Ποια σχέση μπορεί να έχει το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία με τους 69 νεκρούς και τους πάνω από 100 τραυματίες με μία παιγνιώδη «αποκάλυψη» την οποίαν είχε κάνει ο Κωνσταντίνος Τσάτσος;
Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας λοιπόν είχε γράψει ένα άρθρο στο οποίο αναφερόταν σε μία επιστολή, η οποία, υποτίθεται, είχε ανακαλυφθεί σε ανασκαφές στην Αίγυπτο. Και με την οποία ο Ρωμαίος συγκλητικός Μενένιος Άππιος, που είχε χρηματίσει κυβερνήτης Αχαΐας, ενημέρωνε τον αντικαταστάτη του Αττίλιο Νάβιο για το τι σόι πράγμα είναι οι Έλληνες. Του έλεγε λοιπόν ότι δεν λείπει μεν η πολιτική σκέψη από την Ελλάδα -αντιθέτως αφθονεί-, με τη διαφορά ότι αυτοί που την κατέχουν φθείρονται ο ένας από τον άλλο σε μία αδιάκοπη και πεισματική αλλά και μάταιη σύγκρουση… Στον χαρακτήρα των Ελλήνων πολιτικών φωλιάζει η αρρώστια. Φωλιάζει στην άρνησή τους να δεχθούν να εξαφανίσουν το άτομό τους για την ευόδωση ενός ομαδικού έργου.
Βεβαίως ο Τσάτσος έκανε πλάκα, διότι δεν υπήρχε τέτοια επιστολή, αλλά την είχε εμπνευστεί προκειμένου πλαγίως να περιγράψει τις ασθένειες της ελληνικής πολιτικής ζωής. Και ποια η σχέση αυτών των ελληνικών, κατά Τσάτσο, ασθενειών με αυτό που συνέβη στην Ισπανία; Κανείς εκεί δεν προσπάθησε να εκμεταλλευθεί πολιτικά την τραγωδία, όπως συνέβη εδώ με το δυστύχημα των Τεμπών, το οποίο μάλιστα γέννησε και ένα κόμμα, που πλέον είναι στα αζήτητα, διότι ακριβώς ταυτίστηκε με την απόπειρα εκμετάλλευσης μιας τραγωδίας. Αντιθέτως στην Ισπανία αποδέχθηκαν ότι το δυστύχημα ήταν η συνέπεια ενός ανθρώπινου λάθους, όπως και εδώ άλλωστε…
Ο μύθος δηλοί πολλά. Πρώτα από όλα η απόπειρα πολιτικής εκμετάλλευσης οιουδήποτε συμβάντος πίσω από το οποίο κρύβονται άλλα αίτια, μη πολιτικά, αναδεικνύει ένδεια μεν πολιτικής σκέψης αλλά και κουτοπονηριά, με την οποία επιχειρείται να καλυφθούν ελλείψεις καθαρά πολιτικές. Δηλαδή επιχειρηματολογίας και εναλλακτικών προτάσεων στην αντιπολιτευτική αντιπαράθεση με οποιαδήποτε κυβέρνηση. Οπότε ο μετερχόμενος την τακτική αυτή αγκιστρώνεται σε μία περιστασιακή αφορμή, με επιχειρήματα μάλιστα συνωμοσιολογικού χαρακτήρα.
Βεβαίως μία τέτοια τακτική έχει συνήθως βραχυπρόθεσμα κέρδη, διότι, όπως είδαμε στη συγκεκριμένη περίπτωση του ελληνικού δυστυχήματος, τα προσωρινά αυτά κέρδη εξαϋλώθηκαν, καθώς με τον χρόνο σταδιακά αποκαλυπτόταν και η πολιτική γύμνια αυτών που ακολούθησαν την τακτική αυτή απέναντι σε βασικά προβλήματα της κοινωνίας. Και όταν το συναισθηματικό στοιχείο το άμβλυνε ο πανδαμάτωρ χρόνος και άρχισαν να κυριαρχούν ο ρεαλισμός και η λογική, χαμένοι βγήκαν οι εκμεταλλευτές της τραγωδίας.
Εξ όνυχος τον λέοντα, έλεγαν οι αρχαίοι, και τελικώς η κοινωνία, που μπορεί να παρασύρεται αρχικώς, στο τέλος καταλαβαίνει την ανεπάρκεια αυτών που επιχειρούν να την παρασύρουν. Και τους εξασφαλίζει τη θέση που αξίζει να κατέχουν, διότι άλλο πράγμα η συμπόνια και άλλο πράγμα να αναθέτεις τις τύχες σου σε επικίνδυνα ανεπαρκείς…
Εφημερίδα Απογευματινή
