Η ιστορία ξαναγράφεται από την κοινωνία, μας λέει βαρύγδουπα η κυρία Καρυστιανού και αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να μας φοβίζει. Διότι αν έρχεται να γράψει, μαζί με τη Μαρία, ιστορία μία κοινωνία το 48% της οποίας ομολογεί ότι δεν ανοίγει βιβλίο, τότε καλύτερα να πάρουμε τα βουνά. Διότι αντιλαμβάνεστε τι είδους ιστορία θα γραφτεί.
Ας δούμε για ποια κοινωνία μιλάμε. Αυτή δεν αποτελείται μόνο από νοικοκυραίους που παλεύουν καθημερινά για τις οικογένειές τους. Δεν αναφέρεται σε αυτούς ειδικά η πρόεδρος της Ελπίδας κ.λπ., αλλά μιλάει συνολικά για την κοινωνία που θα ξαναγράψει την ιστορία μαζί της και στην οποία βεβαίως περιλαμβάνεται καθένας που ψηφίζει και που μπορεί να είναι μπαχαλάκης, αντιεμβολιαστής ψεκασμένος, συνωμοσιολόγος που πιστεύει ότι τον παρακολουθούν συνεχώς διότι έχει μεγάλη ιδέα για την ύπαρξή του, απατεώνας που κλέβει την εφορία ή βρίσκει τρόπο να ξεσκίζει τις επιδοτήσεις, αντιεξουσιαστής που θέλει να διαλυθεί το κράτος, τρόφιμος του Δημοσίου, όπως αυτοί που είχε ανακαλύψει ο Πάγκαλος που διατηρούσαν μέσα στο υπουργείο του γραφείο ελεύθερου επαγγελματία και τόσοι άλλοι ων ουκ έστι αριθμός.
Όλοι αυτοί είναι βέβαιο ότι μπορούν να γράψουν τη λαμπρότερη ελληνική ιστορία. Που να είναι παράδειγμα και στους ξένους, οι οποίοι, τελευταίως, απ’ ό,τι φαίνεται δεν αφομοίωσαν -έστω και αν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε- τα ωραία και σοφά που τους μάθαμε, αλλά και τις παγαποντιές στις οποίες είμαστε πρυτάνεις. Πολύ καλοί μαθητές οι Ευρωπαίοι…
Μάλλον τόσο η επικεφαλής της Ελπίδας κ.λπ. όσο και όσοι την ακολουθούν θα πρέπει πριν ξαναγράψουν με την κοινωνία ιστορία, να διαβάσουν και αυτοί ιστορία. Και δεν εννοούμε Θουκυδίδη ή για την Τριπολιτσά. Εννοούμε πρόσφατη έως πολύ πρόσφατη. Διότι όταν μιλάνε για αξιοκρατία λ.χ. και άλλα βαρύγδουπα, πρέπει να ξέρουν ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε που έχουμε «φιλήσει κατουρημένες ποδιές» για να προσλάβουν στο κράτος το παιδί μας ή τον ανεψιό μας, ανεξαρτήτως αν αξίζει ή όχι. Για ποιους άραγε κάνουν τα ρουσφέτια οι πολιτικοί που, κατά τα άλλα τους κατακρίνουμε; Για μας τους πολίτες και ψηφοφόρους. Ή όχι;
Να σταματήσει λοιπόν το παραμύθι από κάθε επίδοξο κυβερνήτη που τελικά μαθαίνει να ασκεί την εξουσία πάνω στην πλάτη μας. Διότι, τελικά, είναι λάθος πια να λέμε -εδώ στην Ελλάδα- ότι κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει. Το πιο σωστό είναι ότι ο λαός μας ζει στο κράτος που του αξίζει και που προσπαθεί να το διαμορφώσει κατά πώς θέλει. Και αν δεν μας σέβεται είναι επειδή κι εμείς δεν το σεβόμαστε. Αλλά εδώ δεν σεβόμαστε τους ίδιους τους εαυτούς μας…
Να λείπει λοιπόν το ξαναγράψιμο της ιστορίας γιατί πάλι πλαστή θα ‘ναι…
Εφημερίδα Απογευματινή
