Η Τουρκία επιθυμεί την de facto «φινλανδοποίηση» της Ελλάδας. Αυτό σημαίνει σε πρακτικό επίπεδο ότι η Αθήνα θα πρέπει να έχει τη σύμφωνη γνώμη της Άγκυρας για όλες τις αποφάσεις εθνικής νομοθεσίας εσωτερικού δικαίου στη χωροταξία του Αιγαίου, για βασικούς στρατιωτικούς εξοπλισμούς, για τη διεθνή πολιτική και τις συμμαχίες, ειδικά τις διμερείς όπως αυτή με το Ισραήλ. Τα περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο ή οι θεωρίες περί «Γαλάζιας Πατρίδας» στην Ανατολική Μεσόγειο τελικά είναι προσχήματα.
Η Τουρκία ασκεί κυριολεκτικά ιμπεριαλιστική, επεκτατική στρατηγική σε βάρος της Ελλάδας, όχι μόνο στην περίπτωση της νόμιμης επέκτασης της θαλάσσιας επικράτειάς της στα 12 ναυτικά μίλια ή της άσκησης των κυριαρχικών της δικαιωμάτων με ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα αλλά και αμφισβητώντας την ισχύουσα εθνική της επικράτεια και την ιδιοκτησία επί των νησιών του Αιγαίου. Η Τουρκία επί της ουσίας μπορεί να προβάλλει διεκδικήσεις ή να προχωρούν οι αξιωματούχοι της, αναλυτές και η ηγεσία της σε φαιδρές δηλώσεις στη βάση της ιστορίας ή της νομικής τεκμηρίωσης, αλλά τελικά οργανώνεται για επιβολή των διεκδικήσεών της σε αυτήν τη φάση με πόλεμο.
Οι σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας, έπειτα από κάποια χρόνια που εξελίχθηκαν σε σχετικά «ήρεμα νερά», τώρα πλέον έχουν περάσει σε μια φάση κλιμακούμενου Ψυχρού Πολέμου. Θεωρητικά και τις δύο χώρες τις συμφέρει να μην ξεπερασθούν κάποια όρια και μετατραπεί ο Ψυχρός Πόλεμος σε θερμή σύγκρουση. Ακόμη και αν αυτή είναι περιορισμένης χρονικής διάρκειας, και από τις δύο πλευρές θα υπάρξουν νεκροί και τραυματίες στρατιωτικοί, δοκιμασία και απομείωση των στρατιωτικών εξοπλισμών τους, επιπτώσεις στους άμαχους πληθυσμούς και δραματική επιβάρυνση στις οικονομίες τους σε δυστοπικούς διεθνώς καιρούς.
Υπάρχει ένα σενάριο που κυκλοφορεί. Σύμφωνα με αυτό, η Άγκυρα μπορεί να επιχειρήσει ένα θερμό επεισόδιο τύπου Ιμίων ή δυναμικής επίδειξης όπλων και σημαίας στη θάλασσα, κάτι σαν ενισχυμένη «Κάσο 2», με πλήγμα σε ελληνικό πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού προκειμένου να δημιουργήσει συνθήκες εμπλοκής των ΗΠΑ ή και άλλων δυνάμεων στην επίλυση της ελληνοτουρκικής διαφοράς και την επιβολή «ουδετεροποίησης» συμπλέγματος ελληνικών νησιών. Η Ελλάδα είναι αναγκασμένη εκ των συνθηκών να επιδείξει με δηλώσεις και παρουσία των Ενόπλων Δυνάμεων στο πεδίο αλλά και επίσημη παρουσία της ελληνικής κυβέρνησης και πολιτικής ηγεσίας επί των νήσων ότι δεν θα δεχθεί τέτοιου τύπου μεθοδεύσεις. Η ελληνική αποφασιστικότητα περί αντίδρασης σε οποιαδήποτε στρατιωτική επιβουλή από την Τουρκία με πλήρη ισχύ και άμεσα θα πρέπει να εκληφθεί ως απολύτως σοβαρή όχι μόνον από το Λευκό Παλάτι αλλά και από τις ευρωπαϊκές, τις περιφερειακές και τρίτες κεντρικές δυνάμεις συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ρωσίας. Η Τουρκία, η οποία ως γνωστόν περισσότερο αξιοποιεί τη συγκυρία παρά πολεμά, άσχετα με τον όγκο των δυνάμεων και των εξοπλισμών της, θα πρέπει να συνυπολογίζει ότι το συμφέρον της είναι να φθάσει μέχρι τα όρια μιας κρίσης τύπου «Κόλπου των Χοίρων» στην Κούβα μεταξύ ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης τη δεκαετία του 1960 και να μη ρισκάρει πέραν αυτού.
Η Τουρκία ανησυχεί για την εμπέδωση συνθηκών ασφάλειας και σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, που δημιουργεί η συνεργασία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, αλλά τα προβλήματά της προκύπτουν περισσότερο στη ζώνη της Μεσοποταμίας παρά στη Μεσόγειο. Αν δημιουργήσει συνθήκες αλληλεπίδρασης στα δύο μέτωπα όπου επιδεικνύει την επιθετικότητα και τον εθνικιστικό μεγαλοϊδεατισμό της, τότε μοιραία θα βρεθεί σε πολύ τραγική συνθήκη δομικής απορρύθμισης τόσο στην περιφερειακή επιρροή της όσο και στην εσωτερική ευταξία της. Ήδη, ανακοινώνοντας αύξηση κατά 229% των κρατικών δαπανών την επόμενη τριετία για την πολεμική βιομηχανία και τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, με την παρούσα δημοσιονομική και νομισματική κατάστασή της -με καλπάζοντα πληθωρισμό στην καθημερινότητα των πολιτών-, είναι μια πρόκληση πολύ υψηλή για την πολιτειακή σταθερότητα και την κοινωνική ειρήνη στο εσωτερικό της.
Εφημερίδα Απογευματινή
