Την Παρασκευή 19 Ιουνίου στη Γενεύη μεταξύ ΗΠΑ, Ιράν και παρουσία προφανώς των μεσολαβητών (κυρίαρχη η ηγεσία του Πακιστάν αλλά και του Κατάρ) δεν θα υπογραφεί μια συμφωνία για την πορεία στην ειρήνη, αλλά ένα πλαίσιο διαλόγου και διαπραγματεύσεων για το τέλος του πολέμου. Η ενδιάμεση περίοδος αυτών των διαπραγματεύσεων έχει ορισθεί στους δύο μήνες. Θα ήταν σκόπιμο να μιλήσουμε συγκεκριμένα για δύο φάσεις 30+30 ημερών μέχρι την κατάληξη. Το «παρών» στη Γενεύη, αν όλα εξελιχθούν σύμφωνα με το πρόγραμμα, δεν θα δώσει ο πρόεδρος Τραμπ αλλά ο αντιπρόεδρος Ντι Βανς. Και τούτο θα συμβεί ακριβώς επειδή βρισκόμαστε σε μία αρχική φάση και όχι σε μία τελική φάση στην οποία ενδεχομένως τότε -περί το τέλος του καλοκαιριού- θα παραβρεθεί ο πρόεδρος Τραμπ.
Βρισκόμαστε ουσιαστικά στην αφετηρία μιας διελκυστίνδας όπου οι «εργολάβοι της Νέας Υόρκης», Τραμπ, Γουίτκοφ και Τζ. Κούσνερ, νιώθουν ότι έχουν τελειώσει τη δουλειά τους. Διέκοψαν, έστω άτσαλα, έναν ακριβό πόλεμο που είχε αρχίσει να γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτος ακριβώς επειδή στις αρχικές παραδοχές ότι αρκεί να πατήσεις την κεφαλή του φιδιού για να πεθάνει το φίδι, οι Ιρανοί απέδειξαν ότι θα πεθάνουν αλλά δεν θα παραδοθούν ενώπιον του αμερικανικού κλέους. Οι «εργολάβοι» συμφώνησαν την ημερήσια διάταξη, τα κρίσιμα ζητήματα (topics) που θα ακουμπήσουν οι διαπραγματεύσεις. Για να υπάρξουν διαπραγματεύσεις θα έπρεπε να συμφωνηθεί εκεχειρία. Στο σημείο αυτό οι επίμονοι και μεθοδικοί Ιρανοί πίεσαν τους ανυπόμονους Αμερικανούς να συμπεριλάβουν και το μέτωπο του Λιβάνου στην αρχική συμφωνία εκεχειρίας. Και το πέτυχαν προκαλώντας αυτομάτως ένα «κραχ» στη στρατιωτική συμμαχία που τους επετέθη στις 28 Φεβρουαρίου ΗΠΑ-Ισραήλ. Η συμπερίληψη της εκεχειρίας στον Λίβανο στην εκεχειρία στο Ιράν αφαιρεί από την ηγεσία στη Βηρυτό την αυτοτέλεια και την ισχύ της κρατικής οντότητας και προσδιορίζει τη χώρα περίπου ως προτεκτοράτο του Ιράν με συστατική δύναμη τη Χεζμπολάχ, κάτι που πλήττει την ηγεσία Αούν και εξοργίζει εν συνόλω και λογικά το Ισραήλ.
Το χειρότερο για την Ουάσινγκτον που προκύπτει σε αυτήν την αρχική φάση δεν είναι μόνον η κρίση στις σχέσεις Νετανιάχου – Τραμπ, αλλά στο κριτήριο αναξιοπιστίας που προκύπτει σε βάρος των Αμερικανών σε όλο το πλέγμα των συμμαχιών τους στην Ανατολή, αν όχι στον κόσμο. Ο λόγος για τις αραβικές ηγεσίες της περιοχής που διατηρούν βάσεις των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στην κρίσιμη περιοχή. Η παρουσία του εκπροσώπου των ερμητιστών Ρεπουμπλικάνων αντιπροέδρου Βανς στο πρώτο πλάνο μπορεί να θεωρηθεί εύλογη, αλλά παραμένει ερώτημα αν η θεσμική ομοσπονδία και οι βαριές ως προς την εθνική ασφάλεια και ισχύ γραφειοκρατίες και ελίτ έχουν αποφασίσει να συνεχίσουν στην ιστορία με μια «μικρή» γεωπολιτικά Αμερική με φιλόδοξες διεθνείς επιχειρήσεις.
Το σημαντικό μετά την υπογραφή του πλαισίου στη Γενεύη είναι αν τις διαπραγματεύσεις θα τις εξελίξουν οι «εργολάβοι της Νέας Υόρκης» ή οι διπλωμάτες και οι υπηρεσίες πληροφοριών υπό τον υπουργό Εξωτερικών και σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας Μ. Ρούμπιο και οι στρατιωτικοί στο δικό τους θεματολόγιο υπό τον υπουργό Πολέμου Π. Χέγκσεθ. Οι πρώτες 30 ημέρες θα αναλωθούν στον προσδιορισμό του καθεστώτος των Στενών του Ορμούζ. Η ελευθεροπλοΐα για να γίνει πραγματικότητα θα πρέπει να εξελιχθεί η αποναρκοθέτηση από μια επιχείρηση τύπου «Ασπίδες». Θα τεθεί όμως το ζήτημα της αποχώρησης των μη τακτικών ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ από τη στενή περιοχή. Και το πέρασμα θα γίνεται χωρίς τέλη ή με τέλη; Άλλο ένα πολύ ζέον θέμα για τις ΗΠΑ. Στις δεύτερες 30 ημέρες γίνεται λόγος για τα πυρηνικά, με διακήρυξη του Ιράν ότι δεν έχει φιλοδοξίες για τέτοια όπλα αλλά και για τον απεμπλουτισμό των 500 κιλών ουράνιου.
Βαθμηδόν η απελευθέρωση ποσών και η άρση κυρώσεων από τη Δύση που μαζί με περιγραφόμενες ως αξίωση επενδύσεις μπορεί και να φθάσουν τα 500 δισ. δολάρια. Την ανοικοδόμηση όμως και την ανάπτυξη μιας επόμενης τέτοιας ημέρας στο Ιράν την αντέχει το καθεστώς των Φρουρών της Επανάστασης; Έχει και ο πρόεδρος Τραμπ τα «μυστικά όπλα» του στον δρόμο για τις ενδιάμεσες εκλογές….
Εφημερίδα Απογευματινή
