Ένα από τα πιο γνωστά κλισέ στον αθλητισμό, την πολιτική και οπουδήποτε αλλού κολλάει τέλος πάντων η φράση αυτή, είναι πως την ιστορία τη γράφουν πάντα οι παρόντες και όχι οι απόντες. Το ίδιο μοιραία θα συμβεί και στο επικείμενο συνέδριο της ΝΔ, το τελευταίο πριν από τις επόμενες εθνικές κάλπες (όποτε κι αν αυτές διεξαχθούν), στο οποίο θα επιχειρηθεί από την πλευρά της ηγεσίας της κυβέρνησης να αναδειχθεί μια εικόνα ενότητας και συσπείρωσης, βασικό ζητούμενο για την κυβερνώσα παράταξη με δεδομένα τα ευρήματα των μετρήσεων. Μόνο που όπως και να ’χει, εκ προοιμίου οι απόντες της κορυφαίας εσωκομματικής διαδικασίας, θα επηρεάσουν καταλυτικά το γενικότερο κλίμα σε ό,τι αφορά την επίτευξη της συγκεκριμένης στόχευσης.
Βλέπετε, όταν πρόκειται για τους δύο πρώην πρωθυπουργούς, το μήνυμα από μόνο του θολώνει, ειδικότερα όταν τις απόψεις του ενστερνίζεται ένα σημαντικό κομμάτι του στελεχιακού δυναμικού. Ωστόσο, ανεξαρτήτως αυτής της κοινώς αποδεκτής παραμέτρου και της σημασίας της για το εσωκομματικό πεδίο και πάλι αυτή τη φορά την ιστορία θα τη γράψουν οι παρόντες, παρά τη… ζημία σε επίπεδο ουσίας και εντυπώσεων προκαλούν οι πρώην, με τον εν λόγω χαρακτηρισμό να αποτυπώνει πλήρως και τη σημερινή τους εικόνα έναντι τόσο των νεοδημοκρατών όσο και συνολικά των πολιτών που κληθούν να ψηφίσουν σε κάποιους μήνες από τώρα για το μέλλον τους…
Άλλωστε, ειδικά ο Κώστας Καραμανλής δεν θα έλεγε κανείς ότι διέρρηξε ποτέ τα ιμάτιά του προκειμένου να προκύψουν τα επιτυχή για το κόμμα (το δεύτερο ιστορικών διαστάσεων) εκλογικά αποτελέσματα του 2019, τα οποία εκτός των άλλων δημιούργησαν την πρωτοφανή συνθήκη της έλλειψης ορατού αντίπαλου δέους και της απόλυτης «γαλάζιας» κυριαρχίας. Χώρια που η κριτική του απέναντι στον Μητσοτάκη σε συνδυασμό με την απόλυτη σιωπή στη διάρκεια της διακυβέρνησης Τσίπρα, μιλούν… από μόνες τους για τον τρόπο με τον οποίο θα τον προσεγγίσουν όχι μόνο ένα σημαντικό κομμάτι του νεοδημοκρατικού κόσμου, αλλά και συνολικά της δεξαμενής των εκλογέων που ομνύουν στη σταθερότητα και την ευρωπαϊκή παρακαταθήκη που θεμελίωσε το… ίδιο του το αίμα.
Ταυτόχρονα, σε ό,τι αφορά τον Αντώνη Σαμαρά, είναι ξεκάθαρο ότι η (σύμφωνα με τις τελευταίες διαρροές) απόφασή του να προχωρήσει για δεύτερη φορά, αυτήν τη φορά σε προχωρημένη πολιτικά και βιολογικά ηλικία στη σύσταση ενός… αντάρτικού μορφώματος με κεντρικό του κίνητρο το γινάτι του έναντι ενός ακόμη Μητσοτάκη, τον κατατάσσει σε μια απολύτως διακριτή κατηγορία στην πολιτική ιστορία της χώρας και του τόπου και απομειώνει την πορεία του στα μάτια της συντριπτικής πλειοψηφίας της «γαλάζιας» βάσης. Ο ίδιος φαίνεται να αδιαφορεί μπροστά σ’ αυτήν την πραγματικότητα, ακόμη και στις μετρήσεις που τον κατατάσσουν πολύ πιο κάτω από τον Τσίπρα και… λαϊκοδεξιά ουρά της Καρυστιανού, του Βελόπουλου και της Λατινοπούλου, έχοντας στο μυαλό του πώς θα στερήσει έστω και μία ψήφο από τον πρωθυπουργό.
