Ύστερα από μία από τις σπουδαιότερες αμυντικές παραστάσεις στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου, η ομάδα του Τόμας Τούχελ ράγισε τις καρδιές των Μεξικανών στο Στάδιο Αζτέκα. Οι αναφορές στο 1986 και σε όλα όσα το συνόδευαν ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Με την Αγγλία να νικά το Μεξικό σε μια επική μάχη παίζοντας με δέκα παίκτες, θα αντιμετωπίσει το Σάββατο τη Νορβηγία στα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Εδώ, η Daily Mail Sport εξετάζει τα σημαντικότερα σημεία πίσω από τον εντυπωσιακό θρίαμβο της Αγγλίας.
Ο τελικός είναι πλέον ορατός.
Αυτή ήταν μια βραδιά που θα μπορούσε να εκτοξεύσει την Αγγλία προς τον πρώτο της τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου μετά το 1966. Ο Τούχελ και οι παίκτες του θα πρέπει πλέον να το πιστεύουν πραγματικά. Έχουμε μιλήσει και στο παρελθόν για τις στιγμές «απογείωσης» μέσα σε ένα τουρνουά και αυτή θα πρέπει να είναι η στιγμή της Αγγλίας. Αυτό ακριβώς χρειαζόταν η ομάδα του Τούχελ: να επικρατήσει σε μια επική μάχη απέναντι σε όλες τις πιθανότητες. Μια νίκη με αυτόν τον τρόπο πρέπει να κάνει τους Άγγλους ποδοσφαιριστές να πιστέψουν ότι μπορούν να πετύχουν τα πάντα. Έτσι λειτουργεί η ψυχολογία του αθλητισμού υψηλού επιπέδου. Αυτή ήταν μια νίκη που θα μνημονεύεται για γενιές από την ομάδα του Τούχελ. Η αμυντική προσπάθεια στα τελευταία 25 λεπτά ήταν συγκλονιστική.
Παρά το γεγονός ότι το Μεξικό είχε την κατοχή της μπάλας μετά το αριθμητικό του πλεονέκτημα, ολοκλήρωσε τον αγώνα με μόλις πέντε σουτ στον στόχο — ακριβώς όσα είχε και η Αγγλία. Αυτό έλεγε τα πάντα για το πόσο σκληρά δούλεψαν οι Άγγλοι και πόσο οργανωμένοι και αποφασιστικοί ήταν.
Ο Τούχελ πέτυχε απόλυτα στις τακτικές του επιλογές στο Αζτέκα — από το χαμηλό αμυντικό μπλοκ των πρώτων λεπτών μέχρι τη διάταξη με πέντε αμυντικούς στο τέλος — και από εδώ και πέρα τίποτα δεν θα πρέπει να τους φοβίζει.
Με τη Βραζιλία εκτός διοργάνωσης, η Νορβηγία και ο Έρλινγκ Χάαλαντ δεν θα αποτελέσουν εύκολο εμπόδιο στο Μαϊάμι. Οι Σκανδιναβοί είναι από τις πιο οργανωμένες και συμπαγείς ομάδες του τουρνουά, διαθέτοντας παράλληλα παίκτες υψηλής ποιότητας. Κατά κάποιο τρόπο, είναι η ομάδα που θα ήθελε να είναι η Αγγλία. Ωστόσο, η Αγγλία θα προσεγγίσει αυτή την αναμέτρηση με αυτοπεποίθηση — η Νορβηγία βρίσκεται μόλις στη 19η θέση της παγκόσμιας κατάταξης — και δεν θα πρέπει να χάσει τον ύπνο της στη σκέψη πιθανών ημιτελικών με αντιπάλους όπως η Αργεντινή, η Ελβετία, η Αίγυπτος ή η Κολομβία. Ναι, ίσως προτρέχουμε. Αλλά στο κομμάτι του ταμπλό όπου βρίσκεται η Αγγλία δεν υπάρχουν τέλειες ομάδες. Δεν υπάρχει ούτε η Γαλλία ούτε η Ισπανία. Αυτό που πέτυχαν οι παίκτες του Τούχελ ήταν ηρωικό και υπέροχο. Σήμερα θα ξυπνήσουν έχοντας την αίσθηση ότι μπροστά τους ανοίγεται μια χρυσή ευκαιρία.
