Έλαβα ένα μήνυμα από έναν από τους παλαιότερους φίλους μου το Σαββατοκύριακο. Είναι οπαδός της Μάντσεστερ Σίτι σε όλη του τη ζωή. Μου έστειλε δύο φωτογραφίες με καμιά δωδεκαριά φίλους μας, τραβηγμένες σε έναν σταθμό εξυπηρέτησης αυτοκινητιστών στον αυτοκινητόδρομο M6 με κατεύθυνση προς νότο, στις 30 Μαΐου 1999.
Υπήρχαν κόκκινες και μαύρες φανέλες της City, κίτρινες και μαύρες φανέλες της City και μερικές κλασικές γαλάζιες φανέλες επίσης. Τα χέρια ήταν σηκωμένα, τα κασκόλ ψηλά. Η διάθεση ήταν ανεβασμένη. Η City επρόκειτο να αντιμετωπίσει τη Gillingham στον τελικό των play-off της Second Division στο Wembley.
Έπειτα από ένα απίστευτα δραματικό φινάλε, η City κέρδισε τον αγώνα στα πέναλτι και
προβιβάστηκε σε αυτό που σήμερα ονομάζεται Championship. Ορισμένοι λένε ότι ήταν ο σημαντικότερος αγώνας στην ιστορία της City. Έχει καταλήξει να συμβολίζει το πνεύμα αντίστασης του παλιού συλλόγου, του συλλόγου πριν από το Abu Dhabi. Μεταξύ ορισμένων οπαδών της City, αυτό το πνεύμα αντίστασης της εποχής του Blitz έχει επανεμφανιστεί μετά την αποκάλυψη των καταδικαστικών αποφάσεων εναντίον του συλλόγου στη μακροχρόνια υπόθεσή του με την Premier League.
«Αυτή τη στιγμή ξεθάβω τον εξοπλισμό της Kappa, τις φουσκωτές μπανάνες και τις μάσκες του Frank Sidebottom», έγραψε ο φίλος μου στο μήνυμα κάτω από τις φωτογραφίες από τον σταθμό εξυπηρέτησης. «Ας έρθει ό,τι είναι να έρθει».
Έχω διαβάσει και άλλα παρόμοια συναισθήματα από τη διασπορά των οπαδών της City.
Ο Colin Shindler, συγγραφέας του Manchester United Ruined My Life, έγραψε στους Times το Σαββατοκύριακο: «Από την εξαγορά από το Abu Dhabi το 2008, η Manchester City έχει κερδίσει αμέτρητους τίτλους, αλλά έχει χάσει την ακεραιότητά της. Ίσως αυτή η νέα τροπή των γεγονότων να επιτρέψει στον αγαπημένο μου σύλλογο να κοιταχτεί ξανά στον καθρέφτη και να αισθανθεί υπερήφανος για αυτό που βλέπει. Δεν χρειάζεται να κερδίσει κανέναν τίτλο για να το κάνει αυτό».
Και ο Mark Hodkinson, συγγραφέας του Blue Moon: Down Among the Dead Men With Manchester City, έγραψε στον Observer: «Εκείνα τα χρόνια χωρίς τρόπαια και εκείνη η περίοδος στην τρίτη κατηγορία της Αγγλίας δίδαξαν στους ανθρώπους της Manchester City να είναι υπομονετικοί και πιστοί και δημιούργησαν ένα αυθεντικό κοινοτικό αλλά και πραγματιστικό πνεύμα, το οποίο έχει περάσει στην επόμενη γενιά οπαδών σαν ένα στραβό οικογενειακό κειμήλιο».
Οι περισσότεροι οπαδοί της City είναι θυμωμένοι. Φυσικά και είναι θυμωμένοι. Αυτή τη στιγμή, πολλοί από αυτούς φαίνεται να είναι περισσότερο θυμωμένοι με εκείνους που μετέφεραν τα άσχημα νέα. Θέλουν να πυροβολήσουν τον αγγελιοφόρο. Είναι ένα πανάρχαιο ένστικτο.
