Η εγκληματικότητα στη χώρα έχει χτυπήσει κόκκινο και είναι σαφές ότι το τσουνάμι της ανομίας δεν μπορεί να αναχαιτιστεί. Δεν αναφερόμαστε σε παρανομίες που αφορούν οικονομική παραβατικότητα, φοροδιαφυγή, απάτες και λοιπά αλλά στα εγκλήματα σκληρής βίας. Δολοφονίες, επιθέσεις, τραυματισμούς, ληστείες. Στο αστυνομικό δελτίο καθημερινά αποτυπώνεται μία κατάσταση που αποκαλύπτει ότι το πρόβλημα είναι δομικό, βαθύ και φθάνει μέχρι τις μικρές ηλικίες.
Καταγράφονται ακραία βία μεταξύ ανηλίκων, κοριτσιών και αγοριών, δολοφονίες γυναικών από τους συζύγους ή τους συντρόφους τους, ενδοοικογενειακή βία, συμπλοκές μεταξύ ομάδων νεαρών ατόμων, επιθέσεις από αγέλες σε μεμονωμένα άτομα.
Προφανώς δεν είναι απλό ζήτημα, για αυτό δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί και αντιθέτως εξαπλώνεται σε εύρος και κλιμακώνεται σε ένταση.
Από κάπου όμως θα πρέπει να ξεκινήσει η ανάλυση του προβλήματος για να υπάρξει η λύση του ή τουλάχιστον ο περιορισμός του, διότι μηδενισμός της εγκληματικότητας δεν μπορεί να υπάρξει πουθενά.
Μία καλή αρχή θα ήταν να καταγραφούν τα κοινωνικά, πολιτισμικά και εθνικά χαρακτηριστικά των εμπλεκομένων. Ποιες ομάδες ευθύνονται σε ποιο ποσοστό για τι είδους εγκλήματα.
Και επειδή πολλοί, οι γνωστοί από τον ευρύτερο γνωστό χώρο, θα σπεύσουν να πουν ότι αυτή είναι ρατσιστική προσέγγιση και μπορεί να ανοίξει άλλα ζητήματα, να πούμε προκαταβολικά ότι αυτό είναι υποκριτικό, αντιεπιστημονικό και λειτουργεί ως πέπλο συσκότισης και προστασίας των εγκληματιών και εις βάρος των θυμάτων, για τα οποία οι δήθεν ευαίσθητοι κόπτονται.
Δεν πρέπει να γίνει μία κοινωνιολογική ανάλυση για το υπόβαθρο των δραστών; Τι εθνικότητας (και όχι υπηκοότητας) είναι οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί ανά κατηγορία εγκλημάτων;
Για τα ποσοστά εγκληματικότητας των Ρομά γνωρίζουμε, ανακοινώνει τα στατιστικά εν μέρει τουλάχιστον η Αστυνομία, έχει αναφερθεί και ο ίδιος ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Οι συγκεκριμένοι είναι μία διακριτή πληγή, την οποία η πολιτεία αρνείται να αντιμετωπίσει και συνεχίζει να τους ονομάζει «ευάλωτους», ενώ ευάλωτα είναι τα θύματά τους.
Ποιες άλλες πολιτισμικές ή εθνοτικές ομάδες έχουν υψηλό ποσοστό συμμετοχής σε εγκληματικές ενέργειες και πώς αυτό αντιστοιχεί αναλογικά στο μέγεθος του πληθυσμού τους;
Έχουν πραγματικά ενσωματωθεί όλες οι ομάδες που έχουν έρθει κατά καιρούς, Αλβανοί, άλλοι Βαλκάνιοι, διάφοροι Ασιάτες, Πακιστανοί, Αφγανοί, Άραβες, Αφρικανοί κ.λπ.;
Η χορήγηση υπηκοότητας δεν σημαίνει ενσωμάτωση. Οι πολιτισμικές καταβολές και η ανατροφή εντός των οικογενειών δεν αλλάζουν από τα χαρτιά και μόνο.
Προφανώς κάποιοι, πολλοί ή λίγοι, έχουν ενσωματωθεί, σαφώς και υπάρχουν και πάντα υπήρχαν Έλληνες εγκληματίες.
Όλα αυτά δεν πρέπει να αποσαφηνιστούν ώστε να υπάρχει ακτινογραφία του προβλήματος για να εξεταστεί ο τρόπος διαχείρισης;
Τι είναι ρατσιστικό; Να καταγράφεις και να αναλύεις την προέλευση και τις συμπεριφορές των υπευθύνων ή να τα αφήνεις στο σκοτάδι στο όνομα της πολιτικής ορθότητας και να περιμένεις το επόμενο θύμα;
Ακόμα και αν τα πραγματικά στατιστικά, και όχι η υπηκοότητα, αποδείξουν ότι οι ελληνικής καταγωγής δράστες ευθύνονται σε μεγαλύτερο ποσοστό, δεν πρέπει να το γνωρίζουμε για να κοιτάξουμε το πρόσωπό μας στον καθρέφτη;
Έχουμε δύο επιλογές. Να αντιμετωπίσουμε ειλικρινά το πρόβλημα ή να σχολιάζουμε το κάθε επόμενο έγκλημα, αφήνοντας την κοινωνία να σήπεται μέχρι να αποσαθρωθεί πλήρως.
Εφημερίδα Απογευματινή
