Δεν ξέρω πραγματικά αν υπάρχει άλλη χώρα εκτός από την Ελλάδα που να έχει κλείσει εδώ και πολλά χρόνια τους δεσμούς της με την τρομοκρατία και οι τρομοκράτες να προκαλούν τόσο ζωηρό ενδιαφέρον. Πολλοί άνθρωποι ένιωσαν την ανάγκη να γράψουν τις προηγούμενες ημέρες άρθρα ή να κάνουν αναρτήσεις στα social media προκειμένου να εκφράσουν τη… συμπόνια τους στον αρχηγό της εγκληματικής συμμορίας της «17Ν», Αλ. Γιωτόπουλο. Και αυτό γιατί τελικά με απόφαση του Αρείου Πάγου ο εν λόγω δεν αποφυλακίστηκε. Έπρεπε, δηλαδή, έναν χρόνο πριν συμπληρώσει 25 χρόνια στη φυλακή και ενώ δεν έχει δηλώσει ίχνος μετάνοιας για τους 17 φόνους που έχει χρεωθεί να αποφυλακιστεί. Αν είναι έτσι, γιατί να έβγαινε στα 24 και όχι στα 23, στα 22 ή στα 21 έτη; Στα δύο ή στα τρία χρόνια θα τα χαλάσουμε; Το αξιοπερίεργο είναι πως η συμπόνια εξαντλείται στους θύτες και ποτέ στα θύματα και τους συγγενείς τους.
Με άλλα λόγια, η απόφαση του Αρείου Πάγου να τον κρατήσει στη φυλακή είναι αυτονοήτως σωστή. Όταν λέμε ισόβια, πρέπει και να τα εννοούμε. Και στην περίπτωσή του, όπως και του Κουφοντίνα, δεν έχει λειτουργήσει ο σωφρονισμός. Ιδίως ο τελευταίος έγραψε ως και βιβλίο για να προπαγανδίζει τους φόνους του και να υπερασπίζεται την ένοπλη δράση. Αλήθεια, ποια Δημοκρατία μπορεί να αφήσει σε έναν χρόνο από τώρα -όταν θα έχουν συμπληρωθεί τα 25 έτη κράτησης- ελεύθερο τον αρχιδολοφόνο Κουφοντίνα; Ποιος δικαστής μπορεί να εγγυηθεί ότι ο ταραγμένος του εγκέφαλος δεν θα τον οδηγήσει να ξαναξεκινήσει νέο κύκλο αίματος; Αυτά είναι υποχρέωση της πολιτείας να τα σκεφτεί εγκαίρως…
Αλλά ας επιστρέψουμε στο θέμα του «ενδιαφέροντος» πολλών, στο όνομα και καλά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σε ποια χώρα θα γινόντουσαν διαδηλώσεις και θα είχε γεμίσει η πρωτεύουσά της με υπερασπιστικά συνθήματα σε τοίχους αναφορικά με το αν θα μετακινηθεί ο Κουφοντίνας σε φυλακή της αρεσκείας του; Ήταν η περίοδος που έκανε απεργία πείνας, διότι, λέει, ήθελε να πάει σε αγροτικές φυλακές – λες και είχε κλέψει ένα ποδήλατο. Οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα αγωνιούσαν για την αποφυλάκιση του Γιωτόπουλου αγχωνόντουσαν για την υγεία του Κουφοντίνα. Μη μας πάθει τίποτα.
Ακόμα και την παρέμβαση της τότε Προέδρου της Δημοκρατίας ζητούσαν, σχεδόν απειλώντας την κυρία Σακελλαροπούλου πως θα είναι υπεύθυνη αν κινδυνεύσει η ζωή του. Ευτυχώς η Πρόεδρος, με τη σοφία που τη διέκρινε, τους αγνόησε επιδεικτικά.
Επικαλούνται πολλοί δε το επιχείρημα πως η Δημοκρατία δεν εκδικείται. Προφανώς και δεν εκδικείται. Αλλά ταυτόχρονα προστατεύεται από τους εχθρούς της. Και ο Κουφοντίνας με τον Γιωτόπουλο συγκαταλέγονται στους μεγαλύτερους εχθρούς της. Που σημαίνει ότι η θέση τους είναι αποκλειστικά και μόνο στο κελί των φυλακών.
Εφημερίδα Απογευματινή
