Η σκηνή από το Ευρωκοινοβούλιο τις προηγούµενες ηµέρες ήταν αφενός πρωτοφανής, αφετέρου ενθαρρυντική και ενδεχοµένως προµήνυµα για µια θετική αλλαγή στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Μετά την υπερψήφιση του νέου πλαισίου για τη µετανάστευση, µε την πρόβλεψη για ταχείες διαδικασίες απέλασης και δηµιουργία εξωχώριων κέντρων κράτησης των λαθροµεταναστών σε τρίτες χώρες, η πλειοψηφία των ευρωβουλευτών που στήριξαν την αλλαγή χειροκροτούσαν όρθιοι φωνάζοντας ρυθµικά και παρατεταµένα: «Send them back, send them back», «Στείλτε τους πίσω, στείλτε τους πίσω».
Για µια Ευρώπη η οποία επί µακρόν τελεί υπό την επιβολή και επιβουλή µιας ψευδο-ελίτ, η οποία συµµετέχει στον οργανωµένο και µεθοδικό εποικισµό της ηπείρου και στη βίαιη δηµογραφική της µετάλλαξη, αυτό αποτελεί σηµείο καµπής. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες υφίστανται εδώ και χρόνια µια κολοσσιαίων διαστάσεων ψυχολογική επιχείρηση εκβιασµού, προκειµένου να επιβληθεί µεταναστευτική πολιτική για την οποία ποτέ δεν συµφώνησαν και η οποία αποτελεί εργαλείο εθνικής και πολιτισµικής αποδόµησης και αντικατάστασης πληθυσµού.
Ας µη φοβόµαστε τις λέξεις και τις εκφράσεις. Ετσι συµβαίνει. Η κατάσταση που έχει διαµορφωθεί σε εκτεταµένες περιοχές της Ευρώπης, κυρίως σε πρωτεύουσες και µεγάλα αστικά κέντρα, δείχνει ακριβώς αυτό. Αντικατάσταση των ευρωπαϊκών πληθυσµών από αφροασιατικές µάζες, οι οποίες εισέρχονται κατά εκατοντάδες χιλιάδες εκτοπίζοντας τους γηγενείς. Οι πολιτικοί συνένοχοι, αντί να αντιµετωπίσουν το πρόβληµα, καταστέλλουν την έκφραση των Ευρωπαίων, για να µην ενοχληθούν οι εισβολείς. Αντί να ενσωµατωθούν οι ξένοι, πιέζονται οι Ευρωπαίοι να ενσωµατωθούν στους επήλυδες.
Οι πολιτικές συµµορίες -περί αυτού πρόκειται-, µε απολήξεις και προεκτάσεις στο διεθνές δουλεµπορικό κύκλωµα, προσπαθούν να πείσουν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες ότι αυτό είναι κάτι φυσιολογικό, διότι «η µετανάστευση πάντα συνέβαινε». Επιχειρούν να στιγµατίσουν ως δήθεν ακραίες τις φωνές που εν µέσω οργανωµένου επικοινωνιακού θορύβου από µιντιακούς βραχίονες υποστηρίζουν το αυτονόητο, ότι αυτό συνιστά βιασµό της Ευρώπης και ότι ο δυτικός πολιτισµός δεν µπορεί να αντικατασταθεί στον φυσικό του χώρο από σκοτεινά, αλλότρια, απάνθρωπα και εξ αυτού µη αφοµοιώσιµα πολιτισµικά και φυλετικά σύνολα.
