Η συγκυρία και η γεωπολιτική δεν αγαπούν τα «καρτέλ». Επίσης πέραν της οικονομίας και της καθημερινότητας που εκβιάζει τις δημοκρατικές εκλογές παγκόσμια στη Δύση, την Ανατολή και τη Δυτική Ασία, η οικονομία συνδέεται με την ασφάλεια. Καταλυτικό ρόλο στον προσανατολισμό διάσπασης των «καρτέλ», είτε πρόκειται για εθνικά κράτη ευρωπαϊκού τύπου είτε Εμιράτα ή μοναρχίες αραβικού τύπου, διατηρούν οι ΗΠΑ υπό την ηγεσία Τραμπ.
Εκεί που μέχρι πριν από λίγα 24ωρα βρίσκονταν στο επίκεντρο των εξελίξεων η ένταση στις σχέσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης – ΗΠΑ και στο επίπεδο ΝΑΤΟ, μια στρατηγική κίνηση του Αμπού Ντάμπι έβαλε στον καμβά της μετεξέλιξης αυτής τον ΟΠΕΚ (13 κράτη-μέλη κυρίως από Μέση Ανατολή, Αφρική, Λατινική Αμερική) και ΟΠΕΚ+ (10 κράτη επιπλέον μεταξύ αυτών η Ρωσία). Ουσιαστικά είναι το καρτέλ των πετρελαιοπαραγωγικών χωρών, περίπου το 30% της παγκόσμιας παραγωγής, που τελούσε υπό μια de facto ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας. Τα μέλη του καθόριζαν τις ποσότητες και διατηρούσαν ψηλά τις τιμές ως διεθνές ολιγοπώλιο σε μια δομή που με αφετηρία το 1967 είχε πολύ σημαντική συμβολή τόσο στις πετρελαϊκές κρίσεις της δεκαετίας του 1970 όσο και της ομαλότητας ή της προβλεψιμότητας στις διεθνείς αγορές. Η παρούσα Αμερική με δηλώσεις του ίδιου του προέδρου Τραμπ έχει κατηγορήσει τον ΟΠΕΚ για τεχνητή διόγκωση των τιμών και διαμόρφωση στρεβλού περιβάλλοντος στην προσφορά.
Προσδοκούσε, λοιπόν, η Ουάσινγκτον την ανεξαρτητοποίηση κύριων μετόχων από πλευράς δυνατότητας παραγωγής υδρογονανθράκων από το καρτέλ του ΟΠΕΚ και απευθείας συνεννόηση και συντονισμού μαζί τους. Η λογική της Ουάσινγκτον ακολουθεί τη φιλελεύθερη οπτική ότι αναλόγως των συνθηκών και των κρατικών προτεραιοτήτων ενός εκάστου των δρώντων θα υπάρξουν καλύτερες τιμές στη βάση του ανταγωνισμού και των προσδοκιών κέρδους.
Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα πριν ακόμη να συγκροτηθούν σε κράτος είχαν ενταχθεί ως περιοχές στον ΟΠΕΚ, συνδυάζοντας μάλιστα τη στρατηγική σε όλους τους τομείς της οικονομίας τους με την επιρροή του θρόνου των Σαούντ. Πρόσφατα είχε γίνει φανερός ένας ανταγωνισμός ειδικά στο γεωπολιτικό επίπεδο μεταξύ της ηγεσίας του Μπιν Σαλμάν στο Ριάντ και της ηγεσίας των Μοχάμεντ Ζαγέντ στο Αμπού Ντάμπι, αλλά το κρίσιμο γεγονός των ραγδαίων και δομικών εξελίξεων ήταν τα πλήγματα του Ιράν στις υποδομές, την ανάπτυξη και τις αστικές περιοχές πέραν των αμερικανικών βάσεων στα κράτη των Αράβων. Τα ΗΑΕ αποχωρούν από τον ΟΠΕΚ επειδή τα άλλα αραβικά κράτη του Κόλπου υπήρξαν αδιάφορα ή ανεπαρκή στο να στηρίξουν την άμυνα των Εμιράτων στην απολύτως δυσχερή αυτή συγκυρία.
Τα Εμιράτα, τα οποία έχουν προνομιακές σχέσεις με το Ισραήλ ή την Ελλάδα (δυτικά) αλλά και τη Γαλλία, επιζητούσαν αναβάθμιση της ισχύος τους στον αέρα με την απόκτηση των αμερικανικών αεροσκαφών F-35, που τους αρνείτο όμως η Ουάσινγκτον. Θέλοντας να ακολουθήσουν ουσιαστικά το μοντέλο που ακολούθησε, για παράδειγμα, η Ελλάδα με συνδυασμό ισχύος στον αέρα από γαλλικά Rafale και αμερικανικά F-35, βρέθηκαν σε πολύ δυσάρεστη θέση στη σχέση τους με τις ΗΠΑ. Αντίθετα με την παρούσα κίνησή τους ανοίγουν έναν χορό στη Δυτική Ασία, αλλά και εντός του ΟΠΕΚ, που η ανεξαρτητοποίηση μπορεί να σηματοδοτήσει μια πλήρη στρατηγική και στρατιωτική συμμαχία με τις ΗΠΑ.
Το ερώτημα τώρα είναι ποιοι θα ακολουθήσουν τα Εμιράτα και πώς θα διαμορφωθεί το συμμαχικό σχήμα μεταξύ ευρωπαϊκών ή μεσογειακών κρατών με αραβικά κράτη ή ασιατικά κράτη που θα έχουν κοινό παρονομαστή την ειδική σχέση στενού ή πολύ στενού συμμάχου των ΗΠΑ και θα εξελιχθούν σε «εταίρους» σε μια ζώνη γεωπολιτικής-ασφάλειας-εμπορίου-ενέργειας-τεχνολογιών με ηγέτιδα δύναμη τις ΗΠΑ.
Εφημερίδα Απογευματινή
