αποκτήσει «δορυφόρους» στη Μέση Ανατολή -με κορύφωση τη Συρία τής μετά Άσαντ εποχής-, την Αφρική και τη Βαλκανική. Παράλληλα και χάρη στις στρατηγικές συμμαχίες της με τη Βρετανία και τη Γερμανία και τις πιο συναλλακτικές με την Ισπανία και την Ιταλία, θέλει να παρουσιάζεται ως μια ευρωπαϊκή δύναμη, που δεν είναι, πέρα από μέλος του ΝΑΤΟ.
Το κύριο ζήτημα που καλείται να αντιμετωπίσει η ισλαμική Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν είναι το «μέτωπο» που δημιούργησε απέναντι στο εμπόλεμο Ισραήλ του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Οι φιλοδοξίες να αποκτήσει τον έλεγχο μέχρι και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ ή της Γάζας την έφθασαν στο κατώφλι του Ισραήλ. Τώρα ο ευέλικτος υπουργός Φιντάν επιχειρεί να αποσταθεροποιήσει τη συμμαχία 3+1, αλλά με απειλές προς την Ελλάδα και την Κύπρο ή μηνύματα προς τις ΗΠΑ δεν θα λύσει το νέο «Ανατολικό Ζήτημα» και δεν θα απομονώσει το Ισραήλ από την Ανατολική Μεσόγειο.
Εφημερίδα Απογευματινή
