Τις τελευταίες ημέρες, στην Ανατολική Μεσόγειο λαμβάνει χώρα μια δραστηριότητα η οποία έχει προεκτάσεις που μας αφορούν άμεσα.
Για πρώτη φορά από την έναρξη του εμφυλίου πολέμου στη Συρία τουρκικά πολεμικά πλοία κατέπλευσαν στο λιμάνι της Λαττάκειας, στη βόρεια Συρία.
Το τουρκικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι κατά την επίσκεψη επέβαινε στο «TCG Istanbul» και ο αρχηγός του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού.
Αυτή η κίνηση συμπίπτει με τη μετακίνηση δυνάμεων του Τζολάνι («συριακός στρατός») από τον νότο προς τα παράλια της Συρίας με καθοδήγηση και οργάνωση από την Τουρκία και προφανή στόχο να πιέσουν και να εκδιώξουν τους πληθυσμούς των Αλαουιτών και των χριστιανών που βρίσκονται στην περιοχή προκειμένου να την ελέγξουν.
Είναι γνωστά τα σχέδια της Τουρκίας για τη δημιουργία μίας ακόμα παράδοξης και παράνομης λοξής ΑΟΖ, αυτήν τη φορά με τη Συρία, κατά το πρότυπο του τουρκολιβυκού μνημονίου.
Επειδή το τμήμα των μεσογειακών παραλίων είναι από τις περιοχές που έχουν αποτυπωθεί σε χάρτες με πιθανή μελλοντική κατάτμηση της Συρίας ως ανεξάρτητου κράτους Αλαουιτών – χριστιανών, είναι πρόδηλο ότι η Τουρκία και ο Τζολάνι κινούνται προληπτικά.
Εξάλλου αυτό που κυρίως θέλει να προλάβει η Τουρκία είναι η ολοκλήρωση των ΑΟΖ από τα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου με νόμιμες διαδικασίες και στη βάση του Δικαίου της Θάλασσας.
Η επί χρόνια και εισέτι συνεχιζόμενη ολιγωρία της ελληνικής πλευράς, η οποία δεν έχει προβεί στην αυτονόητη οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κύπρο, αφήνει κενά τα οποία θα επιδιώξει να εκμεταλλευτεί η Τουρκία με τη δημιουργία νέων τετελεσμένων.
Αυτό που έχει επιπλέον ενδιαφέρον είναι η υπόθεση ότι η τουρκική παρουσία στη Συρία είναι δύσκολο να αποφασίστηκε χωρίς το «πράσινο φως» από τη Ρωσία, η οποία υπενθυμίζεται ότι διαθέτει βάσεις στην περιοχή, τις οποίες εσχάτως ενισχύει. Είναι αμφίβολο αν η Τουρκία θα αποτολμούσε ναυτική προβολή χωρίς συνεννόηση με τη Ρωσία, η οποία για τους δικούς της λόγους επίσης δεν θα ήθελε να δει τις ΑΟΖ στην περιοχή να ολοκληρώνονται δίχως κάποια προηγούμενη διευθέτηση και συνεννόηση για τη συμμετοχή της στα ενεργειακά.
Από την άλλη, αυτό που χρήζει προσοχής είναι η στάση που θα τηρήσουν οι ΗΠΑ, καθώς η Exxon Mobil δραστηριοποιείται και στη Συρία. Με δεδομένη τη στήριξη της Ουάσινγκτον στο καθεστώς Τζολάνι, η ελληνική διπλωματία, η οποία διανύει περίοδο μακαριότητας και δείχνει να αντιλαμβάνεται λιγότερα για την ουσία και το βάθος των γεγονότων ακόμα και από μη κρατικούς δρώντες, πρέπει να έχει τα μάτια της ανοιχτά για ευνόητους λόγους. Ειδικά αυτή την περίοδο που οι ΗΠΑ διαχειρίζονται τα τεκταινόμενα περισσότερο με όρους deals και λιγότερο με γεωστρατηγική αντίληψη.
Σημειωτέον ότι δεν είμαστε οι μόνοι που αφορά αυτή η εξέλιξη, καθώς η τουρκική ναυτική επέκταση σε απόσταση μόλις λίγων δεκάδων χιλιομέτρων από τις ακτές του Ισραήλ δεν είναι κάτι που αφήνει αδιάφορη την Ιερουσαλήμ και που θα το προσπεράσει επιτρέποντάς του να εξελιχθεί σε μόνιμη κατάσταση.
Διότι πέραν των άλλων θα αποτελέσει ένα ακόμα σημείο πίεσης της Τουρκίας προς το Ισραήλ, αυτήν τη φορά διά θαλάσσης.
Σε κάθε περίπτωση, επειδή όλα γίνονται σε κοινή θέα, δεν υπάρχει δικαιολογία για να πιαστεί η Αθήνα για ακόμα μία φορά εξαπίνης.
Eφημερίδα Απογευματινή
