Δεν έχει ενδιαφέρον μόνο η πρόβλεψη για τα ποσοστά που θα πάρουν τα κόμματα στις προσεχείς εκλογές. Αλλά και πόσα κόμματα θα κατέβουν τελικώς. Μάλλον περισσότερα του συνήθους. Το… σχετικό ρεκόρ πάντως, που δεν έχει καταρριφθεί εδώ και έναν και πλέον αιώνα, το έχουν οι εκλογές του 1912, όπου εξαιτίας του εθνικού διχασμού είχαν μετάσχει στην εκλογική εκείνη αναμέτρηση 30 κόμματα ή συνδυασμοί κομμάτων!
Με ελπίδες λιγοστές, έστω και απατηλές, που λέει και το γνωστό τραγούδι του Κόκοτα, ετοιμάζονται αρκετοί να πάρουν μέρος στις προσεχείς εκλογές. Πάντα με τα διαχρονικά μεσσιανικά συνθήματα περί αναγέννησης, κάθαρσης, δικαιοσύνης και ό,τι άλλο μπορεί να μοιάζει στα μάτια του εκλογικού σώματος ως όραμα. Ένα όραμα που ενστερνίζονται βεβαίως όσοι θεωρούν τον εαυτό τους αδικημένο ή επειδή δεν έχουν επιτύχει αυτά που θα ήθελαν, με βάση τη λογική «να ψοφήσει η κατσίκα του διπλανού μου, μια και δεν μπόρεσα εγώ να αποκτήσω δική μου».
Εδώ που τα λέμε, ακόμη και μεταξύ των έμπειρων αναλυτών υπάρχει μία διάσταση απόψεων για το τι μπορεί να βγάλει η κάλπη. Στο μόνο που δεν διαφωνούν είναι ποιο θα είναι το πρώτο κόμμα, παρά την πεποίθηση του κ. Ανδρουλάκη ότι το δικό του κόμμα θα είναι πρώτο. Άλλωστε η ελπίδα, έστω και φρούδα, πεθαίνει τελευταία.
Από κει και κάτω όμως τι γίνεται; Πολλοί υποστηρίζουν ότι το κόμμα Τσίπρα θα ξεπεράσει το ΠΑΣΟΚ! Δεν ξέρω αν αισθάνεται την ανάσα του Αλέξη ο Νίκος, όπως λένε και στον στίβο. Όμως, στο μέτρο που μπορεί κανείς να λάβει υπόψη του τι βγάζουν οι δημοσκοπήσεις, πώς να καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι το κόμμα Τσίπρα μπορεί να φτάσει ή να ξεπεράσει το ΠΑΣΟΚ, όταν σε όλες τις έρευνες όπου οι πολίτες έχουν ερωτηθεί για τον κ. Τσίπρα και το κόμμα του ένα ποσοστό που εγγίζει το… 80% αποφαίνεται ότι δεν πρόκειται να τον ψηφίσει;
Το ίδιο ισχύει και για τη σύγχρονη «πασιονάρια» του αντισυστημισμού, την κυρία Καρυστιανού, που ο κόσμος -ευτυχώς έστω και αργά- έχει κάνει τη διάκριση μεταξύ της εκδήλωσης συμπάθειας για το δράμα που έχει περάσει και της απόπειρας να εκμεταλλευθεί τη λαϊκή αυτή συμπάθεια για να ανελιχθεί πολιτικά. Ιδέα βεβαίως που άλλοι τής την έβαλαν!
Τις ίδιες ελπίδες για να σώσουν την Ελλάδα έχουν και άλλα κόμματα που αδίκως θεωρούν ότι μπορούν να πρωταγωνιστήσουν. Ασφαλώς και ενδέχεται να προσελκύσουν τις ψήφους «αντί», όσων δεν αποφασίσουν να απόσχουν από τις εκλογές. Αλλά μέχρι εκεί.
Τούτων δοθέντων το κρίσιμο ερώτημα είναι πότε θα επιτευχθεί αυτοδυναμία ή στην ακραία περίπτωση κυβερνητική συνεργασία, αναλόγως με τα μυαλά που θα κουβαλάνε τη συγκεκριμένη στιγμή κάποιοι πολιτικοί αρχηγοί. Όλα τα άλλα είναι για τις παραπολιτικές στήλες και για να μη μένουν λευκές σελίδες στις εφημερίδες.
Εφημερίδα Απογευματινή