Επιτέλους, βάθος στον πάγκο!
Εδώ και χρόνια λέμε ότι στα σύγχρονα Παγκόσμια Κύπελλα των 48 ομάδων οι τίτλοι κατακτώνται από τα ρόστερ και όχι μόνο από τις βασικές ενδεκάδες.
Και επιτέλους η Αγγλία είδε το δικό της βάθος να κάνει τη διαφορά. Η Αγγλία δεν είχε κανένα δικαίωμα να κρατήσει αυτό το παιχνίδι. Ήδη στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου υστερούσε στην κατοχή της μπάλας, παρότι βρισκόταν μπροστά στο σκορ.
Όταν ο Τζάρελ Κουάνσα αποβλήθηκε, έμοιαζε αδύνατο να αντέξει. Όχι σε αυτή την ατμόσφαιρα. Όχι σε αυτό το υψόμετρο. Απέμεναν ακόμη 36 λεπτά αγώνα — συν τα 11 λεπτά καθυστερήσεων που ακολούθησαν — όταν ο Κουάνσα αποχώρησε. Κι όμως, από εκείνο το σημείο και μετά η Αγγλία δέχθηκε μόνο ένα γκολ από πέναλτι. Αυτό οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στην προσπάθεια, την αποφασιστικότητα και τις ολοένα πιο καθοριστικές επεμβάσεις του Τζόρνταν Πίκφορντ. Αλλά κυρίως οφειλόταν στον τρόπο με τον οποίο ο Τούχελ χρησιμοποίησε τις αλλαγές του και τροποποίησε τον σχηματισμό της ομάδας. Όταν η Αγγλία πέρασε σε διάταξη με πέντε αμυντικούς, μπήκαν στον αγώνα οι Τζον Στόουνς και Νταν Μπερν.
Ο Στόουνς έχασε τη θέση του μετά από μόλις ένα παιχνίδι στο τουρνουά, ενώ ο Μπερν αγωνιζόταν για πρώτη φορά. Και οι δύο θα μπορούσαν δικαιολογημένα να αισθάνονται πικραμένοι. Όμως ο Τούχελ πιστεύει βαθιά στον χαρακτήρα και την προσωπικότητα αυτού του γκρουπ. Και εδώ αυτό φάνηκε ξεκάθαρα.
Ο Μπερν ειδικά ήταν εκπληκτικός, απομακρύνοντας συνεχώς σέντρες με το κεφάλι και ρίχνοντας το σώμα του μπροστά σε σουτ. Ο Στόουνς, από την άλλη, πραγματοποίησε μία από τις σπουδαιότερες απομακρύνσεις που έχουμε δει ποτέ, βαθιά στις καθυστερήσεις, σπρώχνοντας μια χαμένη μπάλα δίπλα από το δοκάρι τη στιγμή που η καταστροφή πλησίαζε. Αυτή ήταν επιτέλους η Αγγλία που φέρει την υπογραφή του Τούχελ.
Ο Τζουντ, το λιοντάρι, ξανά.
Πώς να σταματήσει κανείς να γράφει και να μιλά για τον μεγάλο πρωταγωνιστή της Αγγλίας σε αυτό το τουρνουά; Αυτός ήταν για ακόμη μία φορά ο Μπέλινγχαμ που όλοι περιμέναμε να δούμε. Και ίσως υπάρχουν πλέον ενδείξεις ότι αρχίζει να παρασύρει και τους υπόλοιπους μαζί του. Με τόση συζήτηση πριν από τον αγώνα για τις επιπτώσεις του υψομέτρου, η συγκεκριμένη εμφάνιση είχε να κάνει σε μεγάλο βαθμό με τη νοοτροπία. Όπως λέει και το γνωστό ρητό: αν πιστεύεις ότι είσαι κουρασμένος, τότε θα αισθανθείς κουρασμένος.
