Ενώ η Τουρκία συνεχίζει τις ψυχολογικές επιχειρήσεις κατά της Ελλάδος παίζοντας με το νομοσχέδιο που δήλωσε ότι προτίθεται να καταθέσει, κάνοντας διαρροές τις οποίες στη συνέχεια θολώνει για να μετρήσει αντιδράσεις, έχει ενδιαφέρον ότι στη χώρα συνεχίζεται από ένα μέρος του πολιτικού και όχι μόνο συστήματος το αφήγημα των «ήρεμων νερών», τα οποία υποτίθεται ότι θα διαταραχθούν από τέτοιες κινήσεις.
Πρέπει κανείς να είναι εντελώς αποκομμένος από την πραγματικότητα, να έχει σοβαρά αντιληπτικά κενά ή να τρέχει κάτι άλλο, περίεργο, για να επιμένει σε κάτι το οποίο έχει τόση σχέση με την πραγματικότητα όση η Τουρκία με δυτικό κράτος.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι η Τουρκία αντιλαμβάνεται πως έχει περιθώρια να συνεχίζει όσο η ελληνική πλευρά διατηρεί αυτήν τη στάση, αλλά και ότι δεν μας παίρνουν επαρκώς στα σοβαρά συμμαχικές χώρες οι οποίες διαπιστώνουν ότι η Ελλάδα δεν είναι διατεθειμένη να αντιμετωπίσει σοβαρά την Τουρκία, ως αυτό που πραγματικά είναι και όχι ως αυτό που κάποιοι έχουν στο μυαλό τους.
Η Αθήνα, διαχρονικά και διακομματικά, αντιδρά μόνο όταν αναγκάζεται για να αποφύγει τα (πολύ) χειρότερα και όταν υπάρχει θέμα εσωτερικού πολιτικού κόστους, διότι η κοινή γνώμη παρακολουθεί και πιέζει.
Όπως είχε σχολιάσει ξένος παράγων, «η Ελλάδα δίνει την εντύπωση ότι δεν θέλει να επικρατήσει έναντι της Τουρκίας αλλά απλώς να επιβιώσει από την τουρκική απειλή». Και αυτό την οδηγεί σε διαρκείς εκπτώσεις μέσω ενός μακρόσυρτου μιθριδατισμού, όπου σε κάθε επόμενη φάση διαχειρίζεται τη ζημιά που έχει προκύψει από την προηγούμενη ολιγωρία. Όπως με την περίπτωση της μερικής οριοθέτησης με την Αίγυπτο, όπου αναγκαστήκαμε να αποδεχθούμε μειωμένη επήρεια θαλάσσιων ζωνών για να διεμβολίσουμε το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Κάθε φορά, επειδή η Ελλάδα δεν κάνει το αυτονόητο, προβαίνει η Τουρκία στο αδιανόητο και η ελληνική πλευρά περιορίζεται σε damage control.
Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο διάστημα γίνονται σοβαρές κινήσεις και στα εξοπλιστικά αλλά και σε επίπεδο εξωτερικής εξισορρόπησης με τις συμπληρωματικές μεταξύ τους ειδικές συνεργασίες με ΗΠΑ, Γαλλία και Ισραήλ και όχι μόνο.
Ένα μεγάλο μέρος όμως των τουρκικών αποτυχιών οφείλεται στις δικές τους επιλογές και όχι στον ελληνικό σχεδιασμό, ο οποίος επανειλημμένως διολισθαίνει σε πολιτική κατευνασμού και εξωραϊσμού της Τουρκίας, πληρώνοντας στη συνέχεια το τίμημα που επιβάλλει η πραγματικότητα.
Όπως με τη «Διακήρυξη Φιλίας» και την αιτιολογία ότι μας έδωσε χρόνο για να εξοπλιστούμε και να κάνουμε συμμαχίες, λες και δεν θα μπορούσαμε να τα κάνουμε εάν δεν υπογράφαμε το συγκεκριμένο κείμενο, το οποίο στην πραγματικότητα έδωσε χρόνο στην Τουρκία και όχι σε εμάς.
Και εκτός από χρόνο, της έδωσε και επιχείρημα για να διεκδικεί εξοπλιστική συνεργασία με ΗΠΑ και Ευρώπη.
Σύντομα η Ελλάδα, υπό την πίεση των τουρκικών κινήσεων, θα αναγκαστεί να λάβει αποφάσεις τις οποίες αναβάλλει επί χρόνια, καθώς θα καταστεί αδύνατη η διαιώνιση των ψευδαισθήσεων και η περαιτέρω μετάθεση αντιμετώπισης της πραγματικότητας.
Και τότε θα φανεί το κόστος της αδράνειας δεκαετιών στην άσκηση των αυτονόητων κυριαρχικών δικαιωμάτων και δικαιωμάτων κυριαρχίας.
Εφημερίδα Απογευματινή
