Η διαχείριση του Μεταναστευτικού διαμορφώνει νέο πολιτικό τοπίο στην Ευρώπη. Πολλοί προβλέπουν ότι η παραδοσιακή αντίθεση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς θα αντικατασταθεί σταδιακά από το δίπολο: Ταυτότητα ή πολυπολιτισμικότητα.
Καταγράφω γεγονότα και τάσεις:
– Στη Γερμανία, η Εναλλακτική για τη Γερμανία προβάλλει ακραίες αντιδημοκρατικές απόψεις και συγκρούεται με τις θεσμοθετημένες χριστιανικές κοινότητες. Ανεβάζει τα ποσοστά της επενδύοντας, μεταξύ άλλων, στα λάθη προηγούμενων κυβερνήσεων στη διαχείριση του Μεταναστευτικού.
– Στην Ισπανία, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός, Πέδρο Σάντσεθ, αιφνιδιάσθηκε από την εισβολή χλιάδων Αφρικανών στα ισπανικά εδάφη της Βόρειας Αφρικής (Θεουτα). 22 κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον κατηγόρησαν ότι με αφελείς νομοθεσίες κατά κάποιον τρόπο «ενθάρρυνε» την εισβολή.
– Στη Σουηδία, η απερχόμενη κεντροδεξιά κυβέρνηση κατέβασε στρατιωτικές μονάδες στους δρόμους για να αντιμετωπίσει τις συμμορίες που σχηματιζονται κυρίως από μετανάστες.
– Στη Δανία, το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Μέτε Φρεντέρικσεν επιτυγχάνει συνεχείς πρωτιές στις εκλογές επειδή υιοθέτησε πολύ αυστηρά μέτρα στο Μεταναστευτικό.
Και στις δύο προαναφερθείσες σκανδιναβικές χώρες τα κυβερνώντα κόμματα παραδέχθηκαν ότι απέτυχε η προσπάθεια ένταξης των περισσότερων μεταναστών στην κοινωνία. Το πρόβλημα προκαλούν κυρίως οι ακραίες ισλαμιστικές τάσεις και ομάδες.
– Στην Ιταλία, η πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι ανακοίνωσε ότι θα θεσπίσει ανώτατο όριο αλλοδαπών μαθητών σε κάθε τάξη, ώστε οι Ιταλοί μαθητές να μην αισθάνονται μειονότητα.
Η Ελλάδα μαζί με άλλες ευρωπαϊκές χώρες αναζητεί χώρο σε αφρικανικά κράτη για να αποστέλλονται όσοι δεν λαμβάνουν άσυλο.
Το αίτημα κάθε ευρωπαϊκού λαού να διαφυλάξει σύνορα, κυριαρχία και εθνική ταυτότητα είναι σεβαστό. Οι εντόπιοι πληθυσμοί δικαιούνται να αισθάνονται ασφαλείς στη χώρα τους. Οι πολυπολιτισμικές ουτοπίες δεν δίνουν λύσεις. Οι λύσεις θα δοθούν μόνον αν συνδυασθούν ο σεβασμός στην ταυτότητα με τον σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Μεταξύ των ακροτήτων του AfD και των ακροτήτων της αχαλίνωτης πολυπολιτισμικότητας πρέπει να αναζητηθεί η μέση λύση. Η λύση αυτή απαιτεί να ξαναθυμηθούμε τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού, όπως τα περιγράφουν ο Πωλ Βαλερί, ο Τόμας Έλλιοτ, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, η Ελένη Αρβελέρ: Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, Βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο, Χριστιανική διδασκαλία, Δημοκρατία.
Πολλές αυταπάτες γκρεμίσθηκαν κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Ούτε ήλθε η αταξική κοινωνία των μαρξιστών ούτε η μεταεθνικη εποχή των παγκοσμοποιητών ούτε τα σύνορα καταργήθηκαν ή έπαυσαν οι άνθρωποι να πιστεύουν στον Θεό. Το τέλος της Ιστορίας που προέβλεψε ο Φράνσις Φουκουγιάμα δεν ήλθε. Ο ίδιος μάλιστα στο πιο πρόσφατο βιβλίο του παραδέχεται ότι η επιβίωση της εθνικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής ταυτότητας κάθε λαού θα ωφελήσει την Ανθρωπότητα και τη Δημοκρατία.
Μεταξύ ακραίου εθνικισμού και αποτυχημένων διεθνισμών η Ευρώπη καλείται να βρει την ισορροπία. Να συνθέσει ταυτότητα, χριστιανικές ρίζες, ανθρώπινα δικαιώματα, ασφάλεια. Στην προσπάθεια αυτή η Ορθοδοξία και ο διαχρονικός ελληνικός πολιτισμός μπορούν και πρέπει να δώσουν πρότυπα και διδάγματα.
Οι επιτυχημένες συνθέσεις δίνουν πάντα απάντηση στις προκλήσεις των πάσης φύσεως άκρων.
Εφημερίδα Απογευματινή
