Μπορεί οι κοινωνίες να αργούν σε αντιδράσεις, αλλά στο τέλος έχουν αυτό το ιδιαίτερο ένστικτο που ακυρώνει τελικώς τον προηγούμενο παρορμητισμό τους και εισάγει τη λογική στις αποφάσεις τους. Κλασικό παράδειγμα αυτής της κοινωνικής συμπεριφοράς είναι το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών στην Αμερική, όπου ο Τραμπ υπέστη μία άνευ προηγουμένου ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές για την επιλογή των μελών των δύο νομοθετικών σωμάτων που συγκροτούν το Κογκρέσο.
Το αποτέλεσμα ήταν μία ήττα της αλαζονείας και του ναρκισσισμού, δύο ψυχολογικών ασθενειών που διέκριναν τη συμπεριφορά του σημερινού προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά και κυρίως αυτό του ναρκισσισμού, που αναγνωρίζει η ψυχολογία ως ασθένεια, ο Ντόναλντ Τραμπ θα έπρεπε να συγκαταλεγόταν -αν χρονικά προλάβαινε την περίπτωσή του- στο βιβλίο «Ασθενείς ηγέτες στην εξουσία», που έχει γράψει ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας στην κυβέρνηση Κάλαχαν Ντέιβιντ Όουεν, ο οποίος μάλιστα έχει και την ιδιότητα του γιατρού και επομένως είναι απολύτως αρμόδιος να διακρίνει τις ασθένειες, κυρίως δε τις ψυχολογικές, κορυφαίων ηγετών του κόσμου τούτου. Σίγουρα ο Τραμπ δεν επρόκειτο να του ξεφύγει! Ειδικά μάλιστα καθώς στο επιστημονικό κατά τα άλλα αυτό πόνημα του Όουεν ο συγγραφέας περιλαμβάνει παραδείγματα ηγετών και υπό την εξής έννοια: ενώ εμφανίζονταν να μην πάσχουν από κλινικά νοσήματα, εντούτοις είχαν συμπεριφορές που στην ψυχολογία αποκαλούνται «σύνδρομο της ύβρεως». Που στην επιστημονική γλώσσα σημαίνει μειωμένη αντίληψη της πραγματικότητας συνοδευόμενη από υπερβολική αυτοπεποίθηση. Αυτή δε η αδικαιολόγητη συνήθως αυτοπεποίθησή τους εξωθεί αυτούς που πάσχουν από το συγκεκριμένο σύνδρομο να απαξιώνουν τις αντίθετες απόψεις αλλά και κάθε άποψη, εκτός και αν είναι η δική τους. Αυτή η τάση για απαξίωση γίνεται και ιδιαιτέρως προσβλητική, αν μάλιστα συνοδεύεται από την αμετροέπεια που επιτρέπει στον ασθενή ηγέτη η «αυτοπεποίθησή του». Μία τέτοια απαξιωτική όσο και προσβλητική αναφορά είχε κάνει ο Τραμπ για τη Νορβηγία, όταν δεν του είχε απονεμηθεί το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, καθώς ο ίδιος πίστευε ότι τερμάτιζε τους ανά τον κόσμο πολέμους. Και είχε αποκαλέσει τη Νορβηγία χώρα… απόπατο!
Θα αλλάξουν τα πράγματα, δεδομένου μάλιστα ότι ο ηττηθείς πρόεδρος κοντράριζε ανοικτά και την Ευρώπη; Ασφαλώς δεν θα είναι για αυτόν, μετά την ήττα του, ανεξέλεγκτο βιλαέτι η Αμερική, καθώς έχει τη δυνατότητα το μη ελεγχόμενο πλέον από αυτόν Κογκρέσο να του κάνει τη διακυβέρνηση δύσκολη, όσον αφορά τις αυθαιρεσίες του στις οποίες έχει ειδικότητα. Το ξέρει άλλωστε αυτό και είναι ένας λόγος για τον οποίον, αντιδρώντας στο αποτέλεσμα, θεώρησε σκόπιμο να υπενθυμίσει το προνόμιο του βέτο που έχει αλλά και τη δυνατότητα των εκτελεστικών διαταγμάτων. Πολλών αναλυτών πάντως η άποψη είναι ότι η ήττα μπορεί να τον κάνει ακόμη πιο απρόβλεπτο και άρα πιο επικίνδυνο. Όχι μόνο για τους ίδιους τους Αμερικανούς αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο.
Εφημερίδα Απογευματινή
