Διαβάζοντας κανείς για την άνοδο στη Γερμανία του ακροδεξιού AfD που έχει επιχειρήσει να δώσει μικρότερες διαστάσεις από τις πραγματικές και στο Ολοκαύτωμα και στις θηριωδίες των Ναζί, δεν μπορεί να μην πάει ο νους του στην ταινία «Οι δοκιμάστριες»: ήταν Γερμανίδες τις οποίες οι άνθρωποι του Χίτλερ είχαν -περίπου- συλλάβει προκειμένου να τις εξαναγκάζουν να δοκιμάζουν το φαΐ του, προτού αυτός το γευτεί, για την περίπτωση που κάποιοι θα επιχειρούσαν να τον δηλητηριάσουν. Ακόμη και στην περίπτωση αυτών των γυναικών, που ασφαλώς τα SS συμπεριφέρονταν καλύτερα από οποιουσδήποτε άλλους που θεωρούσαν εχθρούς του καθεστώτος και του παράφρονα ηγέτη του, δεν μπορούσες να μη διακρίνεις τη βαρβαρότητα των ενεργειών τους. Ακόμη και των προσταγμάτων τους, καθώς με τους χαφιέδες του Αδόλφου παντού, φοβόντουσαν μήπως κάποια κίνησή τους παρερμηνευθεί ως ελάχιστη πίστη απέναντι στον δικτάτορα.
Ένα κινηματογραφικό έργο που έντεχνα και υποδόρια αναδεικνύει τη γερμανική βαρβαρότητα της εποχής και που εύλογα σε κάνει να διερωτάσαι γιατί άραγε στη χώρα αυτή που εξακολουθεί να ζει ή εν πάση περιπτώσει να δείχνει ότι ζει με τις τύψεις του παρελθόντος, υπάρχουν νοσταλγοί ενός απάνθρωπου καθεστώτος, δεδομένου ότι σε βασικές αρχές του φαίνεται ότι πιστεύουν. Το χειρότερο: Υπάρχουν κόμματα που πιστεύουν στις αρχές αυτές αλλά, ακόμη χειρότερο, οπαδοί που τα ακολουθούν. Είναι και αυτοί ένα άλλο είδος… δοκιμαστών, μόνο που αυτό που επιδιώκουν να δοκιμάσουν είναι ο βάρβαρος αυταρχισμός σε μία διακυβέρνηση, ο ακραίος ρατσισμός και προφανώς η προσπάθεια πάλι ανάδειξης μιας φυλετικής ανωτερότητας, που απλώς βρίσκεται μέσα στο μικρό μυαλό τους.
Δυστυχώς οι αποκλίσεις τμήματος των ευρωπαϊκών κοινωνιών προς την άκρα δεξιά είναι μία ζοφερή προοπτική που σταδιακά θέλει να βάλει στο περιθώριο κάθε δημοκρατικό κανόνα. Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ότι η άκρα αριστερά και κυρίως τα περιθωριακά στοιχεία της που έχουν ως βασικό επιχείρημα την ανατρεπτική βία και τις τρομοκρατικές της παραφυάδες, δεν είναι το ίδιο επικίνδυνη. Όμως δεν είναι αμέτοχοι της σχετικής ευθύνης οι εκπρόσωποι της δημοκρατίας που αφήνουν κενά στον τρόπο αντιμετώπισης των κοινωνικών αναγκών, ώστε επιτήδειοι όσο και έξαλλοι ακροδεξιοί να επιδιώκουν να καλύψουν το κενό αυτό παραπλανώντας τον κόσμο. Το ζήσαμε και στα δικά μας με τις «φιλανθρωπικές» ενέργειες της Χρυσής Αυγής, που εκείνη την εποχή εμφανίστηκε έτοιμη να συμπληρώσει ό,τι η δημοκρατική πολιτεία απέφευγε να κάνει ή αδιαφορούσε.
Δεν μπορεί να προβλέψει κανείς πού μπορεί να φτάσει τελικώς αυτό το κύμα. Μπορεί όμως να προβλέψει με βάση τα παθήματα του παρελθόντος ποιες ακριβώς είναι οι συνθήκες που δημιουργεί η συμπεριφορά του δημοκρατικού κόσμου ώστε να βρίσκουν πρόσφορο έδαφος τα άκρα, και να θέλουν να τα δοκιμάσουν κάποιοι, αδιαφορώντας πού η επιλογή τους μπορεί τελικά να καταλήξει…
Εφημερίδα Απογευματινή
