Μια φορά κι έναν… αρκετά παλιό καιρό, πίσω στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η Θεσσαλονίκη ζούσε και ανέπνεε στους ρυθμούς της «πορτοκαλί» και όχι της «ασπρόμαυρης θεάς».
Ήταν τα χρόνια που οι μονομαχίες του Γκάλη και του Γιαννάκη με τον Φασούλα, τον Πρέλεβιτς και τον Κόρφα καθήλωναν το πανελλήνιο, υποχρεώνοντας τις ομάδες του Νότου σε ρόλο κομπάρσου στο πάλαι ποτέ πρωτάθλημα της Α1 μπάσκετ.
Την ίδια ώρα τα παραδοσιακά ποδοσφαιρικά ντέρμπι ανάμεσα σε ΠΑΟΚ και Άρη μόνο καθηλωτικά δεν τα χαρακτήριζες. Χωρίς ίχνος υπερβολής, τα θεωρητικά πιο δημοφιλή τμήματα των δύο συλλόγων ζούσαν στη σκιά των μεγάλων αστεριών των παρκέ. Η Τούμπα σπανίως γέμιζε, το Χαριλάου επίσης και, σε αντίθεση με τα γήπεδα της καλαθοσφαίρισης, οι εκπρόσωποι της συμπρωτεύουσας στην ποδοσφαιρική Α΄ Εθνική ζούσαν επί σειρά ετών στη σκιά της ΑΕΚ, του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού.
Αν και μοιάζει δύσκολο να επαναληφθούν στον απόλυτο βαθμό οι συνθήκες εκείνης της εποχής, η αλήθεια είναι ότι για πρώτη φορά εδώ και τριάντα χρόνια το μπάσκετ αρχίζει να εμφανίζει ξανά τόσο μεγάλη δυναμική στην πόλη όπου δοξάστηκε όσο πουθενά αλλού στην Ελλάδα.
Η ταυτόχρονη αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των δύο ΚΑΕ και η αύρα που έφεραν στο Λευκό Πύργο οι Ρίτσαρντ Σιάο και Τέλης Μυστακίδης διαφοροποιούν ολοκληρωτικά το σκηνικό μιζέριας που ήταν διαμορφωμένο εδώ και χρόνια στο Παλατάκι της Πυλαίας και στο Αλεξάνδρειο. Το ερώτημα είναι κατά πόσο μπορεί όλη αυτή η «έκρηξη» να παρασύρει ξανά την εκτόξευση της δημοφιλίας ολόκληρου του αθλήματος στην πόλη και να μετατρέψει εκ νέου το μπάσκετ στο αθλητικό επίκεντρο του ενδιαφέροντος στα παράλια του Θερμαϊκού.
Αναφερόμαστε στις συγκεκριμένες πρωτόγνωρες συνθήκες (για τα δεδομένα του 21ου αιώνα τουλάχιστον), καθώς, εκτός από το ιστορικό ενδιαφέρον που παρουσιάζουν, ενδεχομένως να επηρεάσουν και την πορεία των ποδοσφαιρικών ομάδων του ΠΑΟΚ και του Άρη τη χρονιά που έρχεται.
Σε καθεστώς πίεσης
Όσο οξύμωρο και αν ακούγεται, οι πιο επικίνδυνοι αντίπαλοι των δύο μεγάλων της Θεσσαλονίκης στις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις δεν θα είναι τα μέλη του τέως ΠΟΚ αλλά τα… μπασκετικά alter ego τους.
Με τον «Δικέφαλο του Βορρά» να χάνει τη σταθερά του Ραζβάν Λουτσέσκου (του ανθρώπου που ουσιαστικά κάλυπτε το κενό της απουσίας του Ιβάν Σαββίδη και λειτουργούσε ως κάτι πολύ περισσότερο από απλός προπονητής), τίθεται σε μεγάλη αμφιβολία ο βαθμός αγωνιστικής αξιοπιστίας της παρέας του Κωνσταντέλια και του Ζαφείρη σε μια εξαιρετικά κρίσιμη μεταβατική περίοδο.
Αν, λοιπόν, ο… καλομαθημένος στις διακρίσεις και πάντα πιεστικός κόσμος του ΠΑΟΚ διαπιστώσει ότι η δυναμική της ομάδας μπάσκετ είναι μεγαλύτερη από αυτή της ποδοσφαιρικής, αφενός θα… μετακομίσει στο Παλατάκι, αφετέρου θα εκτοξεύσει τους δείκτες γκρίνιας και εσωστρέφειας στην Τούμπα.
Κάτι ανάλογο θα συμβεί και λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά, σε περίπτωση που ο Βασίλης Σπανούλης ανταποκριθεί με επιτυχία στη μεγάλη πρόκληση αναγέννησης του «αυτοκράτορα» του ελληνικού μπάσκετ.
Με τον ποδοσφαιρικό Άρη να μοιάζει εγκλωβισμένος σε μια… παρατεταμένη περίοδο ξενερώματος των οπαδών του, οι φίλοι των «κίτρινων» βλέπουν στο πρόσωπο του «Kill Bill» έναν φάρο ελπίδας, ο οποίος μπορεί να οδηγήσει τον αγαπημένο τους σύλλογο σε επιτυχίες που έχει να γευτεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια ανεξαρτήτως αθλήματος.
Συνολικά, λοιπόν, αντιλαμβάνεστε ότι ενδεχόμενη αύξηση της δυναμικής των ομάδων μπάσκετ είναι σε θέση να πολλαπλασιάσει την πίεση στα ποδοσφαιρικά τμήματα. Και αν συμβεί αυτό, η πρώτη χρονιά του ΠΑΟΚ στη μετά Λουτσέσκου εποχή ίσως να είναι πιο δύσκολη ακόμη και από αυτή που φαντάζονται οι πιο συγκρατημένοι φίλοι του.
Εφημερίδα Απογευματινή
