H εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ είναι από εκφυλιστική ως αποκρουστική για οποιονδήποτε παρακολουθεί το κόμμα, είτε είναι αριστερός είτε ενεργός πολίτης που ενδιαφέρεται για τα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Κάποιοι, δε, λένε με χαιρεκακία πως αυτό είναι το τέλος που του αξίζει. Προφανώς δεν είναι έτσι, ούτε και αξίζει στον ΣΥΡΙΖΑ αυτή η κατάληξη. Τα κόμματα είναι προφανώς οι άνθρωποι που τα απαρτίζουν, είναι όμως και οι ιδέες που κουβαλούν στην πλάτη τους, ακόμα και η ιστορικότητά τους. Ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ πέθανε ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, το ίδιο ο Γιάννης Μπανιάς, ο Μίμης Δαρειώτης και άλλες σπουδαίες προσωπικότητες της ανανεωτικής και ευρωπαϊκής Αριστεράς.
Παρότι είναι χρεωμένος με τεράστια πολιτικά λάθη και με προσωπικές συμπεριφορές που ξεφτίλισαν την έννοια της Αριστεράς, παραμένει ένα κόμμα που κουβαλάει μπόλικη ιστορία, έχει ακόμα και σήμερα στους κόλπους του ανθρώπους σεβαστούς, όπως είναι ο Φώτης Κουβέλης, αλλά και μια ανεκτίμητη περιουσία. Δεν αναφερόμαστε, προφανώς, στην παχυλή κρατική επιχορήγηση ή στην εκλογική αποζημίωση που θα λάβει. Αναφερόμαστε πρωτίστως στα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας(ΑΣΚΙ) που έχουν έδρα τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στην Κουμουνδούρου και στην εφημερίδα Αυγή. Είναι προϋπόθεση να διατηρηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ για να υπάρξουν τα ΑΣΚΙ και να συνεχίσει να εκδίδεται η Αυγή. Και προϋπόθεση για να υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι να εκλέξει ένα πρόσωπο που να έχει στοιχειώδη σχέση με την ιστορία του κόμματος. Από τα υπάρχοντα στελέχη το μοναδικό πρόσωπο είναι η Ρένα Δούρου, που είναι σαρξ εκ της σαρκός του κόμματος, διαθέτει κομματικό πατριωτισμό, έχει ευρεία απήχηση στην εναπομείνασα βάση και πληροί και με το παραπάνω τις τυπικές υποχρεώσεις (σπουδές, ξένες γλώσσες, διοικητική εμπειρία). Επιπλέον, η κυρία Δούρου μπορεί να συνομιλήσει με άλλες δυνάμεις του ευρύτερου χώρου, όπως η Νέα Αριστερά και όχι μόνο.
Θα είναι εξευτελιστικό για τον χώρο και την (προφανώς τρωθείσα) ιστορία του κόμματος να περάσει στα χέρια του Παύλου Πολάκη, ενός προσώπου που είναι μουσαφίρης, δεν έχει την παραμικρή πολιτική και πολιτισμική σχέση με το κόμμα και φημίζεται για την τραμπούκικη συμπεριφορά του. Θα είναι αδιανόητο το άλλοτε πιο πρωτοπόρο κόμμα στα θέματα των ατομικών ελευθεριών και της χειραφέτησης να εκλέξει έναν ομοφοβικό πρόεδρο.
Εφημερίδα Απογευματινή
