Μαρξιστές και παλικάρια γίνανε μαλλιά κουβάρια, για να παραφράσω γνωστή έκφραση. Διότι, πράγματι, αυτό που βλέπουμε να εκτυλίσσεται στην Αριστερά, πλην ΚΚΕ που είναι μία κατηγορία μόνο του, είναι προς λύπηση. Όχι διότι δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτούς, αλλά διότι έτσι και εκλείψουν, οι δημοσιογράφοι δεν θα έχουν να ασχολούνται ερμηνεύοντας την ιδεολογική μπουρδολογία στην πολιτική, καθώς και για την επιβεβαίωση στην πράξη του ανέφικτου των λεγομένων από αυτούς. Δι’ αυτό άλλωστε πρόκειται περί μπουρδολογίας. Κυρίως όμως θα στερηθούν αφορμών για πιπεράτα σενάρια οι συγγραφείς θεατρικών επιθεωρήσεων.
Αρχίζω να πιστεύω ότι κακώς επιτίθενται στον Αλέξη ότι τάχα μιμείται τον Ανδρέα και άλλα τινά. Θα έλεγα ότι εκών άκων, δηλαδή και να μην το ήθελε, επιτυγχάνει αυτό που πράγματι επέτυχε ο Ανδρέας, εξ Αμερικής προερχόμενος. Τον συλλάβατε, φαντάζομαι, τον υπαινιγμό. Λοιπόν, όπως εκείνος, δηλαδή ο Ανδρέας, διέλυσε την Αριστερά και τους κομμουνιστές, έτσι και ο Αλέξης απομυθοποίησε αυτό, έστω, το ελάχιστο που πίστευε μερίδα του κόσμου για την Αριστερά, γενικώς. Την απομυθοποίησε με τη διακυβέρνησή του. Και δεν πιστεύω να φαντάζεται κανείς ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας έχει νοσταλγήσει μια κυβέρνηση για δεύτερη φορά Αριστεράς. Δεδομένου δε ότι ο Αλέξης υποπτεύεται πως μετά την αποχώρησή του έγιναν και δύο, και τρία κόμματα αριστερά, με προοπτική να γίνουν κι άλλα τόσα, μπορεί να σκέφτηκε ότι καλό είναι να αναλάβω πρωτοβουλίες για να μην αρχίσουν οι ενώσεις και συνεργασίες και μας βγει καμιά νέα Αριστερά που θα διεκδικεί να πρωταγωνιστήσει και έτσι να πάει χαμένη η προηγούμενη προσπάθειά του. Της ανάδειξης δηλαδή της Αριστεράς ως αυτού που πραγματικά είναι…
Ενδιαφέρον επίσης είναι, ανεξαρτήτως των βλέψεων του Αλέξη, που απαρνιέται τους παλαιούς συντρόφους του για να δείξει ότι άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας, το ότι ο πρώην πρωθυπουργός και οι κύκλοι του αφήνουν να μαθευτεί πως δεν θέλουν να εμπλακούν στο νέο κόμμα παλαιά, πολιτικά έμπειρα στελέχη. Αυτό κι αν είναι ανέκδοτο. Διότι από πού κι ως πού απέκτησαν πολιτική εμπειρία οι προηγούμενοι σύντροφοί του; Ό,τι έμαθαν από πολιτική -αν το έμαθαν τελικώς- ήταν στου κασίδη το κεφάλι. Δηλαδή σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας, που φέρει βαρέως, με τα όσα υπέστη, τη διακυβέρνησή τους. Διότι, εδώ που τα λέμε, δεν ήταν και μόνος ο Αλέξης…
Το τελικό συμπέρασμα απ’ όλ’ αυτά είναι ότι η συγκεκριμένη Αριστερά, που δεν έχει τη συνοχή των κομμουνιστών του Περισσού, καίτοι είναι… ως εκ περισσού στην ελληνική πολιτική σκηνή, έχει μια εγκυκλοπαιδική συμβολή στο λήμμα των λεξικών περί πολιτικής. Διότι δεν είναι και εύκολο οι αερολογίες να συνθέτουν πολιτικό πρόγραμμα, κάτι το οποίο, ενώ το βρίσκουν δύσκολο να το επιτύχουν άλλα κόμματα και οι αρχηγοί τους, εντούτοις η με αποχρώσεις του κόκκινου μη κομμουνιστική Αριστερά το έχει κάνει επιστήμη.
Εφημερίδα Απογευματινή
