Ήταν λίγο πριν από τις 5 το απόγευμα της περασμένης Τρίτης όταν ο Enzo Fernandez πήρε το πράσινο φως για να περάσει από ιατρικές εξετάσεις στη Manchester City. Ένας κυνικός θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι δεν ήταν ο μόνος παράγοντας της συμφωνίας των 125 εκατομμυρίων λιρών που χρειαζόταν ενδελεχή εξέταση. Οι επόμενοι μήνες θα επιβεβαιώσουν ή θα διαψεύσουν τη σοφία μιας τέτοιας επένδυσης σε έναν μέσο του οποίου οι αδυναμίες ήταν εξίσου εμφανείς με τα χαρίσματά του στην Chelsea.
Αλλά αν πρόκειται να δοθεί στη City το πλεονέκτημα της αμφιβολίας, αυτό οφείλεται στη διαπίστωση ότι δεν ήταν μόνη της στις υπερβολές. Αυτή η μεταγραφική περίοδος, η πιο τρελή που υπήρξε ποτέ, ήταν η ζωντανή ενσάρκωση εκείνης της ατάκας από το Succession, όταν ο Logan Roy σχολιάζει τις διαπραγματευτικές ικανότητες των παιδιών του: «Συγχαρητήρια που είπατε το μεγαλύτερο νούμερο, ηλίθιοι γαμ*****».
Παρά τους περιορισμούς των κανόνων ελέγχου του κόστους, και τις γκρίνιες που αυτοί προκαλούν, οι σύλλογοι της Premier League ξόδεψαν το εκπληκτικό και πρωτοφανές ποσό των 3,46 δισεκατομμυρίων λιρών από τις 15 Ιουνίου μέχρι τις 11 το βράδυ της Τρίτης.
Ένα «κλειστό κλαμπ» 3,46 δισ. λιρών
Αυτό αποτέλεσε νέο ρεκόρ και πλέον θα προστεθεί δίπλα σε μερικά ακόμη που σημειώθηκαν τις τελευταίες 11 εβδομάδες – 11 σύλλογοι έσπασαν τα μεταγραφικά τους ρεκόρ σε μεμονωμένες συμφωνίες, 350 εκατομμύρια λίρες επενδύθηκαν σε έφηβους ποδοσφαιριστές και πέντε συμφωνίες ξεπέρασαν το όριο των 100 εκατομμυρίων λιρών. Από τους Fernandez, Morgan Rogers, Elliot Anderson, Bradley Barcola και Sandro Tonali, ποιος θα μπορούσε αντικειμενικά να θεωρηθεί παίκτης παγκόσμιας κλάσης; Άλλες 17 αγορές ξεπέρασαν τα 50 εκατομμύρια λίρες.
Ως επίδειξη των υπερβολών της Premier League, ήταν κάτι συγκλονιστικό, με μία σαφή τάση να αναπτύσσεται ταχύτατα – το πρωτάθλημα μετατρέπεται σε κλειστό κλαμπ, με τα υπόλοιπα μεγάλα πρωταθλήματα της Ευρώπης να μην μπορούν να κάνουν δουλειές στις βρετανικές τιμές.
Το αν μια τέτοια απομόνωση είναι κάτι θετικό παραμένει ανοιχτό προς συζήτηση. Το ίδιο ισχύει και για τα ζητήματα οικονομικής συμμόρφωσης που ενδέχεται να παραμονεύουν στη συνέχεια έπειτα από μια παράλογη στιγμή. Όμως η αυξημένη συχνότητα μεταγραφών που αφορούσαν αποκλειστικά συλλόγους της Premier League αποτελεί σημαντική αλλαγή – αυτές οι συμφωνίες αντιστοιχούσαν στο 35 τοις εκατό των συναλλαγών, από 30 τοις εκατό πέρυσι, και, το σημαντικότερο, περιλάμβαναν τις ακριβότερες από αυτές.
Η εμπειρία στην Premier League έχει, φυσικά, επιπλέον κόστος, ενώ και η ποσόστωση για τους γηγενείς παίκτες αποτελεί παράγοντα. Όμως αυτά τα δεδομένα υπάρχουν εδώ και χρόνια. Η μεταβλητή που πρέπει να εξεταστεί εδώ είναι το συνεχώς διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα στην Αγγλία και τους αντιπάλους της στο εξωτερικό – οι συνολικές δαπάνες αυτό το καλοκαίρι από τη La Liga, την Bundesliga, τη Serie A και τη Ligue 1 ήταν μικρότερες από αυτά τα 3,46 δισεκατομμύρια λίρες.
Η Ευρώπη γίνεται «λεία» για τους Άγγλους
Έτσι, έχουν μετατραπεί σε λεία για τους βρετανικούς συλλόγους, αλλά με μια μικρή διαφοροποίηση – η ταυτότητα των θηρευτών έχει αλλάξει και μαζί της έχει μεταβληθεί ολόκληρη η τροφική αλυσίδα. Ο γνωστός ειδικός στα οικονομικά του ποδοσφαίρου Kieran Maguire λέει στην Daily Mail Sport: «Αυτό που έχουμε πλέον είναι μια μεσαία βαθμίδα αγγλικών συλλόγων που μπορούν να προσφέρουν περισσότερα χρήματα από οποιονδήποτε στην Ευρώπη που δεν αγωνίζεται στο Champions League. Αν διαβάσετε την τελευταία Deloitte Football Money League, θα δείτε ότι 14 από τους 30 πλουσιότερους ποδοσφαιρικούς συλλόγους στον κόσμο προέρχονται από την Premier League. Κοιτάξτε την Bournemouth, την Brighton, την Brentford και, σε κάποιο βαθμό, την Crystal Palace, και τον ρόλο που παίζουν σε όλο αυτό.»