Από τα πρώτα λεπτά φαινόταν πόση ενέργεια ξόδευαν αρκετοί παίκτες του Τούχελ προσπαθώντας να ελέγξουν τα διαστήματα κατοχής του Μεξικού. Ο Μπέλινγχαμ, όμως, δεν έδειχνε να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για αυτό. Νωρίς στο παιχνίδι, ύστερα από μια κούρσα για να πιέσει έναν Μεξικανό αντίπαλο, χαμογέλασε και φούσκωσε τα μάγουλά του, σχεδόν σαρκάζοντας την κούραση.
Το χαρακτηριστικό των πραγματικά μεγάλων ποδοσφαιριστών, όμως, είναι ότι γνωρίζουν πότε πρέπει να κάνουν οικονομία δυνάμεων και πότε να πατήσουν το γκάζι. Ο Λιονέλ Μέσι είναι πιθανότατα ο καλύτερος όλων των εποχών σε αυτό. Είναι κάτι που έρχεται με την εμπειρία και ο Μπέλινγχαμ διαθέτει ωριμότητα πολύ μεγαλύτερη από την ηλικία του.
Εδώ, για παράδειγμα, ο 23χρονος διέκρινε την ευκαιρία για το πρώτο γκολ. Καθώς ο Μπουκάγιο Σάκα ξεπέρασε τον αντίπαλό του από τα δεξιά, ο Μπέλινγχαμ διάβασε τη φάση και με μια ξαφνική έκρηξη ταχύτητας προσπέρασε δύο αδρανείς Μεξικανούς αμυντικούς για να σκοράρει με κεφαλιά.
Έμοιαζε εύκολο. Δεν ήταν. Προέρχεται από ευφυΐα και επιθυμία. Ο Μπέλινγχαμ διαθέτει και τα δύο. Οι Νορβηγοί θα πρέπει να βρουν τρόπο να τον σταματήσουν. Και δεν θα είναι εύκολο.
Τώρα τα άσχημα νέα…
Η Αγγλία αντιμετωπίζει πρόβλημα στον αέρα και στις δύο περιοχές από την πρώτη ημέρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Και αυτό το πρόβλημα δεν έχει εξαφανιστεί. Ναι, η πεντάδα στην άμυνα του Τούχελ ήταν εξαιρετική όταν κλήθηκε να οχυρωθεί μπροστά από την εστία της στα τελευταία 30 λεπτά. Όμως αυτή ήταν μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης που έβγαλε προς τα έξω τον καλύτερο εαυτό μιας αφοσιωμένης ομάδας. Αυτό που ο Τούχελ δεν έχει ακόμη λύσει είναι η σύνδεση της τετράδας της άμυνας με τον τερματοφύλακα σε κανονικές συνθήκες παιχνιδιού.
Και τώρα ακολουθεί ο Έρλινγκ Χάαλαντ.
Αφού πέτυχε δύο γκολ στον αποκλεισμό της Βραζιλίας στο Νιου Τζέρσεϊ, ο επιθετικός της Μάντσεστερ Σίτι θα παρακολουθεί τον τρόπο που αμύνονται οι κεντρικοί αμυντικοί της Αγγλίας και θα τρίβει τα χέρια του. Σε ένα από τα γκολ του απέναντι στη Βραζιλία, ο Χάαλαντ κυριάρχησε στον αέρα απέναντι στον αμυντικό της Άρσεναλ, Γκαμπριέλ. Αυτή τη στιγμή ούτε ο Μαρκ Γκουέχι ούτε ο Έζρι Κόνσα φαίνεται να τον ανησυχούν ιδιαίτερα. Σχεδόν όλες οι ευκαιρίες του Μεξικού — και φυσικά το γκολ του — κατά τη διάρκεια του εξαιρετικού διαστήματός του προς το τέλος του πρώτου ημιχρόνου προήλθαν από εναέριες μπαλιές.
Ο Πίκφορντ πραγματοποίησε την καλύτερη απόκρουσή του σε ολόκληρο το τουρνουά νωρίς στο παιχνίδι, σταματώντας τον Ραούλ Χιμένες. Ήταν μια τεράστια στιγμή. Ένα γκολ εκείνη τη στιγμή, όταν το Μεξικό κυριαρχούσε, θα είχε βάλει την Αγγλία σε πολύ δύσκολη θέση. Ο Πίκφορντ ήταν εξαιρετικός και στο τέλος. Ωστόσο, η σύνδεση μεταξύ του τερματοφύλακα της Έβερτον και των δύο κεντρικών αμυντικών του δεν λειτουργεί ακόμη όπως πρέπει.