Φρικώδη περιστατικά όµως, που πολλαπλασιάζονται σε όλη την Ευρώπη, βιασµών, δολοφονιών, αποκεφαλισµών, τροµοκρατικών επιθέσεων, κακοποίησης κυρίως γυναικών και επιθετικών συµπεριφορών έχουν οδηγήσει τους Ευρωπαίους πολίτες σε αντίδραση και σταδιακά σε πολιτική αντεπίθεση. Για ορισµένες χώρες είναι αργά και αυτό που έχει δηµιουργηθεί δεν θα µπορέσει να διορθωθεί αναίµακτα, µεταφορικά και κυριολεκτικά. Οσα βλέπουν πλέον το φως της δηµοσιότητας έπειτα από χρόνια συγκάλυψης ξεπερνούν και το πιο δυστοπικό σενάριο που θα µπορούσε να φανταστεί οποιοσδήποτε. Η οργουελική εκδοχή µοιάζει µπροστά στην πραγµατικότητα µε παιδικό παραµύθι. Μία από τις πιο αρρωστηµένες καταστάσεις είναι αυτή η οποία έχει διαµορφωθεί στη Βρετανία, η οποία επιβεβαιώθηκε από την πρόσφατη έρευνα Βρετανού βουλευτή και αρχηγού του κόµµατος Restore Britain, Ρούπερτ Λόου. Λεπτοµέρειες για µια αδιανόητης φρίκης, βιοµηχανικής κλίµακας κακοποίηση γυναικών, σε συντριπτικό βαθµό ανηλίκων, από πακιστανικές συµµορίες βλέπουν το φως της δηµοσιότητας µέσα από την έρευνα. ∆εν υπάρχει τρόπος να αποτυπωθεί το µέγεθος του εγκλήµατος.
Τουλάχιστον 250.000 περιπτώσεις περιστατικών κοριτσιών που έπεσαν θύµα βίας την οποία δεν χωράει ο ανθρώπινος νους. Και το χειρότερο είναι ότι υπήρχε ένα πέπλο συγκάλυψης σε όλο το φάσµα των αρµοδίων. Από την Αστυνοµία µέχρι τη ∆ικαιοσύνη, τους πολιτικούς και τους αρµοδίους ιδρυµάτων. Οµαδικοί βιασµοί µικρών παιδιών, κορίτσια που τα κρατούσαν σε κλουβιά σκύλων, κοπέλες που βιάζονταν από ζώα. Αυτά αναφέρει η έκθεση. Αυτά κάλυπταν αυτοί που θα έπρεπε να προστατεύουν τα θύµατα και να εξαρθρώσουν τα κυκλώµατα. Αντ’ αυτού, έγιναν συνεργοί.
Η πιο βαριά διάσταση της υπόθεσης δεν είναι µόνο η αγριότητα των εγκληµάτων, αλλά η διάρκεια και η ανοχή-συγκάλυψη από τις Αρχές. Η έκθεση περιγράφει ανήλικα κορίτσια που στρατολογούνταν µε δώρα, αλκοόλ, ναρκωτικά και ψευδή «προστασία», µεταφέρονταν µε ταξί σε σπίτια, ξενοδοχεία και διαµερίσµατα, βιάζονταν επανειληµµένα από οµάδες ανδρών, βιντεοσκοπούνταν για εκβιασµό και σε ορισµένες περιπτώσεις διακινούνταν από πόλη σε πόλη. Μιλά για εγκυµοσύνες ανηλίκων, εξαναγκαστικές εκτρώσεις, απειλές, ξυλοδαρµούς, αυτοτραυµατισµούς, απόπειρες αυτοκτονίας. Αθώες ζωές που καταστράφηκαν πριν καν ενηλικιωθούν.
Είναι ανατριχιαστική η στάση των θεσµών. Αστυνοµία, κοινωνικές υπηρεσίες, δήµοι, σχολεία, υπηρεσίες Υγείας, ακόµα και Αρχές αδειοδότησης ταξί, σύµφωνα µε την έκθεση, αδιαφορούσαν και συγκάλυπταν. Είχαν ενδείξεις, αναφορές, καταγγελίες, επαναλαµβανόµενα µοτίβα και απόγνωση θυµάτων. Παρ’ όλα αυτά, συχνά αντιµετώπισαν τα παιδιά ως «προβληµατικά», «αναξιόπιστα» ή δήθεν συναινούντα, ενώ απέφευγαν να αγγίξουν το εθνοτικό και κοινοτικό στοιχείο, από φόβο µήπως κατηγορηθούν για ρατσισµό! Η «πολιτική ορθότητα», η δειλία, η ιδεοληψία µετατράπηκαν σε εκούσια συνέργεια, σε έγκληµα κατά της ανθρωπότητας. ∆ιότι περί αυτού πρόκειται. Εχουµε πει κι άλλες φορές ότι στο εγγύς µέλλον θα στηθεί µια νέα Νυρεµβέργη για τη µεγαλύτερη προδοσία που έχει υποστεί η συνολική και συλλογική ∆ύση.
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
