Ένα διαχρονικό ερώτημα όσων παρακολουθούν από κοντά την πολιτική -ειδικώς δε το ερώτημα αυτό απασχολεί σκεπτόμενους πολίτες και ανεξάρτητους δημοσιογράφους- είναι ποιο στοιχείο και ποιες ακριβώς συνθήκες είναι που διαμορφώνουν σε ένα άτομο τον διχασμό προσωπικότητας από τη στιγμή που το άτομο αυτό μπαίνει στον πολιτικό στίβο.
Έτσι έχουμε δει πρόσωπα ανεπίληπτης συμπεριφοράς και κατά τεκμήριο έντιμα ως προς τις εν γένει επιλογές τους -και όχι αποκλειστικώς τις οικονομικές-, άτομα δηλαδή με συνείδηση, να εισέρχονται στην πολιτική και να αλλοτριώνονται.
Μία εκδοχή για να ερμηνεύσει κανείς τη μεταβολή αυτή της προσωπικότητάς τους είναι ενδεχομένως οι πελατειακές συνθήκες που ισχύουν διαχρονικά στον πολιτικό στίβο και από τις οποίες ο πολιτικός δεν μπορεί να απεξαρτηθεί, αφομοιωνόμενος από αυτές. Είτε ενδεχομένως δεν θέλει.
Η άλλη εκδοχή είναι ο «εμβολιασμός» του προσώπου που επιλέγει την πολιτική ως επάγγελμα με την αλαζονεία που η εξουσία προκαλεί. Ειδικώς όταν στη συνείδηση των πολλών εκπροσώπων της πολιτικής η εξουσία ταυτίζεται είτε με την ασυλία της ατιμωρησίας τους είτε με το αδικαιολόγητο για ένα καθεστώς ισονομίας και ισοπολιτείας προνόμιο της υπεροχής έναντι των υπολοίπων πολιτών.
Όλο και περισσότερα τέτοια φαινόμενα διχοτόμησης της προσωπικότητας των πολιτικών, δηλαδή ένα είδος δόκτορος Τζέκιλ και κυρίου Χάιντ, τα βλέπουμε στις μέρες μας. Και μάλιστα από πρόσωπα τα οποία αν συνειδητοποιούσαν τη μικρότητα της ποιότητάς τους, ιδίως ως προς τα υποτιθέμενα προσόντα τους, θα έπρεπε να σιωπούν, αντί να καμαρώνουν για την ανεπάρκειά τους. Την οποία αντισταθμίζουν με την ισχύ της όποιας προσωρινής εξουσίας τους.
Όμως από ένα σημείο και μετά αρχίζει η ευθύνη της ίδιας της κοινωνίας ως εκλεκτορικού σώματος. Διότι, όταν επιλέγεις επιπόλαια ή συμφεροντολογικά, είναι αναμενόμενο να μην επιλέγονται οι άριστοι, αλλά εκείνοι οι οποίοι θα είναι και δέσμιοι, αν όχι υποχείρια, αυτών από τους οποίους εξαρτώνται. Δηλαδή από τους ψηφοφόρους τους.
Το ερώτημα είναι με ποιον τρόπο και σε ποια έκταση μπορεί να αναβαθμιστεί το πολιτικό επίπεδο στη χώρα μας. Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στη διαπίστωση ότι το επίπεδο αυτό βελτιώνεται μόνο όταν εισέρχονται στην πολιτική οι ικανότεροι, οι εντιμότεροι και οι ανεξάρτητοι ως προς τη συνείδησή τους.
Βρίσκεται και στη διαπίστωση ότι αναλόγου επιπέδου προς την επιδίωξη αυτή πρέπει να είναι και η ίδια η κοινωνία. Απ’ όσα όμως γράφονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και που είναι αντιπροσωπευτικά των αντιλήψεων ικανής μερίδας της κοινής γνώμης, μοιάζει μάλλον δύσκολο προσώρας να δούμε να αναβαθμίζεται και το επίπεδο του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Ειδικά μάλιστα όταν το τμήμα αυτό της ελληνικής κοινωνίας επιδιώκει ηδονικά να ταυτίζεται με την τοξικότητα, τη χυδαιότητα και τη μοχθηρία που αποπνέει αντίστοιχη μερίδα του σημερινού πολιτικού προσωπικού…
Εφημερίδα Απογευματινή
