Σήμερα διεξάγονται στις ΗΠΑ οι λεγόμενες ενδιάμεσες εκλογές για την εκλογή των εκπροσώπων των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικανών στα δύο νομοθετικά Σώματα που αποτελούν το Κογκρέσο. Oι Ρεπουμπλικανοί του προέδρου Τραμπ έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν καθώς εκφράζουν μία δικαιολογημένη ανησυχία ότι κινδυνεύουν να χάσουν ακόμη και τα παραδοσιακά προπύργια τα οποία είχαν αναδείξει τον Τραμπ στο υπέρτατο αξίωμα της υπερδύναμης.
Δεν φταίνε βεβαίως οι υποψήφιοι του Ρεπουμπλικανικού κόμματος για την ενδεχόμενη αποτυχία τους. Η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στον ίδιο τον πρόεδρο ο οποίος εντυπωσιάζει τον έξω κόσμο για τις αλλοπρόσαλλες αποφάσεις και πολιτικές του που πολλές φορές φάσκουν και αντιφάσκουν, ενώ στο εσωτερικό έχει απογοητεύσει ακόμη και τους υποστηρικτές του. Άλλωστε πώς να εμπιστευθούν κάποιον που τους υποσχέθηκε υγιή οικονομία και τώρα οι Αμερικανοί αντιμετωπίζουν και αυτοί το κόστος ζωής (όπως άλλωστε συμβαίνει και στον υπόλοιπο κόσμο) με ευθύνη και του προέδρου τους σε σχέση με τους πολέμους που άνοιξε και που επιβάρυναν και οι δικοί του (πέραν δηλαδή του πολέμου στην Ουκρανία) το κόστος της ενέργειας; Με όποιες επιπτώσεις κι αν αυτό έχει στις εθνικές οικονομίες; Πώς να εμπιστευθούν αυτόν που υποσχέθηκε καταπολέμηση της διαφθοράς που επί των ημερών του διογκώθηκε; Με την υπόσχεση ότι θα δίνει 5 χιλιάρικα σε δολάρια σε καθέναν που θα ψήφιζε τους Ρεπουμπλικανούς; Αυτό κι αν είναι παρακμή.
Ο κόσμος δεν πάει στη σωστή κατεύθυνση. Και αυτό οφείλεται σε αυτούς που τον οδηγούν. Οι ηγεσίες των μεγάλων κρατών, για την ακρίβεια των θεωρούμενων προηγμένων, είναι κατώτερες σε πολιτική ποιότητα συγκρινόμενες με τις πολιτικές προσωπικότητες που συνέβαλαν στην πρόοδο του κόσμου τούτου. Και αν πάρουμε για παράδειγμα τις δύο παραδοσιακές υπερδυνάμεις βλέπουμε ότι διακρίνονται για διαφορετικές μορφές αυταρχικών καθεστώτων, της Κίνας βεβαίως μη εξαιρουμένης. Για τον Ρώσο πρόεδρο δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Όσον αφορά τον Αμερικανό ποιος εγγυάται ότι η απώλεια της πλειοψηφίας στα δύο νομοθετικά Σώματα της χώρας του θα τον περιορίσουν, αν λάβουμε υπόψη ότι ακόμη και όταν είχε σε αυτά την κυριαρχία, κυβερνούσε όπως ο ίδιος ήθελε, γράφοντάς τα στα παλιότερα των υποδημάτων του; Όσο για την Ευρώπη, τα ζούμε ως λαοί της.
Αν λάβει κανείς υπόψη όλα αυτά πώς να μην θεωρήσει δικαιολογημένη την έλλειψη εμπιστοσύνης των κοινωνιών προς το πολιτικό σύστημα, γενικότερα; Σύμφωνοι. Οι λαοί μπορεί να έχουν πολλές φορές απαιτήσεις μεγαλύτερες από αυτές που θα επέτρεπε η λογική, καθώς δεν λαμβάνουν συνήθως υπόψη τις δυνατότητες του κράτους στο οποίο υπάγονται. Αλλά αν συνδυάσει κανείς τις απαιτήσεις αυτές (που ορισμένες μπορεί να είναι και δικαιολογημένες) με την ανικανότητα ή αναξιοπιστία των ηγεσιών τους, πώς να μη γυρίζουν την πλάτη σε αυτούς που λανθασμένα εμπιστεύτηκαν; Όσο το πολιτικό σύστημα και το προσωπικό του θα αποδεικνύεται χαμηλού επιπέδου και δυνατοτήτων τόσο ο κόσμος θα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην παρακμή…
Εφημερίδα Απογευματινή
