Ο κύκλος των μνημονίων έχει κλείσει για την Ελλάδα, επτά χρόνια και κάποιους μήνες μετά την τυπική έξοδο τον Αύγουστο του 2018. Στα χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη με μεθοδικότητα, συνέπεια και επιμονή κλείνει και ο κύκλος της ανάκαμψης. Όχι στη βάση της στατιστικής σύγκρισης με το 2008-2009 όπως κάποιοι θέλουν να συγκρίνουν τις εποχές πριν και μετά τη χρεοκοπία, αλλά με ορίζοντα προς την ευημερία. Το να συγκρίνεις το επίπεδο μισθών και τιμάριθμου ή την επιχειρηματικότητα ή τα δημοσιονομικά στοιχεία την εποχή που βρέθηκε η Ελλάδα στη χρεοκοπία με την εποχή «κατώφλι» για τη μία νέα προοπτική προς τη δεκαετία 2030-2040, είναι λάθος. Τότε η ανάπτυξη και το πεδίο της κατανάλωσης ήταν πλασματικά και ψευδεπίγραφα. Σήμερα είναι πραγματικά και διεθνώς αποδεκτά. Είναι η ώρα να συζητήσουμε ως Έλληνες στη βάση της αλήθειας και του ρεαλισμού για την αύξηση του ΑΕΠ, την ενίσχυση του κύκλου του πλούτου με λελογισμένη διαχείριση στη διανομή του κοινωνικού μερίσματος.
Το καλύτερο μεταίχμιο γι’ αυτήν τη νέα εποχή αισιοδοξίας για την Ελλάδα, σε συνθήκες προβληματικές είναι γεγονός για την κατάσταση στην Ευρώπη αλλά και για τη σταθερότητα των συνθηκών στο διεθνές περιβάλλον, θα ήταν μια πρόβλεψη που υποστηρίζει ο πρωθυπουργός για τη συνταγματική αναθεώρηση. Τη ρήτρα κρατικών δαπανών και δανεισμού στον κρατικό Προϋπολογισμό. Αυτήν που θα επιβάλει ως νομιμότητα τον ισολογισμό εσόδων-εξόδων. Μια νοικοκυρεμένη χώρα δηλαδή χωρίς λαϊκισμούς και καιροσκοπισμούς στη διακυβέρνηση ασχέτως σύνθεσης πολιτικής και κομματικής που θα ανακόψει ενδεχόμενη πορεία στο μέλλον προς μια νέα χρεοκοπία.
Η πορεία προς την ευημερία, όπως και η πορεία προς την ανάκαμψη που προηγήθηκε χρειάζεται σχέδιο, κοινωνική συνοχή, πολιτική εμπιστοσύνη και κυβερνητισμό αξιοπιστίας. Στοιχεία που διαθέτουν προς το παρόν μόνον η κεντροδεξιά Νέα Δημοκρατία και η ηγεσία Μητσοτάκη. Και αυτό δεν είναι κομματική εμμονή, αλλά η περιγραφή της πραγματικότητας. Η ευημερία είναι θέμα οράματος. Αλλά είναι και θέμα μελέτης και πρακτικής στο πεδίο.
Αν κρίνουμε από τις πρώτες ανακοινώσεις οικονομικού περιεχομένου του πολιτικού σχήματος ΕΛΑΣ υπό την ηγεσία Τσίπρα, παρά το αξιόλογο και αξιόπιστο επιτελείο του στους τομείς αυτούς, απογοητεύεσαι από την «κλισέ» αντίληψη της Αριστεράς για την επόμενη ημέρα. Για μία ακόμη φορά ακούς το «φορολογήστε τους πλουσίους». Κάτι σαν ταξική τιμωρία. Φόροι στα μερίσματα, στα σκάφη, στις βίλες. Ό,τι άκουγες και πριν από 20 και 30 χρόνια από το ΚΚΕ. Κρατικοποιήσεις από τη ΔΕΗ μέχρι τα «κόκκινα» δάνεια. Μία από τα ίδια Αναδιανομή πλούτου και αύξηση του ρίσκου για ελλείμματα του κρατικού Προϋπολογισμού και καμιά φαντασία, πόσω μάλλον αποφασιστικότητα για την παραγωγή πλούτου σε μία νέα Ελλάδα η οποία θα έχει ανακτηθεί οικιστικά, παραγωγικά, κοινωνικά από τους Έλληνες.
Από την άλλη πλευρά της διακυβέρνησης Μητσοτάκη βλέπεις μία Ελλάδα με πρόθεση και επιλογή να οργανωθεί και να κινητοποιηθεί για την εικοσαετία 2030-2050. Το Υπερταμείο, σύμβολο της μνημονιακής επιβολής, μετατρέπεται σε Εθνικό Αναπτυξιακό Ταμείο ως φορέας πλέον που θα κινητοποιεί κεφάλαια, θα ωριμάζει έργα, θα επιταχύνει επενδύσεις σε κομβικούς τομείς της οικονομίας. Και ποιοι θα είναι αυτοί; Ορίζονται και προδιαγράφονται στην πρωτοβουλία Πιερρακάκη «Invest 10» σε συνεργασία με τον διεθνή συμβουλευτικό οίκο Mckinsey, κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη με την «Ατζέντα 2030» στον χώρο της Άμυνας υπό τον συντονισμό Δένδια. Στόχος 8 κλάδοι ανάπτυξης. Καταγεγραμμένοι και συγκεκριμένοι. Και ταυτόχρονα εργοστάσια δομούνται στην άλλη Ελλάδα, όπως στη ζώνη του Βόλου, με εγκαίνια και τέταρτου εργοστασίου από τη Metlen του κ. Μυτιληναίου. Φαρμακοβιομηχανία και βιοτεχνολογία στην Τρίπολη και ούτω καθεξής. Με δωρεά του εφοπλιστή Λασκαρίδη το Κέντρο Κυβερνοσφάλειας του κράτους των Ελλήνων. Ναυπηγεία, δίκτυα σε ενέργεια, με τα «Ποσειδώνια» φέτος να επιδεικνύουν την Ελλάδα της ισχύος στη θάλασσα. Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, επιχαίρει για την ολοκλήρωση του Κτηματολογίου του νέου κράτους ύστερα από δύο αιώνες και ζητά διάλογο και σοβαρότητα για το σύνταγμα της επόμενης Ελλάδας. Η μιζέρια περισσεύει σε αυτούς που κοιτούν προς τα πίσω. Η ελπίδα και η πεποίθηση συνεπαίρνει αυτούς που επιχειρούν ένα βήμα πιο πέρα από τη… φθορά.
Εφημερίδα Απογευματινή