Με τον καιρό, ίσως στρέψουν την οργή τους εναντίον εκείνων που ευθύνονται για τις πολλαπλές παραβιάσεις των κανονισμών, οι οποίες αφήνουν τον σύλλογο αντιμέτωπο με μια ολόκληρη σειρά αυστηρών κυρώσεων, με τη φήμη του κατεστραμμένη.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο συναίσθημα. Μεταξύ ενός σημαντικού αριθμού οπαδών της City, μπορεί κανείς να διακρίνει μια ορισμένη ευχαρίστηση στην ιδέα ότι θα γίνουν ξανά το αουτσάιντερ, ότι θα βρεθούν ξανά στο περιθώριο, ότι θα επιστρέψουν στις ρίζες τους. Ορισμένοι πιστεύουν, λανθασμένα ή όχι, ότι ίσως με αυτόν τον τρόπο πάρουν πίσω τον σύλλογό τους.
Και αυτή η ευχαρίστηση λέει κάτι ευρύτερο για το τι ακριβώς έχει γίνει η κορυφαία κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Η Premier League φαίνεται να έχει κερδίσει τη μάχη της για να αποδείξει ότι η City εξαπάτησε στην προσπάθειά της να πετύχει μια πρωτοφανή περίοδο επιτυχιών στο αγγλικό ποδόσφαιρο, αλλά μένει να φανεί κατά πόσο θα πρέπει να συνεχίσουμε να το αποκαλούμε αυτό νίκη.
Από πολλές απόψεις, η ήττα της City είναι και ήττα της Premier League. Είναι το πιο κραυγαλέο παράδειγμα του πόσο δυσλειτουργική, άπληστη και αλαζονική έχει γίνει η κορυφαία κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Είναι ένα σύμβολο του πόσο πολύ έχει αποκοπεί το πρωτάθλημα από την ευημερία των οπαδών του.
Η είδηση της Παρασκευής για την πτώση της City ήρθε με φόντο μια Premier League στην οποία πολλοί σύλλογοι βρίσκονται σε ανοιχτό πόλεμο με τους πιο πιστούς οπαδούς τους.
Η Manchester United είναι το πιο προφανές παράδειγμα συλλόγου που εκτοπίζει κατόχους εισιτηρίων διαρκείας και προσπαθεί να πουλήσει περισσότερες θέσεις σε τουρίστες και εταιρικούς πελάτες, των οποίων οι δαπάνες την ημέρα του αγώνα είναι πολλαπλάσιες από εκείνες των τακτικών φιλάθλων. Είναι μια μορφή κοινωνικής μηχανικής. Η United το κάνει. Η City το κάνει.
Μπορείς να το ακούσεις στην ατμόσφαιρα των γηπέδων μας. Οι εταιρικοί πελάτες δεν τραγουδούν και οι τουρίστες δεν τραγουδούν.
Οι άνθρωποι που έχουν πληρώσει μια περιουσία για να βρίσκονται στο Tunnel Club του Etihad δεν τραγουδούν. Το Anfield δεν δημιουργεί τον θόρυβο που δημιουργούσε κάποτε.
Ίσως αυτό να αποτελεί παρέκβαση, αλλά η διαπόμπευση της City είναι σύμπτωμα μιας ευρύτερης κακοδαιμονίας στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Είναι σύμπτωμα μιας κορυφαίας κατηγορίας που απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την παραδοσιακή βάση των οπαδών της, αποκλείοντάς τους μέσω των υψηλών τιμών. Είναι σύμπτωμα μιας κορυφαίας κατηγορίας που βρίσκεται περισσότερο από ποτέ υπό την επιρροή της εξουσίας και της απληστίας.
Η πτώση της City και ο αξιοθρήνητος τρόπος με τον οποίο επιτράπηκε σε όλη αυτή τη θλιβερή ιστορία να διαρκέσει τόσο πολύ και να αμαυρώσει τόσα πολλά θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν ως μια διαχωριστική γραμμή. Αυτή η «νίκη» της Premier League θα πρέπει να αποτελεί λιγότερο αιτία πανηγυρισμών και περισσότερο ένα καμπανάκι αφύπνισης. Εάν δεν αναγνωρίσουμε πώς φτάσαμε εδώ και πώς θα το διορθώσουμε, θα συμβεί ξανά.
