Υπήρξε αχανής ανάλυση και σχολιασμός από τα διεθνή μίντια και κατ’ επέκταση τα ελληνικά για τυχόν επικράτηση ενός πράγματι ενδιαφέροντος υποψηφίου από την πλευρά των Δημοκρατικών του Τζέιμς Ταλαρίκο στο Τέξας. Τι σημαίνει αυτό; Ήττα για τον Κεν Πάξτον, πρώην εισαγγελέα με πολύ κακή φήμη και κατηγορίες κατά το παρελθόν για υποθέσεις διαφθοράς κατά την άσκηση των καθηκόντων του. Ο εν λόγω αποτέλεσε επιλογή του ίδιου του προέδρου Τραμπ ως υποψήφιου των Ρεπουμπλικανών στην Πολιτεία σε αντικατάσταση του παραδοσιακού υποψηφίου που θα σάρωνε στις εκλογές ως συνήθως. Η αιτία αυτή της τόσο ατυχούς απόφασης του κύκλου Τραμπ σχετικά με το Ρεπουμπλικανικό Τέξας ήταν ότι ο παραδοσιακός υποψήφιος δεν ήταν τόσο φιλικός απέναντι στον πρόεδρο. Όπως άλλωστε και η οικογένεια Μπους που δεν έκρυψε την προτίμησή της στη χθεσινή ψηφοφορία υπέρ του Δημοκρατικού Ταλαρίκο.
Το ζήτημα λοιπόν που, προπαγανδιστικά από την πλευρά των Δημοκρατικών, κυριάρχησε περί του ενδεχόμενου απώλειας από τους Ρεπουμπλικανούς της έδρας στο Τέξας (πρωτοφανές γεγονός από το 1988) δεν έχει τη σημασία που του δίνεται. Η προβολή μάλιστα ενός υπό διαμόρφωση ηγετικού προφίλ ενόψει των επερχόμενων προεδρικών εκλογών του 2028 δείχνει την ένδεια των Δημοκρατικών σε ηγετικές φυσιογνωμίες που θα μπορούσαν να τους οδηγήσουν σε μια νέα επιστροφή στο Λευκό Οίκο και σε μια κυρίαρχη θέση επιδραστικής επιρροής στην αμερικανική κοινωνία. Ας μην αγνοείται το γεγονός ότι απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της ασυνήθιστα έντονης προεκλογικής εκστρατείας για τις ενδιάμεσες εκλογές -για το Κογκρέσο και τους 36 κυβερνήτες Πολιτειών- στάθηκαν ο πρώην πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα κυρίως, αλλά και η Κάμαλα Χάρις και όχι μια νεοεισερχόμενη πολιτική προσωπικότητα. Βεβαίως υπάρχουν πρόσωπα όπως οι κυβερνήτες της Καλιφόρνιας και του Ιλινόις που από την πλευρά των Δημοκρατικών μπορούν να σταθούν ως αντίπαλο δέος στους Βανς και Ρούμπιο ή όποιους άλλους δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους για την κεντρική ή τη δεύτερη καρέκλα στον Λευκό Οίκο.
Αλλά προτού φθάσουμε στο 2028-2029 έχει μεγάλη σημασία για τη γεωπολιτική ισχύ της Δύσης στο παγκόσμιο power game, αλλά και την πλήρως απορυθμισμένη συνοχή της, το σήμερα. Και αυτό έχει διάρκεια μία ολόκληρη διετία. Σε αυτό το ιδιότυπο «ιντερμέτζο» μέχρι τις επόμενες εκλογές στις ΗΠΑ και σωρεία κρίσιμων εθνικών εκλογών στην Ευρώπη κυρίαρχος του παιχνιδιού θα είναι ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και η δεσπόζουσα συνιστώσα στους Ρεπουμπλικανούς «Make America Great Again» (MAGA).
Το πραγματικό ζήτημα που θα πρέπει να απασχολήσει το Κογκρέσο των ΗΠΑ και τα διεθνή μίντια, μέχρι και τους κύκλους της MAGA στους Ρεπουμπλικανούς, είναι μία παρεξήγηση η οποία εμφανώς κυριαρχεί στη σκέψη και την αντίληψη των πραγμάτων από την πλευρά του προέδρου Τραμπ. Είναι εμφανές από την άσκηση της εξουσίας του την πρώτη διετία ότι θεωρεί -έχοντας υποστεί σωρεία δικαστικών διώξεων και δεσποτικής πέραν κάθε ορίου εχθροπάθειας από την πλευρά του πολύ ισχυρού δικτύου δυτικής επιρροής της παγκοσμιοποίησης, των «ανοιχτών συνόρων» και της woke ατζέντας- πως η επιχειρηματική οικογένεια του ομίλου Τραμπ ανέλαβε την αποκατάσταση της Αμερικής και της Δυτικής οντότητας και όχι το αντίθετο. Ότι η Αμερική, των πολιτών αλλά και ισχυρών ελίτ της ηγεμονικής δύναμης στη Δύση, τον εξέλεξε πρόεδρο και ηγέτη της παρά τα προσκόμματα που έθεσαν οι αντίπαλοί του. Αντί κατ’ επέκταση το τραστ Τραμπ να υπηρετήσει την Αμερική και τη Δύση, προωθεί συναλλακτικά σε διεθνές επίπεδο τα συμφέροντα του ομίλου θεωρώντας ότι έτσι υπηρετεί την ανασυγκρότηση και την αναδόμηση της Δύσης. Η παρεξήγηση πρέπει να λυθεί μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες, με εξέλιξη στα μέτωπα του πολέμου και των δασμών, και στη συνέχεια σε δύο μήνες, μέχρι την επίσκεψη Τραμπ στην Κίνα και τη δρομολόγηση μιας «νέας Γιάλτας», να δομηθεί μια «νέα τάξη» στον Λευκό Οίκο στο πλευρό του προέδρου.
Εφημερίδα Απογευματινή