Και τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα ούτε στην αντίπαλη περιοχή. Οι στημένες φάσεις για τις οποίες μιλά εδώ και τόσο καιρό ο Τούχελ έχουν απογοητεύσει σε μεγάλο βαθμό σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Σε κάποια στιγμή ο Άγγλος τεχνικός σηκώθηκε από τον πάγκο του αναρωτώμενος πώς δύο επιθετικά πλάγια άουτ κατέληξαν απευθείας εκτός αγωνιστικού χώρου. Η Αγγλία έχει τώρα τρεις συνεχόμενες ημέρες προπονήσεων στη βάση της στο Κάνσας και αυτό μπορεί να αποδειχθεί ανεκτίμητο. Η έλλειψη σιγουριάς σε μια άμυνα που δεν δέχθηκε ούτε ένα γκολ στα προκριματικά αποτελεί αυτή τη στιγμή το μεγαλύτερο εμπόδιο ανάμεσα στην ομάδα και τη διεκδίκηση της απόλυτης δόξας.
Προσοχή σε μια σημαντική αλλαγή.
Νωρίτερα σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν σαφές ότι οι αξιωματούχοι του VAR είχαν λάβει οδηγίες να παρεμβαίνουν μόνο όταν ήταν απολύτως απαραίτητο. Όμως κάτι έχει αλλάξει και η Αγγλία πρέπει να το καταλάβει γρήγορα. Υπάρχει η αίσθηση εδώ στην Αμερική ότι οι διαιτητές και οι υπεύθυνοι του VAR έλαβαν μετά τη φάση των ομίλων οδηγία να χαμηλώσουν το όριο παρέμβασης. Το έχουμε δει και σε άλλους αγώνες των νοκ άουτ.
Και τώρα το είδαμε και εδώ. Όλες οι αποφάσεις σε αυτό το παιχνίδι ήταν σωστές. Η έκπληξη για την Αγγλία ήταν ότι τίποτα από αυτά δεν θα είχε συμβεί κατά τις δύο πρώτες εβδομάδες της διοργάνωσης.
Ήταν εύκολο να νιώσει κανείς συμπάθεια για τον Κουάνσα, καθώς δεν υπήρχε κακή πρόθεση στο μαρκάρισμά του στις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου. Ήταν από εκείνες τις φάσεις που, όταν παρουσιάζονται στον διαιτητή ως παγωμένη εικόνα σε μια οθόνη, φαίνονται φρικτές. Παρόλα αυτά, είχε πατήσει πάνω στην μπάλα και βρήκε τη γάμπα του αντιπάλου του. Ήταν κόκκινη κάρτα. Όσο για τα δύο πέναλτι, ο διαιτητής είδε το ένα και έχασε το άλλο.
Πριν όμως η Αγγλία και ο αρχηγός της, Χάρι Κέιν, διαμαρτυρηθούν υπερβολικά, ας θυμηθούν το πέναλτι που κέρδισε ο ίδιος μέσω VAR στον ημιτελικό του Euro 2024 απέναντι στην Ολλανδία στο Ντόρτμουντ. Δεν ήταν και τόσο διαφορετική περίπτωση.
Το θέμα είναι ότι έτσι θα κυλήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 από εδώ και πέρα. Έχει αποκτήσει κάτι από τη νοοτροπία της Πρέμιερ Λιγκ και, παρότι αυτό είναι μάλλον λυπηρό, η Αγγλία οφείλει να βεβαιωθεί ότι έχει καταλάβει το μήνυμα και ότι θα βρεθεί στη σωστή πλευρά των μεγάλων αποφάσεων όταν αυτές αναπόφευκτα προκύψουν.
Αυτό μπορεί να είναι η διαφορά ανάμεσα στην επιστροφή στην πατρίδα ως ήρωες ή ως ακόμη μία ομάδα που έφτασε κοντά αλλά δεν τα κατάφερε.
Του IAN LADYMAN / ©Associated Newspapers Limited