Ως εκ τούτου, ο τελευταίος καλείται στο συνέδριο του Σαββατοκύριακου να κάνει μια πραγματική αυτοκριτική για τα λάθη και τις παραλείψεις της δεύτερης τετραετίας που αφενός πλήγωσαν τον κόσμο της παράταξης και αφετέρου ναρκοθέτησαν τη μεταρρυθμιστική ορμή της πρώτης εκδοχής της διακυβέρνησής του. Είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μιλήσει με ειλικρίνεια σε «γαλάζιους» και μη πολίτες και να τους παρουσιάσει τα πραγματικά διακυβεύματα πείθοντάς τους για μία τελευταία φορά και σ’ ένα χρονικό ορίζοντα μέχρι τις κάλπες πως παρά τις αστοχίες και τις μοραίες ανορθογραφίες, η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια σε αυτή τη συγκυρία να παραδοθεί στον λαϊκισμό ή να περιμένει να βρουν βηματισμό οι υπόλοιποι.
Να απλώσει το χέρι σ’ εκείνους που θα βγουν στον δρόμο να αναζητήσουν ψήφους και ουσιαστικά ακόμη και να παραδεχθεί τις αρρυθμίες που προκάλεσαν οι εκτός τόπου και χρόνου εισηγήσεις και εμπνεύσεις ορισμένων μεγαλοσχημόνων του Μαξίμου (τις οποίες έκανε ο ίδιος δεκτές σε δύσκολες στιγμές εν είδει άρσης των αδιεξόδων) που μπορεί να είναι καλοί με τα κουτάκια και με τους φακέλους, αλλά αδυνατούν όπως αποδείχθηκε να ασκήσουν πραγματική πολιτική. Να απομονώσει νοοτροπίες και πρόσωπα που τορπίλισαν το θεσμικό προφίλ που ο ίδιος επεδίωξε να χτίσει για τον εαυτό του και την κυβέρνησή του, παραδίδοντας τον δημόσιο βίο στη σκανδαλολογία. Διαφορετικά, θα του αποδίδεται μονίμως από την αντιπολίτευση ο χαρακτηρισμός του πολιτικού «συνενόχου».
Και τέλος, να θέσει προ των ευθυνών τους όλους εκείνους που έχουν αρχίσει να ξεδιπλώνουν τις προσωπικές τους στρατηγικές με φόντο την επόμενη μέρα, ενώ η ΝΔ είναι πρώτη και με διαφορά με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για τη δυνατότητα διακυβέρνησης της χώρας μετά τις κάλπες και εν μέσω όλων αυτών των εσωτερικών και εξωτερικών μετώπων. Θα πρέπει κι εκείνοι, κάποιοι (όχι όλοι) εκ των οποίων μπορεί να έχουν απολύτως δικαιολογημένα παράπονα να λειτουργήσουν με βάση τα μεγάλα εκλογικά διλήμματα. Διαφορετικά θα τους καταπιεί και αυτούς με μαθηματική ακρίβεια η… άβυσσος μιας πιθανής πύρρειου νίκης. Ας αναλάβουν όλοι οι παρόντες λοιπόν του Σαββατοκύριακου τις ευθύνες τους στην κατεύθυνση της βελτίωσης της περιρρέουσας ατμόσφαιρας εντός κι εκτός ΝΔ, πριν να είναι αργά…
Εφημερίδα Απογευματινή