Έχουν σημειώσει μεγάλη επιτυχία στις αγορές από την ηπειρωτική Ευρώπη και, μόλις αυτοί οι παίκτες αποδείξουν ότι μπορούν να προσαρμοστούν από τα ξένα πρωταθλήματα, στη συνέχεια μετακινούνται στις Big Six έναντι μεγάλων ποσών. Το έχουμε δει αυτό σε αρκετές μεταγραφικές περιόδους πλέον.»
Η Watford πήρε τον Joao Pedro από τη Βραζιλία, η Brighton τον πήρε από τη Watford και η Chelsea τον πήρε από την Brighton. Η Brighton απέκτησε τον Carlos Baleba από τη Γαλλία και η Manchester United ήρθε και πλήρωσε πάνω από το διπλάσιο ποσό για να τον πάρει από την Brighton.»
Αυτή η μεσαία βαθμίδα παίζει καθοριστικό ρόλο στην αύξηση των μεταγραφών μεταξύ συλλόγων της Premier League, με τους μεγαλύτερους να μπορούν να μπαίνουν στη διεκδίκηση αργότερα, όταν ένας παίκτης έχει ήδη δοκιμαστεί και αποδείξει την αξία του. Ένας σύλλογος όπως η Brighton, η Brentford ή η Bournemouth κάνει σχεδόν το scouting για τους άλλους συλλόγους, αλλά πρέπει επίσης να πούμε ότι αποκομίζουν πάρα πολύ μεγάλα οφέλη από αυτό».
Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο στην απεικόνιση της Premier League ως ενός οικοσυστήματος όπου η Manchester City τρέφεται από την Chelsea, η οποία με τη σειρά της τρέφεται, για παράδειγμα, από την Aston Villa ή την Brighton.
Όμως ο αυξανόμενος ρόλος της «μεσαίας βαθμίδας» του Maguire είναι διακριτικά συναρπαστικός – αυτή η ομάδα συλλόγων είναι συχνά υπεύθυνη για την πιο εντυπωσιακή και απαιτητική δουλειά· επιχειρήσεις που ευνοούν τη συλλογή πληροφοριών και την πρωτοτυπία στην ψηφιακή εφαρμογή του παραδοσιακού scouting στην ηπειρωτική Ευρώπη. Αναλαμβάνουν το ρίσκο για εκείνους που εμφανίζονται αργότερα, αλλά το κάνουν έχοντας στη διάθεσή τους μεγαλύτερους πόρους και αποκομίζουν εντυπωσιακές ανταμοιβές.
Η Brighton είναι πιθανότατα η κορυφαία στο είδος της σε αυτόν τον τομέα και η Brentford δεν απέχει πολύ – η απόκτηση του αμυντικού μέσου Mamadou Sangare από τη Lens έναντι 41 εκατομμυρίων λιρών είναι η μεταγραφή που, σε ιδιωτικές συζητήσεις στους κύκλους της Premier League, χαρακτηρίζεται περισσότερο από κάθε άλλη ως εκείνη που έχει τη δυνατότητα να αυξήσει σημαντικά την αξία της. Η Liverpool έχει ανάγκη στην ίδια περιοχή του γηπέδου, αλλά ξόδεψε τριπλάσιο ποσό για να αποκτήσει τον ταλαντούχο εξτρέμ Bradley Barcola από την Paris Saint-Germain.
Πόσο ακόμη πριν σκάσει η φούσκα;
Ο χρόνος θα δείξει ποια από τις δύο αποκτήσεις ήταν πιο έξυπνη, με βάση τις διαφορετικές ανάγκες των διαφορετικών συλλόγων. Το ίδιο και αν ο Sangare θα είναι ο επόμενος που θα πάρει σειρά στη θερινή μεταγραφική περίοδο του 2027.
Στο μεταξύ, το άρμα της Premier League συνεχίζει να κυλά πάνω σε άνισους τροχούς. Η Manchester United ξόδεψε σχεδόν 150 εκατομμύρια λίρες για τρεις μέσους και δεν βρήκε αντικαταστάτη ή εναλλακτική λύση για τον Luke Shaw στο αριστερό άκρο της άμυνας· η Arsenal παρασύρθηκε από τον Julian Alvarez και εξακολουθεί να μην έχει επιθετικό παγκόσμιας κλάσης· η Tottenham έκανε τις αγορές της αποκλειστικά από την Premier League, με μεγάλο κόστος, για παίκτες με προβλήματα.
Όσο για τη Manchester City, έδειξε υπερβολικά μεγάλη εμπιστοσύνη στην πίστη που έχει ο Enzo Maresca στον Fernandez, ενώ η Aston Villa έχει αλλάξει τη μισή βασική της ενδεκάδα. Η Chelsea, κατά κάποιο τρόπο, αναδείχθηκε απρόσμενα νικήτρια μιας μεταγραφικής περιόδου. Το τελευταίο ίσως ακούγεται ως η πιο τρελή εξέλιξη απ’ όλες σε ένα μεταγραφικό παζάρι που αποτίμησε τον Fernandez κατά 101 εκατομμύρια λίρες περισσότερο από όσα είχε πληρώσει η City για τον Yaya Toure το 2010. Ο πληθωρισμός έχει πολλά να απολογηθεί, αλλά πόσο ακόμη πριν σκάσει η φούσκα;
Του RIATH AL-SAMARRAI / ©Associated Newspapers Limited
Εφημερίδα Απογευματινή