Εάν ο Ανεξάρτητος Ρυθμιστικός Φορέας έχει έστω και την παραμικρή πραγματική ισχύ, τότε το αγγλικό ποδόσφαιρο δεν πρέπει ποτέ ξανά να επιτρέψει σε ένα κράτος – είτε πρόκειται για το Αμπου Ντάμπι, τη Σαουδική Αραβία, τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, τον Καναδά ή την Αυστραλία – να αγοράσει έναν από τους συλλόγους μας.
Ο τεράστιος πλούτος που έχουν στη διάθεσή τους, οι γεωπολιτικές περιπλοκές και η δυνατότητα τεχνητής διόγκωσης των συμφωνιών χορηγίας έχουν ήδη οδηγήσει τη City και το πρωτάθλημα σε αυτό το σημείο.
Ορισμένοι από τους οπαδούς και τους υποστηρικτές της City, όπως και ορισμένοι από τους οπαδούς και τους υποστηρικτές της Newcastle United, κατηγορούν τους οικονομικούς κανονισμούς της Premier League – κανονισμούς τους οποίους είχαν αποδεχτεί – ότι περιορίζουν τις φιλοδοξίες τους.
Το σύστημα Squad Cost Ratio απέχει πολύ από το να είναι τέλειο, όπως ακριβώς το FFP και το PSR απείχαν πολύ από το να είναι τέλεια, αλλά είναι καλύτερα από την εναλλακτική λύση, η οποία θα ήταν ένας σύλλογος που ανήκει σε ένα κράτος να κερδίζει το πρωτάθλημα επ’ αόριστον.
Μεταξύ 2018 και 2024, η City κέρδισε το πρωτάθλημα έξι φορές μέσα σε επτά χρόνια, ένα επίπεδο κυριαρχίας που δεν είχε επιτευχθεί ποτέ στο παρελθόν στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Και αυτό συνέβη ενώ περιοριζόταν από οικονομικούς κανονισμούς.
Ή τουλάχιστον όταν πιστεύαμε ότι περιοριζόταν από οικονομικούς κανονισμούς. Εάν επικρατούσε ένα καθεστώς χωρίς κανέναν περιορισμό, κανείς δεν θα μπορούσε να την πλησιάσει.
Και όμως, οι υποστηρικτές τους θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι θα πρέπει να λυπόμαστε τη City και τη Newcastle. Τι; Να λυπηθούμε δύο καταπιεστικά καθεστώτα που χρησιμοποιούν αγγλικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους για να προσπαθήσουν να αποσπάσουν την προσοχή από τον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίζονται τους ίδιους τους πολίτες τους; Είναι πράγματι αυτή η κληρονομιά που θέλουμε για το αγγλικό ποδόσφαιρο;
Εάν η Premier League θέλει να επιβιώσει από αυτό το φιάσκο, εάν θέλει οι οπαδοί να μπορούν να πιστέψουν ξανά ότι αυτό που παρακολουθούν είναι αληθινό, εάν θέλει οι οπαδοί να μπορούν να πιστέψουν ότι αυτό που παρακολουθούν είναι δίκαιο, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ως διά μαγείας.
Θα χρειαστεί μια σειρά μεταρρυθμίσεων.
Ένας δικαιότερος τρόπος περιορισμού των δαπανών είναι ένα ζήτημα. Η απαγόρευση της ιδιοκτησίας συλλόγων από κράτη είναι ένα άλλο. Ένα ανώτατο όριο μισθών είναι ένα άλλο. Η ανυπόφορη μιζέρια του VAR είναι ένα άλλο. Ο τερματισμός της προδοσίας των πιστών οπαδών είναι ένα άλλο.
Δεν είναι καθόλου περίεργο που ορισμένοι δεν θεωρούν καν την αποβολή από την κορυφαία κατηγορία ως τιμωρία. Η Premier League βρίσκεται σε κρίση. Η Manchester City, κάποτε το σύμβολο της υπεροχής της, είναι πλέον απλώς το σύμβολο της ντροπής της.
Oliver Holt Αρχισυντάκτης Αθλητικού Ρεπορτάζ/©Associated Newspapers Limited
